Byliśmy sobie naprawdę bliscy, kiedy się pobraliśmy. Robiliśmy wszystko razem. Spaliśmy wtuleni, oglądaliśmy telewizję w łóżku, w każdą niedzielę chodziliśmy na spacery, śmialiśmy się z najdrobniejszych rzeczy. Nasza bliskość była częsta nie zawsze zaplanowana, najczęściej spontaniczna. Czułam się kochana, pożądana, wybrana.
Z biegiem lat wciąż byliśmy blisko, ale w zupełnie inny sposób. Długie pocałunki zniknęły, zostały szybkie, rutynowe muśnięcia. Zamiast czułych pieszczot były zwykłe dotknięcia. Zaczęliśmy chodzić spać wcześnie, zmęczeni, a on po prostu odwracał się na bok. Na początku próbowałam się do niego przytulić. Dotykałam jego ręki, pleców, szukałam jego dłoni. On mówił, że jest zmęczony, że może jutro, że teraz to nie jest odpowiedni moment. Rozumiałam go.
Czas mijał, a nic się nie zmieniało. Wciąż jedliśmy razem kolacje, rozmawialiśmy o codziennych sprawach, dzieliliśmy łóżko, ale nie działo się między nami nic więcej. Zaczęłam czekać sztywno, z nadzieją, że on pierwszy wyciągnie rękę. Ale ten moment nigdy nie nadszedł. Najpierw bolało, potem zaczęłam się wstydzić, żeby nie wyjść na zbyt natarczywą. Zaczęłam myśleć, że problem tkwi we mnie, że przesadzam.
Nasza codzienność była wyjątkowo bliska, ale całkowicie neutralna. Budziliśmy się razem, piliśmy wspólnie poranną kawę, razem chodziliśmy na rodzinne spotkania. On opowiadał mi o swoich sprawach, ja o moich. W nocy spaliśmy plecami do siebie. Zaczęłam przebierać się przed nim w pośpiechu, przestałam dbać o ładne piżamy. Przestałam postrzegać swoje ciało jako coś, co mogłoby kogokolwiek zainteresować.
Kilka razy próbowałam poruszyć ten temat. Zapytałam, czy już mnie nie pragnie. Odpowiedział, że to nie tak, że po prostu z wiekiem to się zmienia i że miłość to przyjaźń, szacunek. Pokiwałam głową, choć w środku czułam dziwną pustkę, brak czegoś bardzo ważnego. Nie umiałam tego wyrazić bez wyrzutów sumienia.
Z czasem uznałam to wszystko za coś normalnego. Powtarzałam sobie, że wiele par tak żyje, że skoro nie ma kłótni, to wszystko jest w porządku. Przywykłam do objęć tylko wtedy, gdy inni patrzą, i do braku dotyku na osobności. Przyzwyczaiłam się, że nie mam na co czekać, że nie wolno mi pragnąć, że lepiej wykreślić tę część siebie, by nie czuć odrzucenia.
Minęły lata i dalej byliśmy bardzo bliscy. Zawsze razem, zawsze poukładani. Nikt by nie przypuszczał, że od piętnastu lat nic nas tak naprawdę nie łączyło. Nawet ja sama już nie pamiętałam, co to znaczy być przy kimś kobietą. Stałam się nawykiem, oparciem, obecnością. Nie obiektem pragnienia.
W dzień, w którym powiedział mi, że odchodzi do innej kobiety, nic nie rozumiałam. Usłyszałam, że przy niej czuje się żywy, pożądany, związany. Nie krzyczałam. Nie kłóciłam się. Po prostu to usłyszałam. I wtedy zrozumiałam, że on nie przestał niczego czuć po prostu przestał czuć to przy mnie.
Dziś, patrząc wstecz, wiem, że najbardziej bolało nie to, że odszedł. Bolało, że ja krok po kroku nauczyłam się żyć przy kimś, kto już nie patrzył na mnie jak na kobietę i dałam sobie wmówić, że to jest normalne. Myślę, że czasem największym błędem jest przekonać się, że na obojętność można się uodpornić. Warto pamiętać, że każdy z nas zasługuje na miłość, nie tylko na obecność.
