Moich rodziców nigdy nie mogłam nazwać wsparciem, którego potrzebowałam. Przez całe życie bardziej przykładałam się, by zdobyć ich uznanie, niż otrzymać ich ciepło. Mówi się, że rodzina to wszystko, co mamy, ale u mnie nie wyglądało to tak. To przyjaciele stali się moją prawdziwą opoką byli przy mnie w najgorszych chwilach, podnosili mnie, kiedy upadałam, i dawali mi nadzieję, kiedy świat stawał się szary.
Nasza przyjaźń zrodziła się jeszcze w liceum w Krakowie. Zgrana paczka dziewczyn i chłopaków wśród nich zawsze czułam się sobą. Kiedy pierwszy raz wyznałam, że marzę o kursie rysunku, rodzice zbyli moje prośby. To strata pieniędzy usłyszałam i moje serce ścisnęło się z bólu. Przyjaciele nie pozwolili mi jednak rezygnować. Przynosili mi zeszyty, ołówki, kredki, a Adam przekonał swoją siostrę Zofię, uznaną projektantkę, by poświęciła mi czas i nauczyła mnie podstaw, całkiem za darmo.
Matura zbliżała się wielkimi krokami. Rodzice nie przejmowali się balem, nie chcieli wydawać złotówki na moją sukienkę czy fryzjera. Wtedy przyjaciele zebrali się, zaczęli dorabiać po szkołach i sklepach, żebyśmy mogli wspólnie uczcić te chwile. Ela własnoręcznie uszyła mi sukienkę, a Kinga zadbała o fryzurę i makijaż. Kiedy wyszłam z domu, czułam się naprawdę ważna nie dzięki rodzinie, a dzięki przyjaciołom.
Po maturze postanowiłam zmienić uczelnię i podążyć za swoim powołaniem do Warszawy. Rodzice postawili twardo sprawę: Albo studiujesz to, co my chcemy, albo płacisz sama. Znowu poczułam się samotna. Tym razem przyjaciele nie zostawili mnie samej. Przygarnęli mnie do swojego mieszkania, gotowali razem obiady, podzielili się nawet pieniędzmi na czynsz, żebym mogła odłożyć na studia.
Z czasem ich oddanie przerosło moje nadzieje. Kiedy dostałam kredyt hipoteczny na własne mieszkanie, wszyscy przyszli pomóc przy remoncie malowali, wbijali gwoździe, nosili meble. Gdy chorowałam, leżeli przy mnie, gotując rosół i dbając jak rodzina, której nigdy nie miałam. Mój brat i rodzice nigdy nie kiwnęli palcem nawet przez te cztery lata nie odezwali się do mnie ani razu.
Dziś wiem już, że nie więzy krwi tworzą rodzinę, lecz serce i oddanie. Moja rodzina liczy sześć osób: czworo przyjaciół z liceum i dwoje z uczelni. Dziękuję im, że są za ich wsparcie, obecność, za wszystko, co zrobili i robią. Dzięki nim nie boję się jutra. Dzięki nim wiem, że jestem kochana.
