Beze mnie sobie nie poradzisz! Nic nie potrafisz! tak krzyczał mąż, pakując swoje koszule do wielkiej torby.
A jednak poradziłam sobie. Nie złamałam się. Może gdybym dała sobie czas, żeby się zastanowić, jak przetrwam z dwójką dzieci, poukładałabym w głowie mnóstwo czarnych scenariuszy, może nawet wybaczyłabym zdradę. Ale na to nie miałam chwili trzeba było odprowadzić dziewczynki do przedszkola i pędzić do pracy. Mąż pojawił się w domu zaledwie pół godziny temu, rozpromieniony nową miłością, pewny siebie jak nigdy.
Zapinając płaszcz, krótko wydawałam polecenia:
Ola, pomóż Marysi zapinać kurtkę i pilnuj w przedszkolu, żeby dobrze zjadła obiad. Pani skarżyła się, że nie chce jeść kaszy.
Wojtek, zabierz od razu wszystko, co twoje, żeby potem nie wracać. Daj też klucz do skrzynki pocztowej. Na razie.
Ola urodziła się dokładnie pół godziny przed Marysią i uchodzi za starszą. Obie mają teraz po cztery lata. Są samodzielne, każda z własnym temperamentem. Jeśli Ola zje nie lubianą kaszę, bo tak trzeba, Marysia stanowczo powie: Są grudki, nie będę jeść!
Na szczęście przedszkole mamy tuż za rogiem, dziesięć minut drogi. Dziewczynki rozmawiają, odciągając moje myśli od trudów przyszłości. W pracy nie mam czasu myśleć o osobistych sprawach przychodnia pełna, a potem jeszcze wizyty domowe. Dopiero wieczorem, widząc w przedpokoju puste wieszaki tam zwykle wisiały kurtki męża dotarło do mnie, że jestem już totalnie sama. Ale to nie w moim stylu, żeby się rozczulać czy narzekać. Wszystko ma być jak zawsze, a najlepiej jeszcze lepiej. Można się załamać lub można po prostu spokojnie wszystko przemyśleć i znaleźć choć odrobinę pozytywu. Na początek trzeba zrobić kolację.
Co się u nas zmieniło? rozmyślałam, krojąc warzywa na sałatkę. Odszedł mąż. Jakimi obowiązkami się zajmował? Co teraz spadnie na moje barki? Właściwie nic, z czym bym sobie nie poradziła. Muszę tylko lekko przemeblować rytm dnia. Dam radę. Będzie dobrze. Musi być lepiej. Nie zamierzam ciągle myśleć, gdzie on teraz jest czy znów u niej? Lepiej samej. Trudniej, ale przynajmniej spokojnie. Po przeczytaniu kolejnej przygody Bolka i Lolka i ucałowaniu śpiących dziewczynek, pobiegłam do łazienki pralka właśnie skończyła, czas rozwiesić pranie.
Przed snem zrobiłam sobie herbatę, żeby uporządkować myśli i zaplanować następny dzień. Moje dziewczynki są jak dwie krople wody bliźniaczki. Rzeczywiście, dwoje dzieci to więcej pracy, ale nigdy nie widziałam w tym powodu do narzekania, choć wszyscy się nade mną rozczulali.
U nas wszystko w porządku odpowiadałam zawsze. Nie padam na twarz. Daję radę.
Czajnik zagwizdał. Zaparzyłam melisę, zapaliłam lampkę. Za oknem listopadowy wieczór: mokry śnieg miesza się z deszczem, a w domu ciepło, cicho, zegar tylko stuka…
Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Zdziwiłam się, widząc na progu sąsiadkę starszą panią, którą zawsze uważałam za dość oschłą. Samotna emerytka wyprowadzała rano swoją kulawą suczkę na spacer, a gdy mijała mnie na klatce, ledwie się witała. Tę pokraczną kundelkę kilka razy widziałam przy śmietniku: chuda, zaniedbana, cierpliwie zwracała oczy na każdy wrzucany worek. Pewnie staruszka się jej ulitowała i przygarnęła. Nikogo nie przyjmowała, do sklepu chodziła sama, tylko z pieskiem czasem.
Przepraszam, że przeszkadzam powiedziała, otulona grubym szalem ale widziałam dziś, jak pański mąż pakował rzeczy do samochodu. Zostawił was?
To nie pani sprawa odpowiedziałam dość chłodno.
Pański mąż to nie moja sprawa. Chcę tylko powiedzieć, że jeśli będzie pani potrzebowała pomocy, proszę śmiało do mnie przyjść. Z dziewczynkami posiedzę czy jak trzeba pomogę.
Wejdźcie, proszę zaprosiłam ją. Jak pani ma na imię? spytałam, nalewając herbatę do dwóch filiżanek i stawiając talerz z ciastkami między nami. Proszę się częstować.
Jestem Eugenia Zawadzka. A pani Tania, wiem odpowiedziała staruszka, łamiąc ciastko. Nie narzucam się. Po prostu jeśli coś chętnie pomogę. Nie za pieniądze, z czystej chęci. To dla mnie przyjemność.
Eugenia upiła łyk herbaty i z uśmiechem zapytała:
To melisa? U mnie w ogródku rośnie melisa, mięta, lubczyk… Proszę latem odwiedzić, miejsca sporo, może z dziećmi odpoczniecie na świeżym powietrzu. Mam jabłonkę, cudowne jabłka…
Patrzyłam na nią i myślałam: dlaczego wydawała mi się oschła? Może przez to, że nie patrzyła na mnie z wyższością ani nie pytała, czy nie jest mi ciężko samej z bliźniaczkami? Mijała mnie w spokoju, a ja uznałam to za chłód i dumę. Tymczasem ona nie dopytywała o rozwód, nie rozdrapywała ran po prostu zaproponowała pomoc.
Spojrzałam na nią nowymi oczami: schludna, wyczesane włosy, świeży fartuszek z haftem, a na nogach czyste kapcie, nawet zapach delikatnych perfum.
Słuchałam jej opowieści o ogrodzie, jabłkach, o małej rozgrzanej łaźni, o stawie, w którym latem pływają kaczki, i z każdą minutą miałam coraz jaśniejsze myśli. Na sercu robiło się cieplej…
Dziś mija już pięć lat od tamtego dnia. Doskonale pamiętam, jak mąż wrzeszczał mi w twarz: Zginiesz bez mnie! Nie dasz sobie rady!
Ale to wszystko jest już za mną.
Pani Eugenia sprawnie kroi jabłka, układa je na cieście, blachę wsadza do pieca. Sałatki gotowe, ziemniaki pyrkoczą na kuchence. Dziś sąsiadka ma urodziny. Sierpniowe popołudnie, okna i drzwi jej drewnianego domku szeroko otwarte, kuchnię wypełnia zapach jabłecznika.
Ile razy mnie ratowałaś! patrzę na zarumienioną staruszkę i myślę z wdzięcznością. Co bym bez niej zrobiła? Dziewczynki kochają “babcię Gienię” ponad wszystko. Przecież mogła kiedyś zatrzasnąć drzwi, nie wpuścić mnie… Córki są już uczennicami, mają po dziewięć lat. Każde lato spędzają tu, w gościnnym ogródku babci: kąpielisko, przyjaciele, dom pełen ciepła.
Idę jeszcze nazbierać jabłek na kompot mówię i biorę koszyk, wychodząc na podwórko.
Pod jabłonią, w cieniu, wyciąga się na trawie suka Alka. Kto by pomyślał, że ta obdarta, wychudzona psina z kontenera zamieni się w piękną labradorkę?
Tylko miłość. Naprawdę tylko miłość jest ratunkiem myślę i podaję Alce ciastko z otwartej dłoni…
