Proszę pani, pani sobie nie wyobraża… Ten pies to prawdziwy kłopot. Jest dziki i bez przerwy szczeka na ludzi.
Dawno temu, w jednym z warszawskich schronisk dla zwierząt, wydarzyła się historia, którą pamięta się do dziś. Tamtego dnia młoda dziewczynka, poruszająca się na wózku inwalidzkim, pierwszy raz odważyła się wybrać do schroniska. Od zawsze marzyła o psie, nie tylko do zabawy i spacerów, ale przede wszystkim o towarzyszu, który da jej prawdziwe wsparcie.
Kółka jej wózka cicho skrzypiały na starych, schroniskowych kaflach, gdy wjeżdżała do przestronnej sali pełnej klatek. Psy szczekały, podskakiwały i próbowały zwrócić na siebie uwagę jedne merdały ogonami z radości, inne głośno ujadały, niektóre rozpaczliwie wdrapywały się na kraty, jakby błagały o wolność. Dziewczynka zatrzymywała się przy każdej klatce i patrzyła uważnie, ale w jej sercu panowała cisza. Żaden pies nie przemówił do jej duszy.
Już myślała, że cała ta wyprawa była na próżno, gdy jej spojrzenie padło w najciemniejszy kąt. Tam, przyciśnięta do ściany krat, leżała owczarek niemiecki.
Nie wyskakiwał do przodu, nie szczekał i nawet nie spojrzał na nikogo. Wielki, potężny pies z mądrymi oczami drzemał z dala od całego zgiełku.
Tego chcę powiedziała zdecydowanie dziewczynka, wskazując palcem na owczarka.
Pracownik schroniska uniósł brwi ze zdziwienia.
Proszę pani, ten pies to same problemy. Jest dziki i ciągle szczeka na ludzi. Nikt sobie z nim nie radzi. Nawet myśleliśmy, żeby go uśpić…
Dziewczynka tylko się uśmiechnęła i spokojnie pokręciła głową.
To nic. Każdy z nas ma swoje słabości odpowiedziała cicho, pokazując na własny wózek. Chcę spotkać się z nim twarzą w twarz. Popatrzcie tylko w te jego oczy.
Jak sobie pani życzy westchnął głęboko pracownik. Ale ostrzegam, to może się źle skończyć.
Gdy otwarto klatkę i poprowadzono owczarka do dziewczynki, w schronisku zapadła złowroga cisza. Pracownicy wstrzymali oddech, odwiedzający cofnęli się przestraszeni. Wszyscy oczekiwali, że pies rzuci się, zawarczy, ugryzie dziewczynkę w rękę czy nogę, a całe zajście skończy się tragedią.
Owczarek stał spięty w oddali. Jego uszy były postawione, wzrok utkwiony prosto w dziewczynce na wózku. Sekundy dłużyły się jak godziny. I nagle pies zaszczekał głośno i ruszył parę kroków do przodu. Echo szczekania poniosło się po korytarzach. Wszyscy zamarli, niejeden zakrył twarz dłonią w obawie przed tym, co się wydarzy.
A jednak pies zrobił coś nieoczekiwanego.
Powoli, ostrożnie podszedł bliżej. Potem jeszcze krok. Szedł powoli i uważnie. Dziewczynka siedziała spokojnie, uśmiechała się lekko i patrzyła mu prosto w oczy.
I wtedy, ku zdumieniu wszystkich, owczarek podszedł do niej, nachylił się i delikatnie przytulił do jej nóg. Powąchał kolana, sprawdził wózek, a po chwili położył się tuż przy jej stopach i zamknął oczy.
Dziewczynka ze ściśniętym gardłem wyciągnęła rękę pies nie drgnął, nie ugryzł, tylko pozwolił się pogłaskać. Głęboko westchnął i jakby odnalazł spokój, zasnął przy jej nogach.
W korytarzu zapadła absolutna cisza. Nikt nie wierzył własnym oczom. Ktoś szepnął:
Czegoś takiego jeszcze nie widział… Ten pies gryzł wszystkich, nikomu nie ufał.
A dziewczynka schyliła się, pogładziła psa po łbie i cicho powiedziała:
Teraz jesteś mój. Już zawsze będziemy razem.
I tak oto, tego samego dnia, opuścili schronisko: dziewczynka której wielu nie rozumiało i “dziki” owczarek niemiecki, którego wszyscy się bali. Maria i Bajer stali się nierozłączni.
Historię tę wspomina się po dziś dzień, bo czasami wystarczy serce, by zburzyć największy mur między człowiekiem a zwierzęciem.
Gdyby kiedyś istniała jeszcze taka więź niech i ona trwa wiecznie.
