Pozwól, że opowiem Ci o życiu osobistym mojego brata. Przez prawie rok spotykał się z dziewczyną o imieniu Wioleta. Była olśniewająca, zawsze zadbana, potrafiła zaciekawić rozmową. Dogadywała się praktycznie ze wszystkimi, także ze mną szybko się zaprzyjaźniłyśmy. Spędzałyśmy dużo czasu razem, chodziłyśmy na zakupy, z chęcią siadałyśmy w kawiarniach przy kawie i cieście.
Wioleta robiła wrażenie, miała bardzo szerokie grono znajomych. Pracowała jako specjalistka od marketingu w renomowanej firmie, jeździła własnym samochodem i świetnie znała się na aktualnych trendach w modzie. My, jako rodzina, mieliśmy nadzieję, że brat się jej oświadczy i zostaną razem na całe życie. Niestety, los bywa przewrotny brat rozstał się z Wioletą, a nasz kontakt z nią zupełnie się urwał. Stało się jasne, że ta znajomość to już przeszłość i więcej się nie odezwiemy.
Ledwo minął miesiąc, a brat przedstawił nam już nową dziewczynę, Zuzannę od razu oznajmił, że chcą się pobrać. Zuzanna była zupełnym przeciwieństwem Wiolety: nieśmiała, prawie bez makijażu, w zwykłych dżinsach i bluzie. Sprawiała wrażenie osoby bardzo zamkniętej podczas spotkań raczej milczała, ściskając pusty talerz i widelec. Byliśmy szczerze zaskoczeni; myśleliśmy, że brat gustuje w kobietach przebojowych i rozmownych.
Moja mama od pierwszych chwil nie zaakceptowała Zuzanny z kilku powodów. Rozmowa z nią była trudna, bo właściwie się nie odzywała, co budziło pewien dyskomfort. Dodatkowo, nie ukończyła studiów wyższych, co rodzice odebrali jako wadę. Na dodatek pochodziła z niewielkiej wsi, a jej rodzina ledwie wiązała koniec z końcem. Mama nie potrafiła się powstrzymać i krytykowała też wygląd Zuzanny uznawała, że ubiera się za poważnie, jak na swój młody wiek.
Brat, choć wysłuchał opinii mamy, był nieugięty w swojej decyzji. Powiedział wprost, że jeśli nie zaakceptujemy Zuzanny, wyprowadzi się z nią, zamiast mieszkać z nami. Mimo oporu rodziców, brat i Zuzanna wzięli ślub cywilny w Krakowie. Szybko zamieszkali razem i zaczęli nowe życie. Z upływem czasu Zuzanna poczuła się w naszej rodzinie pewniej, a ich mieszkanie zawsze lśniło czystością, w lodówce nigdy nie brakowało domowej, pachnącej kuchni. W końcu mama zobaczyła, ile miłości Zuzanna darzy jej syna i zaakceptowała ją jak własną córkę.
Ostatnio zupełnie przypadkiem spotkałam Wioletę na Krupówkach, zagadnęła mnie i zapytała, co u nas słychać. Nadal żyje zakupami, kupuje najdroższe rzeczy, nie myśli o przyszłości. Teraz, porównując moje dwie szwagierki, widzę wyraźnie, że to Zuzanna jest tą jedyną. Wioleta zbyt skupia się na sobie i zewnętrzności. Jestem wdzięczna losowi, że wszystko ułożyło się tak, choć szczerze żałuję, że na początku nie zaakceptowałam Zuzanny.
Wszystko kończy się dobrze. Zuzanna jest teraz w ciąży i jako rodzina z niecierpliwością czekamy na powitanie kolejnego członka rodziny.
Co o tym wszystkim myślicie?
