Kto wie, dokąd popłynie rzeka losu
Przez ostatni miesiąc Jacek był jakiś zamyślony i mało mówił do żony Krystyny. Krystyna patrzyła na niego z zatroskaniem:
Coś ty chyba się rozchorował… Niedługo skończysz czterdzieści pięć lat, planowałam zorganizować przyjęcie urodzinowe w restauracji. Muszę cię chyba na siłę zaciągnąć do lekarza, mam znajomą doktorkę. Trzeba zrobić badania, w końcu lata lecą…
Krystyna żaliła się swojej najlepszej przyjaciółce Marioli, a ta nagle powiedziała:
Moje Michał, jak się zakochał, zadawał się z inną, też chodził ponury i smutny.
No proszę cię, Mariola, nie porównuj swojego Michała do mojego Jacka odpowiedziała Krystyna machając ręką.
A czym twój Jacek lepszy od mojego Michała?
Właśnie o to chodzi, że niekoniecznie. Michał to kobieciarz, wiecznie rozgadany, na żarty go stać. Jacek za to cichy, nieśmiały… Ja właściwie sama mu się oświadczyłam, gdy byliśmy młodsi. I to ja do niego się przeprowadziłam, bo sam pewnie do dziś byłby kawalerem.
W zeszłym roku Mariola przyłapała Michała z inną kobietą. Krystyna pocieszała ją:
Daj sobie spokój z nim, zajmij się sobą, przestań płakać. Rzuć go i koniec.
Mariola rzuciła się w wir życia wyrzuciła Michała z domu, zaczęła chodzić po knajpach, flirtowała na prawo i lewo, obcięła włosy na krótko, mówiąc wszystkim: Nowy styl!. Krystyna była przerażona jej zachowaniem. Chciała, by Mariola wzięła się za coś konstruktywnego: kurs tańca, samorozwój, może jakiś sport.
Po jakimś czasie Mariola wybaczyła mężowi. Krystyna tego nie rozumiała.
Nigdy nie wybaczyłabym swojemu Jackowi myślała.
Od lat byli z Jackiem małżeństwem, już dwadzieścia sześć lat razem. Znali się na wylot, przeszli razem przez niejedno, wychowali dwóch synów, już czas myśleć o spokojnej starości. Ale jeszcze nie teraz trzeba przecież uczcić urodziny Jacka, wszystko już niemal zaplanowane, tylko jemu jeszcze nie mówiła.
Poznali się tuż przed końcem studiów, na wyjeździe w Bieszczady. Studiowali na różnych wydziałach krakowskiej uczelni, okazało się, że oboje są z tego samego miasta Kielc. Na czwartym roku wybrali się w góry, siedzieli przy ognisku, to Krystyna pierwsza zwróciła uwagę na cichego Jacka. Z początku się krępowała, potem zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Krystyna przejęła inicjatywę nawet zszywała mu koszulę, gdy rozdarł ją na gałęzi.
Jacek z kolei zawsze nosił jej ciężki plecak. Tak się zaprzyjaźnili, przyjaźń przerodziła się w miłość. Krystyna pierwsza się oświadczyła, potem Jacek odważył się wyznać, że też ją kocha.
Krystyna, chyba też się w tobie zakochałem.
No to przyniosę swoje rzeczy, zamieszkamy razem i złożymy papiery w urzędzie! zgodził się bez wahania.
Wprowadziła się wtedy do mieszkania, w którym Jacek mieszkał z babcią Jadwigą. Ojciec Jacka ucieszył się najbardziej babcia była jego matką. Matka Jacka nie rozmawiała z teściową od młodości. Nie chciała się nią zajmować, a kochający wnuk przeprowadził się do chorej babci. Teraz to Krystyna się nią opiekowała.
Jacku mawiała babcia Jadwiga podoba mi się ta twoja Krystynka. Gospodarna, zaradna, wszystko u niej zawsze połyskuje. Takiej żony ci potrzeba. Jak się pobierzecie, przepiszę mieszkanie na was. Dbaj tylko o Krystynę.
Wkrótce wzięli ślub, potem zmarła babcia, a niedługo po tym na świat przyszli synowie: jeden po drugim. Dziś starszy ma dwadzieścia trzy lata, młodszy dwadzieścia jeden. Życie spokojne, wakacje co roku, dzieci zawsze razem z nimi. Ale ostatnio Jacek stał się zupełnie innym człowiekiem. Pewnego dnia powiedział:
Wiesz co, życie przeleciało nam przez palce, a nic wyjątkowego nie zobaczyliśmy, Krystyna powiedział, na co ona się oburzyła.
Jacek, co ty mówisz? Gdzie byśmy nie byli: nad morzem, na Mazurach, w Tatrach, do Zakopanego jeździliśmy, nawet do Chorwacji dwa razy polecieliśmy! Dzieci dorosły, lada moment będą wnuki!
Nie o to mi chodzi machnął ręką, zamilkł, a ona nie przywiązała do tego wagi.
Krystyna miała swoje plany.
Słuchaj, może zaprosimy na twoje urodziny Marka z Kingą? W końcu nasi przyjaciele, choć mieszkają w Gdańsku…
Na jakie urodziny? zdziwił się Jacek.
No przecież wyprawiam ci czterdzieste piąte w restauracji!
Tak? Nawet nie wiedziałem, że już wszystko postanowione znowu spojrzał na żonę tym swoim dziwnym wzrokiem.
Teraz Krystyna już trzecią godzinę siedziała sama na kanapie, zapatrzona w podłogę, łzy jej już wyschły.
Nigdy bym nie pomyślała, że mnie to spotka myślała.
Jacek przyszedł dziś do domu wcześniej niż zwykle, co ją zaskoczyło. Ostatni rok pracował po godzinach, była do tego przyzwyczajona.
Cześć rzucił, siadając w kuchni, jeszcze w kurtce skórzanej.
Cześć, Jacek, rozbierz się, umyj ręce, chodź jeść kolację powiedziała automatycznym tonem.
Ale Jacek siedział w milczeniu, spuszczając głowę.
Krystyna, odchodzę od ciebie, przepraszam powiedział cicho.
Jak to odchodzisz? Dokąd? Rozbierz się, pewnie się rozchorowałeś… Nic, pójdziemy do lekarza…
Jacek podniósł głowę i spojrzał jej prosto w oczy.
Jestem zdrowy, o lekarzu nie ma mowy… Zakochałem się, Krystyna. Od dwóch lat spotykam się z koleżanką z pracy.
Znalazłeś sobie młodszą? ostro zapytała Krystyna.
Nie, jest w moim wieku, zwyczajna kobieta… Ale przy niej czuję się jak mężczyzna.
A ja? Jacek, kim ja dla ciebie jestem? zdziwiła się żona.
Ty…? Ty jesteś moją gospodynią, a ja przy tobie jak przywiązany pies. Nie mogę zrobić samodzielnie ani kroku. To ty wszystko ustalasz, wszystko organizujesz. Nawet o tym, co mam jeść, gdzie jechać na urlop, jakie ubrania kupić i jak spędzać urodziny decydujesz ty. Nie pozwalasz mi jeździć na mecze, bo według ciebie szkoda czasu, a ja akurat lubię piłkę nożną.
Jacek, przecież ja dla ciebie chcę jak najlepiej, zaczęła Krystyna, lecz przerwał jej:
Całą pensję oddaję do twojej ręki, o wszystkim decydujesz ty. Dajesz mi kieszonkowe na papierosy i kawę. Zastanawiałaś się kiedyś, jak to upokarzające dla faceta? Nie mogę iść z kolegami po pracy do pubu, bo nie mam pieniędzy. mówił spokojnie.
Krystyna przyklęknęła przed nim, patrząc błagalnie w oczy.
Jacek, przecież zawsze tak było. Jeśli chcesz, będziesz dostawał pieniądze na piątkowe wypady z kolegami, pojedziemy razem na stadion wybierzesz sobie ubrania.
Jacek znów popatrzył na nią dziwnie.
Krystyna, ty nie rozumiesz… powiedział podniesionym głosem, czego nie znała u niego. Chcę wreszcie żyć i oddychać po swojemu. Chcę decydować sam, co jem, gdzie i z kim przebywam. W naszym życiu wszystko toczy się według twojego scenariusza. Nie mam własnego miejsca, przestrzeni. Narzucasz mi swoje decyzje i pragnienia. Ale każda rzeka kiedyś zmienia bieg. Ja przestałem być sobą, ty jakbyś była moim opiekunem.
A ona? Pozwala ci być mężczyzną? zapytała gorzko.
Tak. Pozwala mi ją adorować, być po prostu mężczyzną. Oczy Jacka rozbłysły, jakich nigdy u niego nie widziała. Był jak odmieniony. Zrozumiała, że Jacek naprawdę się zakochał. Tak, jak kiedyś, za młodu.
Nie tak powinno być… myślała. W naszym wieku to wstyd! Co on wyprawia?! Ale na głos powiedziała: Przez taki kaprys chcesz rozbić rodzinę? Co ludzie powiedzą?
Jacy ludzie, Krystyno? Jaka idealna rodzina?
Krystyna poczuła, że Jacek zorganizował jej bunt, przewrót. Nic nie mogła poradzić. Zaczęła płakać pierwszy raz od lat.
Płaczesz? zdziwił się Jacek.
Objęła go, ale był nieugięty. Zsunął jej ramiona, spakował najpotrzebniejsze rzeczy i wyszedł z mieszkania. Zostawił ją samą w ciszy.
Nigdy nie sądziłam pomyślała Krystyna że los zrobi taki zakręt i z żony z długim stażem nagle zostanę sama, a starość dopiero przede mną… Samotność w czystej postaci.
Zadzwoniła do Marioli, która szybko do niej przybiegła.
Krystyna, co ty wygadujesz, masz jeszcze przed sobą życie! Pamiętasz, jak mi kazałaś zapisać się na kurs tańca i zająć sobą? A widzisz, kurs się nie przydał, bo Michał po czasie wrócił. To samo może jeszcze z twoim Jackiem. Mężczyźni czasem się pogubią… chociaż Mariola w duchu nie wierzyła, że Jacek wróci.
Nie, Mariola, mój Jacek odszedł na dobre. On tyle mi nagadał… Znam go, nie wróci.
Gdy została sama, długo siedziała wpatrzona w jedno miejsce. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić, komu wydawać polecenia, o kogo dbać. Musi nauczyć się żyć na nowo, być może z czasem odnajdzie swoją drogę. Rzeka życia płynie nieprzewidywalnie kto wie, może jeszcze przybije do innego brzegu…
Bywa, że to, co wydaje się spokojną przystanią, może się znienacka zmienić. Życie uczy, że trzeba czerpać z niego uważność i zostawiać miejsce na prawdziwą wolność drugiego człowieka.
