Mam 26 lat i moja żona mówi, że mam problem, który nie chcę przyznać. Powtarza mi to za każdym razem, gdy tracę pracę albo rezygnuję. Twierdzi, że to nienormalne, abym najdłużej utrzymał się w pracy tylko przez sześć miesięcy. I ma rację. Czasem jestem gdzieś miesiąc, czasem piętnaście dni, czasem nawet nie zaliczam okresu próbnego. Pracowałem przy różnych rzeczach sprzątanie, utrzymanie budynków, zamiatanie ulic, mycie toalet, rozładunek w magazynach. Zawsze zaczynam z entuzjazmem, ale po kilku dniach wszystko mi ciąży zarówno ciało, jak i głowa.
To nie tylko zmęczenie. To wstyd. Skończyłem tylko jedenaście klas, nigdy nie wróciłem do szkoły. Kiedy zaczynam taką pracę i dostaję kamizelkę, miotłę czy wiadro, czuję, że nie pasuję do tego miejsca. Patrzę na innych pracowników pogodzeni, robią swoje bez skargi a ja w środku powtarzam sobie, że to nie może być moje życie. Zaczynam spóźniać się, pracować mniej, szukać wymówek, żeby nie przychodzić. Aż pewnego dnia wzywają mnie do biura i mówią, żebym więcej nie wracał.
Moja żona tego nie rozumie. Pracuje w sklepie już cztery lata. Zarabia niewiele, ale ma stabilność. Co miesiąc wie, ile dostanie. Gdy wracam znowu bez pracy, patrzy na mnie z gniewem i zmęczeniem. Mówi: To nie praca jest problemem, tylko ty. Nie potrafisz wytrzymać niczego. Odpowiadam jej, że te zajęcia nie są dla mnie, że jestem stworzony do czegoś innego, że nie urodziłem się, żeby myć toalety przez całe życie.
Wtedy ona jeszcze bardziej się wścieka. Namawia mnie, żebym skończył szkołę, nauczył się czegoś, zdobył kwalifikacje. Przekonuje, że nikt mnie nie zatrudni do czegoś innego, jeśli nie mam nawet matury. Mówię jej, że to zrobię, ale miesiące mijają i się nie zapisuję. Zawsze mam wymówkę nie mam pieniędzy, nie mam czasu, zrobię to później. Prawda jest taka, że boję się wrócić do szkoły jako dorosły, siedzieć obok młodszych, czuć się gorszym.
W domu to już norma. Kłócimy się o to samo. Ona mówi, że żyję marzeniami, że ładnie mówię, ale nic nie robię. Ja twierdzę, że ona się poddała, że nauczyła się przetrwać, a nie żyć. Czasem wrzeszczymy na siebie. Czasem nie rozmawiamy całymi dniami. Wychodzę znowu szukać pracy, z wydrukowanym CV w kieszeni, i wracam rozczarowany, gdy słyszę odezwiemy się.
Najgorsze jest to, że naprawdę mam marzenia. Marzę o własnym biznesie, żeby być niezależnym, nie wstydzić się swojej pracy. Chciałbym wstawać rano dla czegoś swojego, nie po to, by wykonywać cudze polecenia. Ale marzenia nie płacą czynszu i jedzenia. Żona przypomina mi o tym każdego dnia.
Czy naprawdę mam problem, który nie chcę uznać, czy po prostu mam prawo marzyć o czymś większym?
