To twoja wina! zaciśniętymi ustami teściowa patrzyła, jak Aneta zmywa naczynia. W sąsiednim pokoju kaszlała trzyletnia Zuzia. Gdybyś pilnowała dziecka, gdybyś wcześniej zwróciła uwagę na kaszel, nie leczyła byle czym…
Leczyłam tym, co przepisał pediatra próbowała się tłumaczyć Aneta.
Trzeba było podać antybiotyki! Teraz to będziesz musiała zastrzyki robić, matkaniedorajda jeden! Wychowało się teraz pokolenie bez mózgu. Nic nie potrafią! O niczym nie myślą! Dzieci nie są im potrzebne. A ja twojego męża, jak był mały…
Aneta zakręciła wodę i uciekła z kuchni. Łzy dusiły ją od środka. Tak już od pięciu lat zawsze jest wszystkiemu winna. Głupia, zawsze robi coś nie tak. A jej największym błędem było to, że zaufała Witkowi i zgodziła się chwilowo zamieszkać z jego rodzicami, dopóki nie będziemy mieli swojego mieszkania.
Przyszłe mieszkanie to była zaledwie dziura w ziemi na wynajmowanej działce. Dalej budowa nie poszła. Zdaniem męża przez nią, przez Anetę, która sobie wymyśliła, żeby mieć dzieci rok po roku i w ogóle nie zapytała go o zgodę.
Każda rozmowa Anety o wynajęciu mieszkania kończyła się szybko:
Ja obcym nie będę płacił za powietrze.
Aneta wzdychała, podsuwając inną opcję:
Może chociaż domek za świadczenie 500+ kupimy? Tam jest i podstawowy, i regionalny…
Za to ledwo ruderę kupimy. Szkoda kasy. Twój kapitał pójdzie na budowę. Jak się lato zacznie…
No i lato przyszło. Budowa ani drgnęła, a Aneta nie śpieszyła się z wkładem pieniędzy. I tak sobie żyli
Witek, posiedzisz z Zuzią, jak pójdę po Olka do przedszkola? Aneta wyszła do męża. Witek z grymasem na twarzy zdejmował buty:
A jakby dostała gorączki?
Witek, tylko pół godzinki.
Nie, nawet nie próbuj mnie prosić. A jeśli coś się stanie
Nie udało jej się go przekonać. Bez słowa ubrała córkę. Do przedszkola nie było daleko kilometr, a przy okazji Zuzia się przewietrzy
Mówiłem ci, żebyś nie prowadziła dziś Olka do przedszkola. Posiedziałby w domu. Tylko byś dzieci gdzieś wysyłała rzucił za nią mąż.
Sama sobie winna odpowiedziała z gorzkim uśmiechem Aneta.
Wieczorem siedziała z laptopem, a dzieci bawiły się obok.
Pracujesz? zaglądnął przez ramię Witek. A obiad kiedy?
Aneta zamknęła laptop.
Znowu szukasz mieszkań spytał podejrzliwie mąż, To i tak bez sensu, zaraz się pobudujemy.
Aneta kiwnęła głową.
Mamo, mój zamek się nie buduje! I… I to twoja wina! rozpłakała się nagle Zuzia wbiegając do pokoju.
Tak, mama taka już jest, nawet zamek ci nie postawi, leniwa! przyłączył się do śmiechu Witek.
A Aneta patrzyła na nich i poczuła, że miarka się przebrała. Już nawet córce przeszkadza. Zawsze i wszędzie winna…
Następnego dnia nie zaprowadziła Olka do przedszkola.
Teściowa, zaciskając usta, patrzyła, jak Aneta po śniadaniu ubiera dzieci, ale nie pytała o nic.
Jedziemy do przychodni rzuciła Aneta, przyzwyczajona do tłumaczenia się.
Wracali późno, tłumacząc się wizytą u laryngologa. Dzieci śmiały się szeptem, podniecone czymś. Aneta uciszała je, by nie robiły hałasu.
Tato, a wiesz gdzie dziś byliśmy? rzuciła się beztrosko do ojca Zuzia.
Gdzie?
Nie powiem spuściła wzrok pod ostrym spojrzeniem mamy.
Nie powie potwierdził poważny jak na swój wiek Olek To niespodzianka na urodziny.
A na drugi dzień Aneta zniknęła razem z dziećmi.
Brakowało jej dopiero wieczorem, gdy Witek wrócił z pracy.
Mamo, co na kolację?
Spytaj swojej Anety. Czmychnęła z samego rana z dzieciakami i do tej pory się nie pojawiły. Zrobię ci jajecznicę, skoro żona o tobie nie pomyślała.
Może są w przychodni drapiąc się po głowie, Witek zajrzał do pokoju. Czysto, wszystko posprzątane Aneta to dobra gospodyni ale czegoś brakowało. Usiadł na kanapie i od razu poczuł: brakowało metrowego pluszowego kota Zuzi, który zwykle zawadzał mu przy oglądaniu telewizji. Do przychodni Aneta by takiego śpiącego kota nie zabrała, a z pokoju też nigdzie go nie wynosili.
Witek zerwał się, chodził po pokoju, zajrzał nawet do szafy i zamarł. Na samotnym wieszaku smętnie wisiał zimowy płaszcz. Reszty rzeczy Anety nie było. Dziecięce ubrania i zabawki zniknęły razem z nią.
Mamo! Mamo, Aneta odeszła! jeszcze nie wierząc własnym oczom, powiedział Witek do matki. Ta machnęła tylko ręką, mieszając na patelni:
A gdzie niby pójdzie, nieogarnięta.
Przecież widzisz, zabrała rzeczy, szafa pusta.
I dzieci? Dzwoń do niej teraz, przestraszyła się matka, rzucając widelec. Po chwili kręciła się bezradnie przy półpustej szafie, mamrocząc coś o głupocie synowej i o tym, że od takich mężczyzn się nie odchodzi, więc na pewno Aneta zwariowała z nudy.
Witek próbował dzwonić, ale telefon Anety był poza zasięgiem.
Mamo, jak nie zauważyłaś, że wyciąga rzeczy? Przecież to nie jeden worek.
Byłam w sklepie Aneta zwariowała, na pewno. Trzeba ją złapać i dzieci odebrać.
Jak odebrać? Gdzie? Ty z nimi będziesz siedzieć?
Nie, oczywiście. Przecież jest przedszkole.
A wieczory? A weekendy? A jak zachorują?
Nianię znajdziesz.
Wiesz chociaż, ile kosztuje niania?
To może do domu dziecka. Na jakiś czas.
Witek złapał się za głowę.
Jajecznica się przypaliła. Za oknem zrobiło się ciemno. Matka z synem siedzieli w kuchni, nie wiedząc, co dalej robić.
Czego jej brakowało, a? jęknął Witek Tak odejść, nawet słowa nie powiedzieć. Może znalazła sobie faceta?
Kto by ją chciał?
Jak ona chce żyć? Przecież nigdzie nie pracuje.
Zawsze mówiłam, żeby pieniądze z dzieci dawać na budowę. Teraz razem z Anetą przepadł nam ten kapitał. Kupi jakaś domek i będzie tam siedzieć.
Prędzej wróci, ile można na suchym chlebie wytrzymać niepewnie rzucił Witek.
I ty ją tak od razu przyjmiesz? Nie. Trzeba jej pokazać, kto tu rządzi, żeby wiedziała, że musi przepraszać i prosić o powrót. Dzieci też trzeba jej odebrać. Żeby wiedziała, że jest nikim i nie ma nic do gadania. Widzisz, jak sobie poczynia
Matka mówiła, mówiła. Witek poszedł spać głodny. Był przekonany, że Aneta wróci za parę dni, przeprosi i wszystko wróci do normy. Nie zamierzał jej szukać.
Zamiast żony pojawił się list. Polecony, za potwierdzeniem odbioru. Informacja, że Aneta Marciniak jednostronnie złożyła pozew o rozwód.
Mamo, tu jest napisane, że będę musiał iść do sądu powiedział Witek.
Nie idź. Bez twojej zgody nie rozwiążą ślubu. Widzisz, co wymyśliła. Szukałeś jej w ogóle?
Nie.
No to szukaj. Przekonaj, żeby wróciła. Sąsiedzi się dowiedzą, plotki pójdą. Ja mówiłam, że Anetę z dziećmi wysłaliśmy do sanatorium, a teraz wyjdzie szydło z worka. Ludzie się będą śmiać.
Sama wróci
Witek, skoro pozew złożyła, to już nie wróci. Szukaj jej. Kup kwiaty, przeproś matka złagodniała.
Za co? oburzył się Witek.
Nie wiem, dogadasz się w trakcie.
Przypadkiem znalazł żonę. Widział ją, gdy wracał z pracy, z listą zakupów dla matki. Była szósta, a Aneta z dziećmi spacerowała sobie po rynku. Witek ledwie się powstrzymał, żeby od razu nie napastować jej. Żeby nic nie popsuć, poszedł za nią, trzymając się na dystans.
Aneta z dziećmi powoli szli przez park. Pili soczek, śmiali się głośno. Żona wyglądała na szczęśliwą i swobodną. Nie wyglądała, jakby miała umrzeć z głodu i zaraz wracać do domu podkulonym ogonem.
A po rozwodzie jeszcze będę jej płacił alimenty na dwójkę zgroza go ogarnęła.
Dogonił rodzinę pod klatką bloku. Musiał biec, żeby nie stracić jej z oczu.
Oluś, Zuzka, jak się macie? Stęskniliście się za tatą?
Dzieci natychmiast schowały się za mamę. Starszy, Olek, zapytał cicho:
Mamo, nie pojedziemy do babci?
Nie, skarbie, oczywiście
Już ci dzieci przeciwko mnie nastawiłaś? wściekł się Witek, Uciekłaś bez słowa. Co ci nie pasowało? Miałaś wszystko pod nosem, jak u Pana Boga za piecem. Nawet na rozwód złożyłaś! Faceta masz? Znowu chcesz na czyjejś szyi siedzieć? Niewdzięczna. Jeszcze dzieci ci zabiorę, rozumiesz?
Aneta uśmiechnęła się lekko:
Poczekaj tutaj, zaraz przyniosę ich rzeczy.
Ppo co?
Co, zabierzesz dzieci bez ich rzeczy? Zuzka bez kota nie zaśnie!
Ty Ty sobie żarty robisz! Ja ci pokażę!
Aneta cofnęła się o krok od rozzłoszczonego męża. Przysłuchiwało się już kilku sąsiadów, nowa sąsiadka, pani po czterdziestce, rzuciła:
Może zadzwonimy po policję?
Na dźwięk tego słowa Witek zamilkł, rzucił jeszcze:
To sobie żyj jak chcesz. Sama jesteś sobie winna!
A Aneta się roześmiała. Swobodnie, lekko. Przytuliła dzieci, weszli razem do klatki. Może to była jeszcze wynajęta kawalerka, ale po raz pierwszy od pięciu lat Aneta poczuła, że to ona rządzi. To ona decydowała, co jedzą, kiedy wychodzą na spacer, kiedy robią porządki. A mąż niepotrzebnie się martwił przecież pracowała. Od lat robiła strony internetowe dla klientów, uczyła się po nocach, kiedy dzieci spały, bo czuła, że jej cierpliwość kiedyś się skończy…
Potem rozwód. Witek, słuchając rady matki, nie poszedł do sądu. Sprawa przekładana kilka razy, aż przyszedł list, że rozwód orzeknięto bez jego obecności.
Na urodziny syna nie przyszedł, uzasadniając, że przecież alimenty płaci.
Kilka miesięcy później Aneta kupiła małe, dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach miasta i przeniosła się tam z dziećmi.
Od wspólnych znajomych dowiedziała się, że Witek próbuje ułożyć sobie życie z innymi kobietami, ale jakoś żadna nie chce przy nim zostać.
A tylko w nocnych koszmarach Aneta jeszcze słyszała ten drwiący głos byłego męża: to przez ciebie wszystkoKtóregoś popołudnia, gdy Aneta podlewała kwiaty na malutkim balkonie, Zuza i Olek bawili się w budowanie własnego zamku z koców i poduszek. Śmiech dzieci rozbrzmiewał w ciepłym świetle zachodzącego słońca. Aneta przystanęła, zapatrzona w bawiące się maluchy. Uśmiechnęła się teraz wiedziała, że dom to nie ściany, które ktoś każe budować, ani plan, do którego trzeba się dopasować. Dom tkwił w tych dwojgu małych ludziach i w niej samej. Wreszcie mogła oddychać pełną piersią.
Wieczorem rozmawiali o marzeniach, tych zupełnie małych o lodach po obiedzie, i tych wielkich o wyjeździe nad morze na wakacje, pierwszy raz własną rodziną, bez cudzych mądrości i pretensji. Aneta słuchała, śmiała się razem z dziećmi, a myślami układała plan kolejnych stron internetowych, których zlecenia czekały na pierwszy wolny wieczór. Już się nie bała, że sobie nie poradzi. Udowodniła sobie, że potrafi.
Tej nocy Aneta usiadła jeszcze na chwilę na balkonie, zapatrzona w gwiazdy. Czuła wewnętrzny spokój i wolność, które tak długo wydawały się nieosiągalne. Wiedziała jedno: już nigdy więcej nie pozwoli nikomu decydować o swoim życiu. Przyszłość nie była już straszna. Była jej i dzieci i tylko od nich zależało, jak będzie wyglądać.
A kiedy Zuzia przed snem przytuliła się do niej, szepcząc: Mamusiu, tu jest nasz prawdziwy zamek, Aneta uśmiechnęła się szeroko. Bo czasem najszczęśliwsze zakończenia to te, które same dla siebie piszemy nawet jeśli zaczynają się od niewielkiej kawalerki i odwagi, by postawić pierwszy krok ku wolności.
