Ja i mój mąż pogodziliśmy się już z myślą, że nie będziemy mieli dzieci, ale po dziesięciu latach małżeństwa nagle okazuje się, że jestem w ciąży.
A moja teściowa nie miała już powodów, żeby śmiać się ze mnie przy mojej rodzinie, mówiąc: Pewnie nie doczekam się wnuków po moim synu przez moją bezdzietną synową. Chociaż sama miała już wnuczkę córkę swojego starszego syna. Nienawidziłam tego słuchać, a musiałam jeszcze wiele razy.
Kocham mojego męża, a on mnie zawsze możemy na siebie liczyć. Razem przetrwaliśmy tyle bezsensownych wizyt u lekarzy, łzy w moją poduszkę i troski mojego męża, aż wreszcie zostaliśmy nagrodzeni jestem w ciąży!
Wnuczka mojej teściowej urodziła zeszłego roku córeczkę, a ja cztery miesiące temu powiłam synka. Chociaż lekarze zapewniali nas, że nie mamy żadnych problemów zdrowotnych, oboje z mężem wciąż nie potrafimy uwierzyć, że to cud dostaliśmy dziecko. Za to moja babcia zaczęła się zachowywać jakby w śnie, zupełnie niespodziewanie po narodzinach prawnuczki i mojego synka.
Tego, na którego tak długo czekała (mój mąż i jej syn), już wcale nie obchodzi. A prawnuczki nawet nie rozpieszcza.
Kiedy wszyscy się zbieramy, rozmowy kręcą się tylko wokół prawnuczki: jak urosła, co powiedziała, ile już ma ząbków… O moim synku można by pomyśleć, że nie sprostał jej oczekiwaniom przez cały czas jakby już nie był potrzebny.
Nie rozumiem postawy mojej teściowej przez dziesięć lat wyrzucała mi, że nie pasuję do ich rodziny (bo według niej wszystkie kobiety z ich rodu natychmiast zachodzą w ciążę), a gdy wreszcie to się zdarzyło, nie wzięła nawet syna mojego męża na ręce! Za to prawnuczkę obsypuje drogimi ubrankami, zabawkami i złotą biżuterią, jakby wszystko było od zawsze z góry ustalone.
Tak właśnie wszystko dzieje się we śnie, na przekór logice i rozsądkowi, wśród znajomych miast jak Warszawa, na tle wspólnych obiadów i przemilczanych uczuć, gdzie nawet złotówki w rękach mojej teściowej wydają się zupełnie nierealne.
