Mój brat był nieśmiałym chłopakiem od zawsze, odkąd tylko pamiętam. Z biegiem lat nic się nie zmieniło. W szkole prawie nie miał żadnych przyjaciół, mimo że Dawid naprawdę był porządnym facetem. Ze względu na swój charakter nie potrafił nawet sensownie poznawać dziewczyn. Na studiach jego grupa składała się wyłącznie z chłopaków. Dziewczyna, która mu się podobała, zainteresowała się innym, bo Dawid nie potrafił się zdecydować na żaden krok. Chociaż los go nie oszczędzał w miłości, zawodowo radził sobie świetnie.
Po studiach Dawid szybko znalazł pracę, kupił mieszkanie i zaczął pomagać rodzinie. Lata mijały, a on nadal nie potrafił znaleźć sobie porządnej dziewczyny. Nawet próbowałam go zeswatać z moimi koleżankami, ale efekty były zerowe. Wszystkie jednogłośnie twierdziły, że z Dawidem nudno i nie ma o czym gadać, chociaż to miły chłopak. Ale pojawiła się jedna dziewczyna, która podbiła serce mojego brata. Dawid aż promieniał ze szczęścia, wręcz błyszczał na kilometr.
Jeśli o mnie chodzi, wolę być sama niż wiązać się z kimś takim jak on. Jego nowa ukochana pracuje jako ekspedientka w sklepie, ma już dwójkę dzieci z poprzedniego małżeństwa, nie skończyła żadnej szkoły wyższej i nie ma własnego mieszkania. Nie mam pojęcia, czemu Dawid akurat ją wybrał. Kiedy przedstawił ją rodzicom, mama omal nie zemdlała, a potem poprosiła, żeby dziewczyna natychmiast wyszła. Szkoda mi brata. Tyle lat samotności i kiedy w końcu znalazł dziewczynę, to taka, która zupełnie do niego nie pasuje. Dawid nie chce słuchać rodziców miłość jest przecież ślepa. Mam nadzieję, że brat w końcu zrozumie swój błąd i ją zostawi.
Jak mogę go przekonać?
