Miałem wtedy pięć lat, ale wspomnienie tamtego dnia wciąż jest tak żywe, jakby wydarzyło się wczoraj. Ojciec przeglądał korespondencję na telefonie mamy, gdzie pisała do swojej przyjaciółki, że wciąż spotyka się z dawnym ukochanym, bogatszym mężczyzną. Te spotkania były rzadkie, ale jednak były. W tamtych czasach ojciec zarabiał niewiele robił, co mógł, by kupować rzeczy, których matka i dzieci wcale nie potrzebowały, a które ona uznawała za niezbędne, by dobrze nas wyżywić. Było naprawdę skromnie, brakowało na wszystko.
Jak śmiałeś grzebać w moim telefonie? wykrzyknęła mama, stosując starą zasadę: najlepszą obroną jest atak. Twoja pensja wystarcza na nic! Skąd myślisz, że mamy tyle jedzenia w domu? Telewizor jest mój! rzucił ojciec. Twój? Jest również twój! Tak, odpowiedział spokojnie, nawet telewizor, i schab, i i Jerzyk. Wszystko zabieram. Przeraziłem się. Do tej pory nie byłem stroną tych sporów, a teraz stałem się ich uczestnikiem.
Jerzyk, nie diabeł! odburknęła mama.
Wtedy ojciec mnie zabrał. Czy mama powinna o mnie walczyć z dorosłym mężczyzną? Ojciec bywał ze mną na działce, brał mnie na ręce, karmił i bawił się ze mną nawet wcześniej spędzał ze mną więcej czasu niż mama. Na dworze była zima. Stałem przed mamą w ciepłym kożuszku: Nie płacz, mamo, niedługo cię odwiedzę powiedziałem swoim dziecięcym głosem. Mama mnie przytuliła, a wzrok ojca dał znać, że czas ruszać. Przed wyjściem rzucił do mamy: Do zobaczenia w sądzie! Ich życie potoczyło się dalej, zapewne lepiej, niż mogli przypuszczać. Wkrótce po rozwodzie mama poznała nowego mężczyznę i na jakiś czas zupełnie o mnie zapomniała. Ojciec też nie siedział z założonymi rękami spotkał Aleksandrę, córkę zamożnego przedsiębiorcy z Gdańska. Czasem jeździłem do mamy na kilka dni. Rodzice ze sobą nie rozmawiali. Nawet po latach ojciec nie potrafił jej wybaczyć. Kiedy skończyłem czternaście lat znów wszystko się zmieniło mama była w ciąży, a ojciec trafił do więzienia.
Ojciec wracając z pracy wdał się w bójkę na ulicy. Wina została zrzucona na niego, a sąd nie okazał litości. Na pożegnanie powiedział do nas: Trzymajcie się razem. Z Aleksandrą długi czas przeżywaliśmy ten wyrok wspieraliśmy się wzajemnie jak potrafiliśmy. I wtedy wydarzyło się coś, czego do dziś nie mogę zapomnieć. Zadzwonił dzwonek. Aleksandra właśnie szykowała dla nas kolację, więc to ja podszedłem do drzwi.
Przed wejściem stała mama: Szykuj się, Jerzyk, wracamy do domu, powiedziała. Kto to? zawołała Aleksandra z kuchni. Przyszłam po syna, odpowiedziała moja mama. Aleksandra próbowała zaprosić ją do środka, delikatnie dotknęła jej ramienia, ale matka odepchnęła ją i burknęła: Uważaj, jestem w ciąży. Wiedziałem, jak to musiało zaboleć Aleksandrę nie mogła mieć dzieci, było to dla niej bolesne, ale była zawsze opanowana i wytrzymała. Przywołała uśmiech i zaprosiła mamę do kuchni. Ja zostałem w swoim pokoju.
Rozumiesz mnie, Moniko? zaczęła mama. Jerzyk to mój jedyny bliski. On mnie teraz rozumie najlepiej, tylko on może mi pomóc. Nie dam rady bez niego. To mój jedyny członek rodziny, a ty masz wszystko Chcę, żeby mieszkał ze mną, gdy jego ojciec siedzi. Głos jej podnosił się coraz bardziej.
Nie mogłem już wytrzymać w domu. Dzielicie mnie jak kawałek sera. A może ktoś zapytał mnie, co ja chcę? Może już zdecydowałem, z kim chcę być, powiedziałem. Manipulowanie dzieckiem przez łzy jest bardzo dorosłe, rzuciła mama Aleksandry. Nie jestem już dzieckiem. Mamo, zostaję z Aleksandrą. Ty masz nowe życie, a my mamy siebie nawzajem w niełatwym losie. Do szkoły chodzę tutaj, mam tu przyjaciół. Przepraszam, ale zdecydowałem. Sam byłem zaskoczony, bo pierwszy raz odezwałem się do mamy jak dorosły, a nie jak mały chłopiec.
Odprowadziłem mamę na przystanek tramwajowy. Czekając na tramwaj, zapytałem: Jak ci się układa z tym Adamem? Nadal się spotykacie? Przecież nie będziemy głodować, prawda? Przytuliłem moją niezdarną mamę, pośmialiśmy się i rozeszliśmy własnymi drogami.
W domu uspokajałem Aleksandrę. Wiedzieliśmy, że przed nami trudna droga czekanie zawsze jest najgorsze.
