Gdyby ktoś opowiedział mi tę historię, pewnie też nie uwierzyłbym od razu. Ale wydarzyła się mojemu bratu i jego żonie. Wracali do domu po świętowaniu urodzin dziadka na wsi. Było wcześnie, godzina siódma wieczorem. Jechali drogą ekspresową, gdy zobaczyli młodą kobietę na poboczu. Machając rękami, próbowała zatrzymać samochód. Żona mojego brata, Anna, prosiła, żeby nie zatrzymywał się, mówiąc, że to niebezpieczne. Ale brat zwolnił, żeby zobaczyć, co się dzieje. Twarz kobiety była pełna zadrapań i siniaków.
Przez łzy opowiedziała, że ona i jej rodzina mieli wypadek. Ich auto wypadło z drogi i stoczyło się do rowu. Powiedziała, że jej mąż nie żyje, ale dziecko udało się ocalić, i prosiła brata, żeby je uratował. Wskazała miejsce wypadku. Brat wysiadł z auta, polecił kobiecie zostać z Anną, a sam poszedł do wraku. Rzeczywiście, auto tam było. Szybko zszedł na dół, nie patrząc za bardzo, i wyciągnął chłopca z tylnego siedzenia. Chłopiec miał może sześć lat.
Kiedy wrócił do samochodu, kobieta zniknęła. Spytał Annę, gdzie jest, ale ta tylko wzruszyła ramionami i powiedziała, że kobieta poszła za nim. Brat wrócił do auta, żeby jej szukać, i po raz pierwszy zobaczył dwie osoby na przednich siedzeniach. Za kierownicą siedział mężczyzna głowa rodziny, obok jego żona. Oboje nie żyli. Jak więc kobieta mogła prosić o pomoc na drodze? Brat mówi, że ta świadomość wywołała u niego ciarki. Uratowany chłopiec mieszka dziś z nimi, adoptowali go. Brat jest przekonany, że przemówił do nich duch. Dziwne rzeczy się zdarzają, nawet w Polsce, a czasem trudno w nie uwierzyć, dopóki nie staną się częścią naszej rodziny.
