Niepojęty sen nawiedził mnie nocą, gdy błądziłem po starych uliczkach Krakowa. Na Brackiej, gdzie bruk śnił pod stopami, zobaczyłem kobietę stąpającą sennie wraz z malutką córeczką o imieniu Bogna, ledwie roczek i sześć księżyców liczącą. Kobieta była jak cień oddzielony od świata, zapatrzona we własne myśli, niepomna na przejeżdżający tramwaj, gołębie ani zapach świeżych obwarzanków.
Zawołałem ją, lecz echo mojego głosu rozlało się po okolicy jak mgła, i tylko czas powoli ją zatrzymał. Spojrzała na mnie; najpierw rozkwitł uśmiech niczym wiosenny przebiśnieg, potem jednak pojawiła się na jej twarzy martwa obojętność, jak gdyby ktoś wyłączył światło w jej oczach. Zapytałem cicho, co jej leży na sercu, a ona, tuląc małą Bognę, zaczęła szeptać słowa, które pląsały wokół nas niczym listki na jesiennym wietrze.
Opowiedziała o ślubie z Leszkiem w pachnącym jaśminem kościele, o narzeczeństwie, które przypominało majowe spacery nad Wisłą niewinne przekomarzania, plotki przy kawiarnianym stoliku i plany snute pod wawelskim smokiem. Zaraz po ślubie, Leszek nosił ją niemal dosłownie na rękach, a świat mienił się kolorami legend i baśni. Z czasem drogi ich myśli oddalały się jak równoległe tory tramwajów nigdy się nie przecinające.
Narodziny córki były jak burza piaskowa przewróciły wszystko na drugą stronę. Leszek, pracując w domu, nie znosił krzyku dziecka, a jego irytacja była gęsta jak gęsty barszcz. Uciekał w ciszę, pozwalając jej samodzielnie dźwigać brzemię nieprzespanych nocy i pieluch. Czasem rzucał gniewne spojrzenia, czasem krótkie, ostre słowa, jakby wyrzucał pestki wiśni z ust.
Z upływem dni, gdy zasiłek macierzyński szczuplał jak zapałki w pudełku, Leszek coraz śmielej wymagał od niej powrotu do pracy. Zaczął proponować, by dziadek Stanisław lub babcia Halina zajęli się Bogną czym wywoływał dreszcze na skórze kobiety, której serce nie chciało oddać córki na długo. Mimo tłumaczeń, mąż trwał w swoim uporze, wierząc, że codzienne rachunki w złotych i groszach, które liczył nieustannie, wyznaczają miłość w rodzinie.
Robienie zakupów też przejął: twierdził, że ona kupuje zbyt wiele chrupiących rogali i marmolady, podczas gdy prawdziwe potrzeby przeliczają się na wagę kartofli i litr mleka. Pieniądze zaczęły znikać szybciej niż śnieg w marcu, a kobieta, nie chcąc być dłużej więźniem smutku, coraz częściej zabierała małą Bognę na spacery po krakowskich plantach, otulając obie ciasnym milczeniem.
Zapytała mnie a byłem w tym śnie kobietą o imieniu Jagoda co powinna zrobić. Nie umiałam jednak odpowiedzieć. Rozwód nie mieścił się nawet w sennych możliwościach mimo wszystko kochała Leszka jak dzieciństwo zabawę w berka. Pragnęła, by Bogna rosła w domu z ojcem i matką, pośród śmiechu i zapachu domowego rosołu, nie w rozbitej rodzinie.
Zmęczona ciągłymi pretensjami o to, że pieniądz przychodzi jej z trudnością, była jak ptak z podciętym skrzydłem: nie zdolna odlecieć, ani zostać. Gdy się żegnałyśmy, słowa przychodziły dziwnie jakby one też były we śnie więc powiedziałam tylko: Trzymaj się dzielnie, Jagodo. Jutro przyniesie nowe światło. Może sen zamieni się w dobre przebudzenie.Wtedy, zanim obudziła mnie szara godzina, poczułam nagle, jak Bogna łapie moją dłoń. Jej maleńka, cieplutka rączka przesyłała odwagę, jakby była magicznym amuletem na przyszłość. Spojrzałam w rozjaśnione oczy dziecka, a w nich pod puchatą powieką zatańczyła iskierka radości. Zrozumiałam, że każdy dzień, choć trudny, może być nowym początkiem. W sennym blasku rozstające się kontury ulic zamieniły się w miękką mżawkę, kobieta i córka stopniowo oddalały się pod rozświetloną latarnią. Odeszły, ale zostawiły po sobie coś nieprzemijającego: tęsknotę za nadzieją, która czasem wraca do nas nieoczekiwanie, najpierw delikatnym przeczuciem, a potem już pewnym krokiem.
Poranek zastał mnie spokojną, z poczuciem, że nawet jeśli życie nie bywa bajką, można odnaleźć w nim siłę w spojrzeniu dziecka, w cichym wsparciu przypadkowego rozmówcy, w szeleszczącym liściu niesionym przez wiatr. Wstałam, szeroko otworzyłam okno, pozwalając, by zapach miasta przypomniał mi, że każdy dzień warto zaczynać od nowa z marzeniami i z odwagą, by o nie walczyć.
