Mój brat przez wiele lat mieszkał ze swoją pierwszą żoną. Była bardzo interesowna, skłonna do kłótni i traktowała jego rodziców bardzo źle. Znosił to długo, lecz w końcu miarka się przebrała i rozwiódł się z nią. Ożenił się po raz drugi. Jego nowa żona miała już córkę z wcześniejszego związku. Brat w żadnym ze swoich małżeństw nie doczekał się własnych dzieci. Niestety, niebawem jego druga żona zmarła. Adoptowana córka wyszła za mąż i wyprowadziła się. Brat postanowił zrobić remont. Za starą półką z książkami zebrało się mnóstwo dokumentów; postanowił więc sprawdzić, czy nie ma tam jakiegoś skarbu.
Podczas przeglądania papierów natrafił na pęk listów. Jakaś dziewczynka pisała do swojego taty, że bardzo go kocha, czeka na odpowiedź i jest jej smutno. Opowiadała mu o swoim życiu, o tym, jak idzie jej w szkole. Kiedy zobaczył adres zwrotny, wszystko zrozumiał. Służył niegdyś w małym polskim miasteczku, był tam zakochany. Okazało się, że ta kobieta zaszła z nim w ciążę, lecz brat o niczym nie wiedział, bo pierwsza żona przechwyciła wszystkie listy i nigdy mu ich nie pokazała. Wściekły, zadzwonił do byłej żony i wszystko sobie potwierdził. To rzeczywiście była jego córka.
Na szczęście żyjemy w czasach Internetu przybrana córka pomogła odnaleźć tę właściwą. Po kilku dniach zadzwoniła do brata jego własna krew. Był zdezorientowany, nie wiedział, co jej powiedzieć, jak wytłumaczyć całe milczenie przez tyle lat. Dowiedział się, że matka tej dziewczyny już nie żyje. Rozmówczyni rozpłakała się, powiedziała, że jest już mężatką, a brat ma wnuczkę. Umówili się na spotkanie. Mój brat popłakał się ze wzruszenia nareszcie zobaczy swoją córkę. Ma nadzieję, że ona zrozumie, że nie ponosi winy, po prostu nie wiedział o jej istnieniu. Gdyby wiedział nigdy by jej nie zostawił.
