Nie mój ty mężu, Wojciechu
Staruszka siedziała przy łóżku męża i wilgotną szmatką wycierała jego rozpalone czoło.
Wojciechu, chciałam ci się przyznać, ale zawsze brakowało mi odwagi. Okłamałam cię, Wojciechu, nie jesteś mój mąż!
Staruszek otworzył oczy i zdziwiony spojrzał na żonę.
Nie przerywaj mi tylko, bo jeśli przyszłoby nam się rozstać na zawsze, a ja nie zdążę się wyspowiadać. Pamiętasz jak po wojnie przypadkowo trafiłeś do naszej wsi pod Lublinem? Zaniemówiłam wtedy i rzuciłam ci się na szyję. Bardzo przypominałeś mojego męża! Przyszła mi zawiadomienie o jego śmierci, ale nagle pojawiłeś się ty, cały i zdrowy pomyślałam, że to pomyłka w papierach i mój mąż wrócił. Rzuciłam się do ciebie, a potem zrozumiałam, że się pomyliłam. Spaliłam się ze wstydu i przeprosiłam. Ale pozwoliłam ci zostać na noc w stodole.
A rano zechciałeś naprawić drzwi w stodole i belka ci się zawaliła na głowę. Już myślałam, że i ciebie przyjdzie pochować, ale widzę oddychasz, żyjesz. Wezwałam lekarza, a on mówi, że trafił ci się twardy chłop, tylko pamięć trochę szwankuje. Wtedy zdecydowałam powiedzieć, że jesteś moim mężem. Byłeś silny, porządny, a ja po wojnie sama z dwójką dzieci nie dałabym rady. Powiedziałam, uwierzyłeś. Sumienie mnie męczyło, ale zaczęliśmy żyć razem, polubiliśmy się i nie chciałam już niczego zmieniać. Dziś zdaję sobie sprawę, że o wszystkim zadecydowałam za ciebie. Może twoje życie mogłoby inaczej się potoczyć
Wojciech patrzył na żonę, milcząc Aż nagle wybuchnął śmiechem.
Głupiaś ty, stara! Po co mi inne życie? Przecież całe życie cię kochałem. Przyszedłem przypadkiem do twojej wioski to prawda, ale gdy cię ujrzałem, zakochałem się od razu i nie wiedziałem, jak zaczepić. Postanowiłem pomóc trochę w gospodarstwie, może zwrócisz na mnie uwagę i nie przepędzisz, a tu belka trzasnęła mnie po głowie i wszystko zrobiło się ciemne. Ocknąłem się lekarz stoi, a ty krzątasz się przy mnie. Poprosiłem go, żeby naopowiadał ci coś o amnezji, by móc zostać w twoim domu. A potem jeszcze bardziej mnie zaskoczyło, gdy uznałaś mnie za swojego męża i nawet nie musiałem nic wymyślać.
A spryciarz z ciebie, uśmiechnęła się staruszka. Mógłbyś powiedzieć wcześniej, choćbyśmy się wspólnie pośmiali.
Chciałem, ale zawsze brakowało czasu. Najpierw starsze wychowywaliśmy, potem z tobą kolejną trójkę nam się urodziło, zażartował mąż, podkręcając wąsa. Całe życie dźwigaliśmy swoje straszne sekrety, a okazały się wcale nie takie straszne.
No to przynajmniej wszystko się wyjaśniło, bo jeszcze byśmy śmieszyli naszych aniołów stróżów takimi opowieściami, powiedziała staruszka. Tylko nie umieraj, Wojciechu. Nie zostawiaj mnie tu samej, nie przeżyję bez ciebie.
Ale nie rozpaczaj, wszystko będzie dobrze, uspokoił ją mąż. Dość już przy mnie siedzisz, idź spać. Rano pomyślimy, będzie łatwiej.
Położyli się, lecz ona spała niespokojnie. Widocznie złe myśli kłębiły się w jej siwej głowie i przeszkadzały odpoczywać. O świcie się obudziła łóżko męża puste. Zrobiło jej się nieswojo. Wyjrzała na podwórze, a on siedzi na ganku, pali papierosa. Odetchnęła z ulgą. Tym razem kostucha minęła ich dom, więc jeszcze trochę pożyją razem, poskrzypią w tandemiePodeszła cicho i stanęła obok niego. Wojciech spojrzał na nią, uśmiechając się tym swoim pogodnym, starym uśmiechem takim, który pamiętała z młodości. Razem patrzyli, jak wschodzące słońce rozlewa światło po ich podwórzu, jak nowy dzień zaczyna się tak zwyczajnie, a jednak inaczej.
A widzisz, stara powiedział cicho dobrze, żeśmy żyli, jak potrafiliśmy. Bo kto by się przejmował, czy historia w papierach się zgadza? Nasza własna była najlepsza.
Ona położyła dłoń na jego ramieniu. Pod palcami poczuła ciepło, jakby niósł w sobie całe minione lata, całe dzieci, zbiory, śmiechy i łzy. Zamiast żalu poczuła wdzięczność, że właśnie z nim przeszła przez tyle światów.
Wojciech zaciągnął się dymem, potem odłożył papierosa i wyprostował się. Patrzyli na ogród, nad którym jeszcze wisiała rosa i ślady nocy. W tych milczących chwilach staruszka wiedziała, że wszystko, co najważniejsze, zostało powiedziane bo prawdziwa miłość nie potrzebowała więcej słów.
W końcu stała się rzecz najprostsza: razem wrócili do domu, a za nimi wschodziło słońce.
