Podczas gdy fryzjerka stylizowała mi włosy, prowadziłyśmy rozmowę, która wydała mi się niezwykle ważna. Od dłuższego czasu rozważałam, czy posłać moje dziecko do szkoły muzycznej. Miałam dwa poważne wątpliwości: konieczność kupna pianina oraz cała odpowiedzialność, jaka spadłaby na moje barki wożenie dziecka na zajęcia, udzielanie mu pomocy. Z drugiej strony, moje dziecko bardzo pragnęło grać muzykę. W trakcie tej dyskusji fryzjerka opowiedziała własną historię, która brzmiała jak surrealistyczny sen: Urodziłam się w małym miasteczku, gdzie każdy dom wyglądał jakby pochodził z innej epoki. Zawsze lubiłam śpiewać, szukałam okazji, by ćwiczyć w kółkach, klubach, nawet z nauczycielami muzyki ze szkoły, którzy czasem prowadzili lekcje pod wiekowym drzewem, gdzie dźwięki odbijały się dziwnie od liści. Oddałam się nauce muzyki i nauczyłam się grać na fortepianie, który wydawał się rosnąć wraz ze mną w naszym salonie. Wiedziałam od początku, że muzyka to moje przeznaczenie. Każdy, kto słyszał mój śpiew, uznawał mój talent.
Lecz w naszym nadwiślańskim miasteczku nie było żadnego poważniejszego kształcenia muzycznego. Kiedy byłam w szkole podstawowej, mając około dziewięciu lat, przyszła do nas grupa ludzi, ubranych jakby z innego wymiaru. Kazali nam klaskać, a potem wybrali kilkoro, by zaśpiewali. Wybrali mnie właśnie wtedy. Poszliśmy do sali gimnastycznej, gdzie instrumenty stały w kręgu, a my przechodziliśmy nieśmiało od jednego do drugiego, śpiewając melodie, które płynęły przez wieczność, zgadując nuty, podczas gdy dźwięki mieszały się ze świstem przeciągu. Minęło wiele miesięcy, w końcu zapomniałam o tym całym wydarzeniu, jakby był snem. Ale pewnego dnia mama znalazła w skrzynce na listy kopertę, na której wielkimi czerwonymi literami napisano ZGLOSZENIE. Byłam jedyną uczennicą z naszej szkoły, którą przyjęto do prestiżowej szkoły muzycznej w Warszawie.
Szkoła zadbała o wszystkie wydatki ani groźni dyrektorzy, ani pani z sekretariatu nie chcieli ani grosza. Jednak przeprowadzka do stolicy spotkała się z silnym sprzeciwem rodziców. Odmówili stanowczo, zwłaszcza ze względu na powiązanie z moją muzyczną przyszłością. Pracowali w wielkiej fabryce, dumni ze swej pracy, którą uważali za prawdziwy zawód. Radzili mi porzucić marzenia i znaleźć stabilną pracę. Przez rok, co dwa miesiące, dostawałam zaproszenia, które przychodziły jak zaklęte, aż nagle przestały się pojawiać. Wtedy poczułam, że coś się we mnie złamało. Chęć do śpiewania zniknęła, a myśl o szkole wyblakła jak stary mural na rynku. Jednak promień nadziei pojawił się na czternaste urodziny lider i kompozytor lokalnej kapeli szukał nowej wokalistki. Potrzebował młodej dziewczyny, a wśród licznych kandydatek wybrał właśnie mnie.
Znowu poczułam, jak skrzydła możliwości rozkładają się za moimi plecami nie utraciłam talentu! Niestety, tylko dwa albo trzy razy zdążyłam uczestniczyć w próbach, zanim rodzice dowiedzieli się o tym i zabronili mi zadawać się z muzykami, powołując się na dziwne obawy o ich zamiary. To był koniec mojej muzycznej podróży. Później przestałam się uczyć, dołączyłam do grupy wesołych koleżanek, oddałam się papierosom i wódce wydawało mi się, że wszyscy tak robią w naszym mieście, gdzie noc wyglądała jak taniec cieni. Większość wokół mnie uczestniczyła w takich przygodach. Ledwie skończyłam dziewiątą klasę, gdy dostałam się do liceum, ale moje życie schodziło coraz niżej. Po dziś dzień każda z tych zaproszeń jest przechowywana w albumie mamy. Często wyciąga je, czyta, a potem chowa z powrotem, jakby były wstążkami snów, których nie można rozplątać.
