Ty chyba żartujesz, Bartek? Powiedz mi, że to jakiś idiotyczny dowcip. Albo może coś źle usłyszałam przez szum wody?
Marzena zakręciła kran, wytarła ręce ściereczką i powoli odwróciła się do męża. W kuchni pachniało gotowanymi warzywami, świeżym koperkiem i mandarynkami zapowiedź nadchodzącego Sylwestra. Do północy brakowało sześciu godzin. Na stole piętrzyły się pokrojone składniki na sałatkę jarzynową, w piekarniku pyrkała już kaczka z jabłkami, a w lodówce tężała galareta, którą gotowała całą noc.
Bartek stał w drzwiach, kręcąc się niespokojnie z nogi na nogę i podgryzając guzik od koszuli, co zawsze zdradzało, że sam czuje głupotę sytuacji, ale nie zamierza się wycofać.
Marzenka, nie zaczynaj, proszę cię głos miał błagalny, niemal łasił się jak pies. U Małgosi w bloku była awaria. No, nie zalali ich całkiem, ale wyłączyli wodę i ogrzewanie. Wyobrażasz sobie z dziećmi siedzieć w taki wieczór w zimnym mieszkaniu? Nie mogłem odmówić. To moje dzieci, w końcu.
Dzieci tak, twoje Marzena starała się mówić spokojnie, choć aż kłębiło się w niej od żalu i złości. Ale Małgosi też będziesz robić święto? Może do swojej mamy mogłaby pojechać? Albo do koleżanki? Albo do hotelu? Alimenty, które jej płacisz, spokojnie wystarczą na apartament w centrum.
Jej mama jest w sanatorium, koleżanki wyjechały Bartek uciekł wzrokiem. Sylwester to święto rodzinne. Dla chłopaków to frajda spędzić go z tatą. Posiedzimy, zjemy, obejrzymy fajerwerki. To żaden dramat. Mieszkanie duże, starczy miejsca dla wszystkich.
Marzena rozejrzała się po kuchni. No fakt, przestrzeni nie brakuje. Ale to ich świat, jej i Bartka. Sprzątała przez tydzień, dekorowała choinkę, szukała serwetek pod kolor firan, kupiła dla Bartka wymarzone perfumy. Ten wieczór miał wyglądać zupełnie inaczej: świece, blask światełek, cicha muzyka, tylko oni we dwoje. Pierwszy wspólny Nowy Rok od trzech lat, bez wyjazdów, bez gości tylko ich czas. I wszystko się nagle posypało jak domek z kart.
Przecież ustaliliśmy… przypomniała cicho. Mieliśmy spędzić ten wieczór tylko we dwoje. Chłopców lubię, wiesz o tym, przychodzą w weekendy, zawsze są mile widziani. Ale Małgosia? Była żona przy naszym stole? Wiesz jak to wygląda?
Przesadzasz machnął ręką, próbując dodać sobie pewności. Przecież jesteśmy cywilizowani. Małgosia to normalna kobieta, po prostu matka moich dzieci. Nie bądź egoistką, Marzenka. W święta nie można być przewrażliwioną. Przyszli za godzinę.
Odwrócił się i uciekł z kuchni, jakby się bał, że coś po nim rzuci. Marzena została ze ściereczką w ręku, oparta o blat kuchenny. W piekarniku pacnęła kaczka, ale apetyt zniknął jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nie bądź egoistką. Te słowa zabolały ją najbardziej. Trzy lata robi wszystko, żeby być tą dobrą żoną trzyma dom w ryzach, nie zabrania Bartkowi widywać się z chłopcami, toleruje telefony Małgosi o każdej porze raz awaria, raz trzeba odebrać kota od weterynarza. I co za to dostaje?
Wróciła do krojenia ziemniaków, byleby ręce się czymś zajęły, żeby rozpuścić złość. Może rzeczywiście przesadza? Może Małgosia zachowa się grzecznie? Przełknie to, jest Sylwester, czas cudów i pojednania.
Cudu nie było. Dokładnie po pięćdziesięciu minutach zadzwonił domofon. Marzena ledwo zdążyła się przebrać z domowego dresu w sukienkę i zrobić lekki makijaż. Bartek wybiegł do drzwi cały w skowronkach.
W przedpokoju zrobił się rwetes chłopcy, dziesięcioletni Wojtek i siedmioletni Szymek, wpadli do salonu z buciorami, zostawiając ślady na jasnych panelach. Tuż za nimi dostojnie wparadowała Małgosia.
Czerwona sukienka z dekoltem, ogromne reklamówki w rękach, zapach słodkich, duszących perfum od razu wyparł z przedpokoju aromat mandarynek.
No wreszcie! rzuciła głośno, otrzepując śnieg z futra prosto na dywan. Korki na mieście okropne, musiałam kierowcę prosić, żeby przycisnął gaz! Bartek, zabierz torby, tam są prezenty i szampan. Wzięłam taki porządny, a nie to, co zwykle kupujesz.
Marzena wyszła do korytarza z zaciętą, uprzejmą miną.
Dobry wieczór, Małgosiu. Cześć chłopaki.
Małgosia zmierzyła ją spojrzeniem, na dłużej zatrzymując wzrok na prostej, ale eleganckiej sukience Marzeny.
O, cześć Marzenka rzuciła beznamiętnie. Matko, tutaj duszno. Może otworzycie okno? I gdzie moje kapcie? Te różowe, zostawiłam ostatnio jak odbierałam alimenty.
Zaraz znajdę, Małgosiu Bartek rzucił się grzebać w szafce na buty.
Małgosiu. Marzenie aż się zagotowało w środku. Ma własne kapcie w ich domu? I Bartek wie, gdzie stoją?
Goście ruszyli do salonu. Chłopcy od razu podkręcili telewizor na maksa i zaczęli skakać po niej świeżutkiej sofie. Marzena przewróciła oczami sofa to jej duma, głaskała ją ostatnio z każdej strony.
Chłopcy, ostrożnie, proszę upomniała łagodnie.
Niech skaczą, dzieci są! machnęła ręką Małgosia, wbijając się w fotel. Muszą się wyszaleć. Bartek, daj wody, bo zaschło mi w gardle.
Rok bez końca ciągnął się teatr Małgosi. Buszowała po całym mieszkaniu: krytykowała bombki (Za nudne, kiedyś były ciekawsze), wyśmiewała nakrycie stołu (Po co tyle widelców, jak w Pałacu Buckingham), karciła i głaskała na zmianę chłopców. Bartek latał za nią na wyścigi z taczką: poduszka, ściszyć podgłośnić, ładowarka do telefonu… Marzenę prawie nie widział, wymigiwał się od jej wzroku.
Nakrywała do stołu jak kelnerka na cudzym bankiecie.
Marzenka! zawołała Małgosia z salonu. Ty serio dałaś do sałatki mortadelę? Ech, to już przeżytek. Bartek zawsze lubił z szynką. Nie wiedziałaś? My zawsze robiliśmy z szynką.
Bartek zajada moją sałatkę od trzech lat ze smakiem odpowiedziała twardo, a miska z sałatką prawie się jej wyślizgnęła z rąk.
No, czyli jest po prostu grzeczny! Małgosia roześmiała się, jakby opowiadała świetny dowcip. Mój biedny Barteczek, dusi się tą mortadelą, ale je…
Bartek, stojący nerwowo przy drzwiach, tylko markotnie się uśmiechnął i nawet nie stanął w jej obronie. Nic. Byle Małgosi nie popsuć humoru.
To był pierwszy sygnał. Drugi przyszedł przy kaczce. Wyjęła ją z pieca rumiana, pachnąca, arcydzieło. Postawiła dumna na środku stołu.
Częstujcie się. Kaczka z antonówką i śliwką suszoną.
Chłopcy rzucili się do stołu i od razu skrzywili.
Fuu, spalona! Ja tego nie będę jadł! Tata, zamów nam pizzę!
To nie spalone, to skórka próbowała tłumaczyć.
Dzieci nie jedzą takich rzeczy Małgosia z grymasem wbiła widelec w udko. Tłusta jakaś. I śliwki? Kto dodaje suszone śliwki do mięsa? Bartek, zamów dzieciom pizzę. I mnie też, bo tej kaczki nie zjem. Żołądek mi tego nie wybaczy.
Bartek spojrzał z przeprosinami.
Może rzeczywiście, Marzenka? Chłopakom trzeba zrobić frajdę. Szybko zamówię, zaraz przywiozą.
Żartujesz? głos jej się załamał. Cztery godziny to robiłam. Marynowałam dzień wcześniej. To moje popisowe danie.
Nie denerwuj się, Marzenka spróbował ją objąć, ale się odsunęła. Zjemy i kaczkę, i pizzę. Będzie bogato.
Wykręcił numer do pizzerii, pytając Małgosię, czy z pieczarkami, czy pepperoni.
Marzena usiadła na krześle. Miała wrażenie, że śni jej dom, jej kuchnia, jej święto, a ona w kącie, podczas gdy mąż z byłą żoną ustalają dodatki do pizzy i wyśmiewają jej jedzenie.
A pamiętasz, Bartek, jak spędzaliśmy Sylwestra 2015 u twojej matki? Ty byłeś Mikołajem, a broda ci się do połowy odlepiła? Małgosia nagle się rozkręciła, nalewając sobie szampana bez pytania.
Jasne, to była komedia Bartek aż się rozpromienił. Ty byłaś Aniołkiem, jak ci się obcas złamał na śniegu…
Zaczęli wspominać. Jeden żart za drugim: jak jechali nad morze, jak kupowali pierwszy samochód, jak Wojtek stawiał pierwsze kroki. Śmiali się, przekrzykując, mrugali do siebie. To ich świat, ich przeszłość. Dla Marzeny nie było tam miejsca. Siedziała przy najładniej nakrytym stole i czuła się jak powietrze. Mebel.
Dzieci biegały wokół stołu, aż w końcu Wojtek przewrócił kieliszek z winem. Wino rozlało się na śnieżnobiałą obrus najładniejszy, prasowała go godzinę przed przyjściem gości. Czerwone plamy rozlewały się jak krew.
O, super rozłożyła ręce Małgosia. Bartek, wytrzyj. Po co stawiać wino na skraju stołu, jak dzieci latają? Marzenka, masz sól? Może odplami, ale ten obrus i tak zwyczajny, nie żal.
Marzena powoli wstała. Szum w uszach zagłuszył hałas telewizora i krzyki dzieci. Spojrzała na Bartka. Zajęty był już ratowaniem obrusu, nie zerknął nawet na żonę, nie spytał, czy jej przykro. Dla niego najważniejsze było, by byłej rodzinie było miło.
W tej chwili poczuła pustkę. Jest, ale jakby jej nie było. Bartka w całości pochłonęły Małgosia i chłopcy poczucie winy, które próbował odkupić. A ona? Dekoracja, obsługa, złota rączka by podać, posprzątać, nie odzywać się za dużo.
Na spokojnie przeszła do sypialni. Nikt nie zauważył. Małgosia coś wykrzykiwała z salonu, Bartek biegał ze ścierką.
Spakowała się odruchowo: jeansy, ciepły sweter, kosmetyczka, ładowarka, dokumenty. Zdjęła sukienkę, narzuciła wygodne buciki. W lustrze zobaczyła zmęczoną, ale wyprostowaną kobietę.
Wychodząc, usłyszała dzwonek do drzwi pizza.
Pizza jest! zawołały dzieci.
Bartek, zapłać kurierowi, bo mam tylko stówkę! wydarła się Małgosia.
Przeszła przez korytarz, Bartek stał odwrócony, przepłacał kurierowi, nie spojrzał na żonę nawet przez sekundę.
Cicho zamknęła drzwi i wyszła na klatkę. Zawołała windę i dopiero, gdy kabina pojechała w dół, odetchnęła.
Na zewnątrz padał gruby, puszysty śnieg. Cała Warszawa szykowała się do Sylwestra: słychać było wybuchy petard i śmiech ludzi. Wyciągnęła telefon i zadzwoniła.
Sylwia, nie śpisz? spytała, gdy przyjaciółka odebrała.
Oszalałaś? Dziesiąta wieczorem, Sylwester! Z Tomkiem już szampana odpaliliśmy. Co się stało, głos masz jak po pogrzebie…
Wyszłam od Bartka. Mogę do was wpaść?
Matko boska Jasne, wpadaj! Tomek, wystaw dodatkowe kieliszki, Marzena zaraz będzie! Gdzie jesteś? Zaraz ci zamówię taxę!
Czterdzieści minut później Marzena siedziała w cieplutkiej kuchni Sylwii. Pachniało cynamonem i spokojem. Tomek od razu zarządził regulację telewizora, zostawiając dziewczyny same.
No, dawaj, mów wszystko Sylwia wlała jej aromatyczną herbatę z cytryną. Co ten twój zmalował?
Marzena opowiedziała wszystko: od przeciekającego kranu u Małgosi, przez sałatkę i kaczkę, po to, jak Bartek zamienił się w lokaja i dał się wytrzeć jak dywan.
Rozumiesz, Sylwia, nie chodzi o to, że ONI przyszli. Chodzi o niego. Stał się chłopcem do usług, a ja czułam się jak niania na własnym święcie. Po co mu ja, skoro cały czas żyje przeszłością?
Ech pokiwała głową Sylwia. Syndrom grzecznego chłopca. Chce być super dla wszystkich, a najbardziej rani najbliższą osobę. Dobrze, że wyszłaś. Jakbyś została pomyślałby, że mu wolno. Że może deptać po twoim sercu tylko dlatego, że była żonka ma jakieś wymysły.
Telefon ożył po godzinie. Widocznie dopiero wtedy przy stole zorientowali się, że jej nie ma.
Bartek dzwonił. Odrzuciła.
Dzwonił znowu. I znowu.
Przyszły wiadomości.
Marzena, gdzie jesteś? Martwimy się.
Jesteś w sklepie? Pizza stygnie.
Marzena, odbierz, to nie jest śmieszne. Pytają, gdzie gospodyni.
Masz focha? Wyszłaś? Marzena, to dziecinada! Wróć, głupio jest przed Małgosią!
Przeczytała ostatnią wiadomość i gorzko się uśmiechnęła. Przed Małgosią mu wstyd, a nie przed żoną. Była już pewna: to był punkt zwrotny.
Nie odbieraj doradziła Sylwia. Niech sam sprząta po gościach. I niech dogadza Małgosi.
Wyłączyła telefon.
Tego Sylwestra nie składała życzeń pod zegarem. Piła szampana z przyjaciółką i Tomkiem, oglądała Misja Specjalna i czuła dziwną ulgę. Jakby zrzuciła z pleców ciężki plecak, który nosiła trzy lata.
Pierwszy stycznia przywitał ją słońcem i siarczystym mrozem. Obudziła się na kanapie u Sylwii, usypiająca przy aromacie świeżo mielonej kawy. Włączyła telefon. Pięćdziesiąt nieodebranych połączeń. Dwadzieścia SMS-ów. Ton przeszedł od rozkazującego, przez spanikowany, aż po błagalny.
Chłopcy stłukli twoją ulubioną wazę. Przepraszam.
Małgosia zrobiła awanturę, narzekała na kanapę, że twarda.
Już pojechali. Marzena, mam dom w rozsypce. Nie wiem od czego zacząć.
Marzenko, kochanie Przepraszam cię, jestem idiotą. Zadzwoń proszę.
Około południa ktoś zapukał do drzwi. Na progu stał Bartek. Wyglądał, jakby przeżył oblężenie Warszawy: włosy w nieładzie, koszula z plamą po winie, podkrążone oczy. W ręku trzymał wielki bukiet róż, pewnie zjedyny otwarty kiosk, i pewnie przepłacił majątek.
Sylwia otworzyła i skrzyżowała ręce na piersi.
No, rycerz miłości się zjawił. Po co przyszedłeś?
Sylwia, zawołaj Marzenę, błagam. Wiem, że tu jest. Muszę z nią porozmawiać.
Marzena wyszła w korytarz. Nie wzbudził w niej litości, raczej zmęczenie.
Marzena! ruszył w jej stronę, ale zatrzymała go wzrokiem. Marzena, przepraszam cię. Wszystko zrozumiałem. To był koszmar. Jak tylko wyszłaś wszystko się posypało. Małgosia zaczęła rządzić, dzieci rozrabiały, przewróciły choinkę. Próbowałem ich uspokoić, Małgosia zaczęła mi wyrzucać, że jestem złym ojcem i psuję im święta. Pokłóciliśmy się, zamówiłem im taksówkę o trzeciej w nocy i wyprosiłem.
Oddech mu przyspieszył, próbował złapać kontakt wzrokowy.
Zrozumiałem, Marzenka. Tak bardzo cię zraniłem. Bałem się być dla nich złym, a zrobiłem z siebie potwora dla ciebie. Jesteś dla mnie rodziną. Tylko ty. Proszę, wróć. Bez ciebie tam jest pusto. Posprzątałem prawie wszystko.
Patrzyła na róże, z których kapała woda na podłogę.
Nie tylko mnie zraniłeś, Bartek. Pokazałeś mi moje miejsce. Gdzieś pomiędzy kucharką a stołem. Pozwoliłeś obcej kobiecie rządzić w moim domu i wyśmiewać mnie.
Przysięgam, nigdy więcej! zapalił się Bartek. Zablokuję Małgosię wszędzie. Kontakt tylko w sprawie dzieci, wyłącznie na mieście. Żadnych gości, żadnych telefonów po nocach. Wszystko się zmieni, obiecuję.
Milczała dłuższą chwilę. Widziała, że mówi prawdę. Ale czy jest w stanie zapomnieć, jak się czuła przy świątecznym stole?
Nie wrócę dzisiaj rzuciła spokojnie. Potrzebuję czasu. Zostanę u Sylwii jeszcze kilka dni. A ty wróć do siebie i porządnie się zastanów. Nie jak mnie odzyskać, tylko dlaczego w ogóle dopuściłeś do tej sytuacji. Dlaczego opinia byłej żony była ważniejsza od uczuć obecnej.
Będę czekać szepnął Bartek opuszczając głowę. Ile trzeba. Kocham cię, Marzena. Naprawdę kocham.
Położył kwiaty na komodzie, wyszedł.
Marzena wróciła do kuchni. Sylwia już nalewała gorącej herbaty.
I co? Wybaczysz? zapytała.
Nie wiem, Sylwia. Może kiedyś. Jest dobrym człowiekiem, tylko się pogubił. Ale jak wrócę, to już na innych zasadach. Nigdy więcej nie pozwolę się spychać na boczny tor. Nigdy.
Podeszła do okna. Miasto przykrył śnieg czysty, świeży, jak biała kartka. Życie trwa dalej, ale teraz Marzena już wiedziała: to ona, i tylko ona, trzyma pióro, którym pisze się historię jej rodziny a nie żadne duchy z przeszłości.
