Monika przeniosła się daleko od swoich rodziców, do zupełnie innego miasta o nazwie Toruń, gdzie ulice wiją się jak wstęgi mięty. Tam zgłębiała wiedzę, często śniąc o latających książkach i stoliczkach nakrytych białym obrusem unoszących się pod sufitem sali wykładowej. Po dyplomie poznała mężczyznę imieniem Wiktor, z którym wzięła ślub na huśtającej się łodzi na Wiśle. Jej siostra, Jagoda, została z rodzicami we Włocławku. Już dwa razy była mężatką i dwa razy depesza rozwodowa śpiewała jej w szufladzie. Z tych historii zostało jej dwóch synów, którzy sypiali po kątach marzeń.
Monika z Wiktorem zamieszkali w kawalerce, którą Wiktor odziedziczył po babci, pachnącej wanilią i śliwkami. Na początku życie było jak liść unoszący się na nerwowej fali Bałtyku często brakowało im złotówek na bieżące sprawy. Z dzieckiem na rękach, kupowali chleb z dynią i śmiali się do zachodzącego słońca. Z czasem jednak, złotówki zaczęły lgnąć do ich portfela, jak motyle do mokrej firanki. Uzbierali tyle, by kupić dwa pokoje w bloku z wielkiej płyty i wszystko tam odmalować w kolorze pistacji. Mieszkanie to zaczęli wynajmować.
Czas płynął nieśpiesznie, jak Wisła podczas bezwietrznego lata. Ich córka, Marcelina, urosła i wybrała medyczną ścieżkę; śniła, że naprawia ludzi lepkimi gruszkami i kwitnącymi plasterkami. Monika z Wiktorem zdecydowali, że przekazują Marcelinie to dwupokojowe mieszkanie, jak tylko formalnie zacznie własną rodzinę.
W tym samym czasie córka Jagody, Weronika, dostała się na uniwersytet. Jagoda i rodzice rozpoczęli posyłać Monice listy pachnące lawendą, z pytaniem, czy Weronika mogłaby na jakiś czas zamieszkać w tym wynajmowanym mieszkaniu.
Monika, śniąca o porannej kawie i cieście drożdżowym, nie mogła odmówić siostrze. Weronika studiowała, potem podawała klientom kawę podświetlaną lampkami choinkowymi, a w przyszłości poznała Filipa. Po pół roku Filipa i Weroniki na balkonowych rozmowach, padł oświadczyny i Weronika zaczęła nosić w brzuchu nowy sen dziecko.
Wtedy Monika skonfrontowała siostrę z faktem: skoro Weronika chce układać rodzinne puzzle, powinna poszukać innego gniazdka. Młoda para przyrzekała, że znajdą miejsce dla siebie. Mijały dni, Weronika zadzwoniła, prosząc o jeszcze kilka miesięcy, obiecując, że wyprowadzą się po ślubie. W międzyczasie też Marcelina poznała chłopaka, lecz nie mieli odwagi wyrzucić ciężarnej Weroniki.
Ślub się odbył wśród waty cukrowej i motyli. Dziecko przyszło na świat, a Monika znów przypominała, że lokal należy do córki ona także miała już zaręczyny.
A jednak Weronika wciąż mnożyła powody: nie ma przytulnego gniazda, dziecko kaszle, wszystkie okna zaparowały. Po czasie zmieniła numer telefonu na taki, którego nikt nie znał, a drzwi do mieszkania zaczęły zachowywać się, jakby nigdy nie istniały. Nawet Wiktor, mąż Moniki, zapukał kiedyś, a potem Jagoda uznała, że to przez jego wizytę Weronika przestała mieć mleko dla dziecka.
Monice i Wiktorowi zabrakło już snu i cierpliwości, więc z hukiem i krzykiem rozstali się z niesforną rodziną. Przez dwa lata nikt z nimi nie rozmawiał, a pogłoski niosły się po nocy: jak to możliwe, że Monika potrafiła wyrzucić z mieszkania własną siostrzenicę i małe dziecko prosto w ulice pełne śniących kotów i drewnianych tramwajów?
