Moi rodzice nigdy nie zapewnili mi wsparcia, którego naprawdę potrzebowałam, ale za to przyjaciele stanowili zastęp nie do zastąpienia w każdej kryzysowej sytuacji. O rodzinie mówi się, że jest na zawsze, ale ja najwidoczniej przegapiłam ten los na loterii. Nigdy nie żałowali słów krytyki za to przyjaciele podsuwali mi słowa otuchy, kiedy najbardziej było to potrzebne.
Wszystko zaczęło się jeszcze w szkole w Krakowie, gdy zebrała się paczka kilku dziewczyn i chłopaków ot, zwykła banda, która dzieliła się kanapką i tajemnicami na długiej przerwie. Gdy wyraziłam chęć zapisania się na kurs rysunku, moi rodzice zareagowali śmiechem i komentarzem, żeby najpierw skończyć fizykę. Zapłatę za zajęcia uznali za fanaberię. Przyjaciele oczywiście wpadli w tryb ratunkowy: podarowali mi zestaw do szkicowania, a Adam ten od niekończących się iskierek w oczach namówił swoją starszą siostrę Weronikę, projektantkę, aby udzielała mi darmowych lekcji.
Matura zbliżała się wielkimi krokami, a moi rodzice wykazywali entuzjazm godny wyjścia ze śmieciami; oszczędzali na wszystkim, nawet na własnym uśmiechu. Tymczasem przyjaciele zaszaleli z pomysłami: ktoś znalazł pracę w cukierni, inny na stacji benzynowej, zrzucili się po kilka stówek, żebyśmy mogli całą klasą pojechać na wymarzone zakończenie szkoły. Pomogli mi nawet przy szyciu sukienki (sama wszywałam zamki, ale co tam najważniejsze, że się trzymało!), robili mi makijaż i próbowali własnych sił przy lokówce. Efekt? Zdjęcia do dziś wywołują uśmiech z domieszką nostalgii i dystansu do swojej fryzury z czasów liceum.
Kiedy przyszedł czas na studia, wybrałam inną uczelnię niż ta, którą rodzina widziała już na moim dyplomie. Rodzice postawili sprawę jasno: Albo studiujesz w Warszawie, albo radzisz sobie sama. Mało eleganckie, nie powiem. Na szczęście znowu wkroczyli przyjaciele przygarnęli mnie pod dach, dzielili się domowym obiadem i swoimi żelazkami oraz sprawnie uzupełniali lodówkę, żebym mogła odłożyć wszystkie zarobione złotówki na czesne.
Po drodze pomagali mi w setkach codziennych spraw. Dorzucili się do mojego kredytu hipotecznego, organizowali akcje remontowe niczym Ekipa z Mazowieckiej, a gdy chwyciła mnie grypa, potrafili przynieść rosół i podpity termometr z apteki (nie pytajcie, co się wtedy działo, ale nikt nie umarł!). Rodzice czy brat? Nawet nie zadzwonili z pytaniem, jak się czuję.
Chociaż powtarzają, że rodzina to podstawa, ja właściwie od czterech lat nie zamieniłam z rodzicami ani słowa. Trudno powiedzieć, że coś poza biologią nas łączy. Moja prawdziwa rodzina jest nieco inna: to czteroosobowa ekipa ze szkoły i dwóch znajomych z uczelni. Jestem im wdzięczna po wsze czasy. W końcu to oni przychodzili z humorem, wsparciem i miską rosołu dokładnie wtedy, kiedy tego najbardziej potrzebowałam.
