Siedziałem w kącie i płakałem gorzko, nie potrafiąc zrozumieć, co złego zrobiłem. Dlaczego mama i tata mnie porzucili, dlaczego oddali do domu dziecka? Przecież zawsze ich kochałem i starałem się być grzeczny, słuchać wszystkiego, o co prosili.
Moja biologiczna mama zostawiła mnie jeszcze w szpitalu, zaraz po moim narodzeniu. Później adoptowali mnie państwo Nowakowie Natalia i Szymon. Nie mieli własnych dzieci, więc zabrali mnie z domu dziecka. Natalia pokochała mnie od razu, tuliła i troszczyła się o mnie z całego serca, ale nigdy nie potrafiła stać się dla mnie prawdziwą matką. Szymon zaś, choć się starał, w głębi duszy czuł, że jestem kimś obcym, że nigdy nie będę naprawdę jego synem.
Mijały lata. Dorastałem w ich domu, kochałem ich z całego serca nawet jeśli czasem czułem się troszkę na uboczu. Pewnego dnia Natalia wyznała, że jest w ciąży. Była przepełniona szczęściem. Gdy powiedziała o tym Szymonowi, oboje nie posiadali się z radości.
Od tamtego momentu przestałem dla nich istnieć. Coraz częściej im przeszkadzałem, irytowałem ich nawet swoim istnieniem. Szymon stawał się wobec mnie coraz bardziej obcy i surowy, a pewnego dnia nawet mnie uderzył. Byłem odrzucony, niepotrzebny przecież mieli już mnie dość jako rodzice. Podjęli decyzję: oddali mnie z powrotem do domu dziecka, podpisali zrzeczenie się praw i przez sąd zostali pozbawieni opieki nade mną.
Po rozprawie Natalia podeszła do mnie i powiedziała, że teraz będę już mieszkał tylko w domu dziecka. Wołałem ją, płakałem i błagałem ale ona po prostu się odwróciła i wyszła. Miałem wtedy zaledwie pięć lat, a już drugi raz doświadczyłem zdrady ludzi, którym tak ufałem i których kochałem.
Sędzina, która prowadziła sprawę pani Katarzyna widziała wszystko. Gdy usłyszała jak płaczę, serce jej się ścisnęło. Podeszła potem do opiekunki z domu dziecka i powiedziała, że chciałaby mnie adoptować. Sprawnie załatwiła wszystkie formalności, i już kilka tygodni później mogłem z nią zamieszkać.
Od razu zaczęła nazywać mnie pieszczotliwie Lesiu i już niedługo zupełnie nie myślałem o dawnych rodzicach. Przywiązałem się do pani Katarzyny z całego serca. Czas płynął, dobrze radziłem sobie w szkole, a liceum skończyłem z wyróżnieniem złoty medal. Potem dostałem się na Akademię Medyczną w Warszawie, a po dyplomie zaproszono mnie do pracy w renomowanej klinice.
Po kilku latach pewnego dnia przyszedł do mnie ktoś, kogo rozpoznałem natychmiast. Był to Szymon, mój pierwszy przybrany tata. Powiedział, że jego żona zmarła podczas porodu, a dziecko było martwe. Załamał się, zaczął pić. Dopiero gdy poznał Sabinę, która mu pomogła wyjść z nałogu i skłoniła do leczenia, stanął na nogi.
Tak właśnie nasze drogi znowu się skrzyżowały. Chociaż byłem jeszcze młody, doskonale pamiętałem, jak bardzo mnie skrzywdził. Jednak przypomniałem sobie przysięgę lekarską nie odmówiłem mu pomocy. Los doświadczył Szymona i Natalię boleśnie. W Polsce mówi się, że nie wolno krzywdzić sierot, bo los zawsze się upomni.
Dziś, gdy o tym wszystkim myślę, wiem, że zemsta byłaby niepotrzebna. Życie wystarczająco ich ukarało. Postąpiłem właściwie z szacunkiem i ludzką godnością.
