Gdy ojciec opuścił naszą rodzinę, pamiętam jak Weronika, moja kuzynka, zapałała do niego głęboką niechęcią. Chociaż obiecywał regularny kontakt, ona nie chciała mieć z nim nic wspólnego. Jednak babcia, osoba o wielkim sercu i jeszcze większej wyrozumiałości, namawiała ją z uporem, by zadzwoniła do ojca. Powtarzała, że to nadal jej tata i mimo wszystko powinna utrzymywać z nim więź. Było to dla Weroniki niezrozumiałe, tym bardziej że jej mama unikała rozmów z byłym mężem.
Mimo tego, by nie sprawić przykrości mamie, Weronika spotykała się z ojcem od czasu do czasu. Pamiętam jeden z tych dni, gdy została wyciągnięta ze szkoły podczas lekcji, co bardzo nie spodobało się wychowawczyni. Jednak ta nie mogła nic zrobić, gdy po Weronikę przyszedł własny ojciec. W jego mieszkaniu w Krakowie, Weronika podsłuchała rozmowę koleżanek, które plotkowały o jej rzekomej siostrze. Początkowo Weronika nie chciała temu wierzyć, ale kiedy zobaczyła nową rodzinę ojca żonę i ich córeczkę wszystko stało się jasne.
Macoszka Weroniki była dla niej miła, interesowała się jej szkolnymi wynikami i starała się okazać troskę. Ojciec jednak pozostawał chłodny, wiecznie zajęty komputerem. Rozmowy z córkami zdarzały mu się rzadko, jakby zupełnie nie potrafił już być ojcem.
Z czasem tata zaczął coraz częściej zabierać Weronikę do siebie, prosząc żeby pilnowała młodszej przyrodniej siostrzyczki. Weronika nie znosiła tej odpowiedzialności, nie była gotowa zaakceptować dziewczynki jako własną siostrę. Czuła jednak presję, by utrzymywać pozory normalnych relacji, czego oczekiwały od niej mama i babcia. Gdy ojciec zaproponował, by zostawała u niego dłużej, Weronika stanowczo odmówiła, tłumacząc się zadaniami domowymi. On się tym nie przejął zaproponował, że może jej pomóc, byleby została i przypilnowała krócej małej, podczas gdy on i jego żona wybiorą się na miasto.
Pamiętam dobrze, jak Weronika poczuła się wtedy głęboko dotknięta, niepotrzebna i odstawiona na boczny tor. Gorycz urosła w niej do tego stopnia, że zerwała wszelki kontakt i już nigdy nie wróciła do mieszkania ojca. Kiedy tata zadzwonił, przypominając o odpowiedzialności za siostrę, Weronika stanowczo odmówiła bycia darmową opiekunką. Zarzuciła mu, że rozmawia z nią tylko wtedy, gdy potrzebuje pomocy, a poza tym jest dla niego niewidzialna. To poczucie bycia niedocenioną i pomijaną wypaliło w niej resztki ciepła.
Późniejsze próby taty i jego nowej żony, by naprawić relacje, spełzły na niczym. Weronika w końcu otwarcie zapytała ojca o powody takiego traktowania. Odpowiedź była aż nadto szczera powiedział wprost, że ktoś musiał pomagać przy młodszym dziecku i nawet nie silił się na wyrażenie tęsknoty czy żalu.
Dziś, kiedy wracam myślami do tamtych chwil, widzę jak nieuzdrowiona relacja z ojcem pozostawiła w Weronice bolesny ślad. Między nimi już nigdy nie udało się odbudować zaufania; tamte wydarzenia raz na zawsze rozdzieliły ich drogi, zostawiając Weronikę samotną z poczuciem bycia nieważną i wykorzystaną.
