Kiedy powiedziałem żonie o jej ciąży, jej reakcja była pozbawiona jakiejkolwiek radości. Spodziewałem się, że będzie wniebowzięta, jednak niestety tak się nie stało. Oboje marzyliśmy o byciu rodzicami i przeszliśmy przez wiele badań i leczenia, by doczekać się dziecka. W chwili, gdy okazało się, że w końcu nam się udało, najwyraźniej pogodziła się już z myślą, że macierzyństwo nie jest nam pisane. Co ciekawe, zanim jeszcze dowiedziała się o ciąży, nawet wspominała o adopcji. A teraz siedziała ze skupionym, wręcz ponurym wyrazem twarzy. Myślałem, że po prostu potrzebuje czasu, by oswoić się z nową sytuacją, i sądziłem, że może przechodzi trudny okres. Jednak moje własne szczęście pozostawało niezmienne.
Byłem wręcz w euforii, jakbym unosił się nad ziemią z radości. To, czego pragnąłem i o czym tak długo marzyłem, wreszcie stało się faktem. Niestety, ciąża żony okazała się bardzo wymagająca. Spędzała tygodnie w szpitalu, a w końcu musiała zrezygnować z pracy. Pomimo tego, jej nastawienie zupełnie mnie zaskoczyło zamiast wsparcia czułem coraz większy chłód i zniecierpliwienie, jakby odrzucała ważność tego, co się działo. Ciąża to nie praca! słyszałem. Nie nosisz ciężarów od rana do nocy. Potrzebuję męża, mam dosyć samodzielnego prowadzenia domu i harówki od świtu do zmroku. Przecież lekarze sami powiedzieli, żeby nie przeciążać się, nie dźwigać, dla dobra dziecka próbowałem tłumaczyć. Niestety, każda rozmowa kończyła się nieporozumieniem.
W końcu żona trafiła na oddział patologii ciąży. Ani mnie nie powiadomiła, ani nawet nie zadzwoniła z pytaniem, jak się czuję. Wtedy miałem nieplanowane cięcie cesarskie i nasza córka przyszła na świat przedwcześnie, choć na szczęście była zdrowa. Pełen szczęścia zadzwoniłem do żony z wiadomością o narodzinach naszego dziecka. Jej odpowiedź, krótkie: Gratulacje! była najpiękniejszą, jaką od niej usłyszałem. Gdy wyszedłem ze szpitala i wróciłem do mieszkania w Warszawie, zastałem pustkę żona wyjechała. Ogarnął mnie strach i ból, ale dla dobra córki zebrałem się w sobie. Przysiągłem wtedy, że zrobię wszystko, by zadbać o nasze wspólne szczęście i zapewnić jej bezpieczeństwo bez względu na wszystko.
