Od jak dawna Pani syn nie rozmawia z Panią? zapytałam sąsiadkę W tamtej chwili coś we mnie pękło.
Minęło już sześć lat od kiedy widziałam go po raz ostatni. Odkąd wyjechał z żoną do innego miasta, na początku chociaż czasem zadzwonił, ale potem urwał się kontakt. Kiedyś upiekłam dla niego placek na urodziny, poszłam mu złożyć życzenia i w tym momencie spuściła wzrok i łzy napłynęły jej do oczu.
I co wtedy?
Synowa otworzyła drzwi i powiedziała, że nie jestem mile widziana w ich domu. Mój syn nawet nic nie powiedział, patrzył tylko na mnie tak, jakbym była winna i zaraz odwrócił wzrok. To było ostatnie nasze spotkanie.
Potem już nigdy się do Pani nie odezwał? Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę.
Zadzwoniłam do niego tylko raz, kiedy postanowiłam sprzedać nasze trzypokojowe mieszkanie i przeprowadzić się do mniejszego. Oczywiście część pieniędzy mu przekazałam. Przyszedł, podpisał papiery, zabrał pieniądze i więcej się nie odezwał.
Jest Pani bardzo samotna czy już się Pani do tego przyzwyczaiła? zapytałam starszą panią.
Radzę sobie, kochana! Kiedy byłam młoda, zostałam sama z synem, mąż odszedł do innej kobiety. Samodzielnie wychowałam syna, nigdy mu niczego nie brakowało, otoczyłam go miłością. Potem powiedział mi, że chce wynająć własne mieszkanie. Na początku się cieszyłam, myślałam, że dojrzał i zaczyna samodzielne życie.
Ale chodziło o coś innego, wszystko przez jego dziewczynę to ona nalegała, żeby mieli własne cztery kąty, żeby nikt im nie przeszkadzał w zabawie. Później zaszła w ciążę.
Opowiada to Pani tak spokojnie Nie żal Pani, że syn zostawił Panią na starość? zapytałam z niedowierzaniem.
Przywykłam już. Lubię mieszkać w nowym bloku. Pieniędzy mam tyle, ile potrzebuję. Każdego ranka budzę się, nastawiam czajnik i wychodzę z herbatą na balkon. W takich chwilach patrzę na miasto, jak się powoli budzi. Kiedy byłam młoda, marzyłam tylko, żeby się wyspać: pracowałam na dwie zmiany. Chciałam być kiedyś staruszką otoczoną bliskimi Ale chyba to nie było mi pisane została mi samotność.
A może zwierzaczek? We dwoje zawsze raźniej.
Widzisz, kochanie, nawet koty czasem opuszczają swoich opiekunów, a psa nie mogę przygarnąć, bo nie wiem, czy następnego dnia się jeszcze obudzę. Nie mogę brać na siebie odpowiedzialności, której nie udźwignę. Raz w życiu zrobiłam już coś głupiego, wystarczy
Kobieta próbowała się opanować, ale nie wytrzymała rozpłakała się.
Dzieci, nigdy nie porzucajcie swoich rodziców! Jesteście ich częścią, a gdy ich zabraknie, was też nie będzie!
