Mam 39 lat i po raz pierwszy w życiu przyznaję coś, co trudno mi wypowiedzieć głośno: żałuję, że nie mam dzieci. Nie dlatego, że nie chciałem zostać ojcem, lecz dlatego, że przez całe życie czekałem na odpowiedni moment i właściwą kobietę. Przez ponad piętnaście lat budowałem relacje z przekonaniem, że jeśli ta kobieta nie jest tą jedyną, nie warto sprowadzać dziecka na świat. I tak pozwoliłem, by czas uciekał.
Moja pierwsza poważna relacja zaczęła się, gdy miałem 22 lata. Trwała prawie pięć lat. Mieszkaliśmy razem, rozmawialiśmy o ślubie, rodzinie, wspólnej przyszłości. Kiedy zaczynałem temat dzieci, ona zawsze zmieniała temat. Mówiła, że najpierw chce stabilności, podróży, oszczędności, chce jeszcze pożyć. Dostosowałem się. Wmawiałem sobie, że mam czas. Gdy ten związek się skończył, powtarzałem, że lepiej nie mieć dziecka w relacji, która nie działa.
Potem się ożeniłem. Miałem 29 lat i byłem pewny, że teraz to właściwy moment. Ten związek jednak trwał mniej niż trzy lata. Odkryłem zdrady, kłamstwa, ukryte długi. Wyszedłem z tego bez dzieci, bez zobowiązań, czując się wolny, ale jednocześnie z pustką, której nie umiałem nazwać. Znowu przekonywałem siebie, że dobrze zrobiłem, nie zostając ojcem dla osoby, która na to nie zasłużyła.
W wieku 33 lat byłem w kolejnej poważnej relacji. Ona chciała mieć dzieci, ale nie chciała zobowiązań. Oczekiwała, że to ja dostosuję się do jej życia, grafiku, sposobu funkcjonowania. Gdy mówiłem o prawdziwej rodzinie, odpowiadała jak przyjdzie czas tej relacji. Odszedłem. Znowu zostałem sam, przekonany, że moje decyzje są racjonalne.
Dziś, mając 39 lat, nie mam dzieci. Nie mam stałej partnerki. Mam pracę, niezależność, własne mieszkanie. Ale są wieczory, kiedy wracam do mieszkania w Warszawie, rzucam torbę na kanapę i cisza jest zbyt przytłaczająca. Widzę, jak znajomi rozmawiają o szkołach, zadaniach domowych, szczepieniach, problemach nastolatków i choć wiem, że to nie jest proste, widzę też coś, czego nie mam: kogoś, kto mówi do nich tato.
Dopiero teraz myślę o czymś, czego wcześniej nie mogłem sobie wyobrazić: mogłem zostać samotnym ojcem. Mogłem przestać czekać na wymarzoną kobietę i mieć dziecko bez względu na wszystko. Mogłem budować rodzinę inaczej. Byłem tak skupiony na tym, by zrobić wszystko jak trzeba, że w końcu nie zrobiłem nic.
Lekcja, którą dziś wynoszę, jest prosta: czasem odpowiedni moment nie istnieje trzeba brać życie takim, jakim jest, bo czekając na perfekcję, można przegapić wszystko, co najważniejsze.
