Zofia przeżyła bardzo trudny poród, po którym lekarze oznajmili jej, że nie będzie już mogła mieć więcej dzieci. Gdy jej mąż, Marcin, się o tym dowiedział, stał się chłodny i odsunął się od niej. Minęło pół roku. Nie tylko zdradzał Zofię, ale jego kochanka była w ciąży z bliźniakami. Marcin, nie zastanawiając się długo, zostawił Zosię z ich małą córeczką. Zofia musiała samodzielnie wychowywać dziecko.
Kiedy ich córeczka była mała, Zofia zapisywała ją na różne zajęcia. Jagoda dorastała jako bardzo ciekawa świata dziewczynka. Od wczesnego dzieciństwa uwielbiała zabawy lalkami; ustawiały je w kółku, a ona bawiła się, że prowadzi lekcje. Zofia była zachwycona córką i czerpała radość z każdego dnia spędzonego razem.
Jagoda łatwo nawiązywała kontakty z rówieśnikami i szybko zyskała sympatię klasy, stając się liderką. Z czasem zaczęła spotykać się z chłopakiem, Bartkiem, który wydawał się trochę inny niż wszyscy zamiast zwyczajnych randek, chodzili razem na festiwale i spotkania młodzieżowe. Jagoda grała na perkusji, Bartek na gitarze. Z czasem założyli zespół, zaczęli koncertować i osiągnęli lokalny sukces. Oboje prowadzili beztroskie życie artystów. Lata mijały, a Zofia coraz bardziej martwiła się o przyszłość córki. Bardzo pragnęła doczekać się wnuków, a Jagoda miała już 29 lat.
Jagódko, czy nie myślałaś o dziecku? zapytała pewnego dnia.
Mamo, chciałabyś, żebym była jak ciocia Ania? Cztery dzieciaki w domu i nic nie widzi poza nimi. To ma być życie? Siedzi, gotuje, sprząta, bawi się z dziećmi.
A kto mówi, że masz być jak ciocia? Jedno dziecko wystarczy.
Mamo, musisz to zaakceptować. Nie chcemy mieć dzieci. A jeśli kiedyś się zdecydujemy, adoptujemy z domu dziecka.
Zastanów się, może lepiej mieć własne…
Nie chcę już o tym rozmawiać, mamo.
W końcu Jagoda postanowiła szczerze powiedzieć matce całą prawdę. Może z czasem coś się odmieni…
