Proszę pani, posadź dziecko na kolanach zwróciła mi uwagę masywna kobieta, około pięćdziesiątki. Przypominam, że kupiłam mojemu synowi miejsce w autobusie i zapłaciłam za nie 350 złotych.
Tego dnia wiozłam mojego syna, Olka, do babci na Mokotowie. Olek to duży chłopak, choć ma dopiero pięć lat. W naszej rodzinie traktujemy go poważnie jakby już chodził do szkoły podstawowej. Dlatego zawsze kupujemy dla niego osobne miejsce w autobusie. Olek jest wysoki, waży sporo, trudno byłoby go trzymać na kolanach przez całą trasę. Nam obojgu byłoby niewygodnie, a dodatkowo mógłby pobrudzić butami innych pasażerów. Dziecko powinno siedzieć na swoim miejscu to komfort nie tylko dla nas, ale i dla innych.
Tym razem Olek siedział przy oknie, a ja tuż obok niego. Usiedliśmy w pierwszych rzędach, żeby łatwiej nam było wysiąść, bo mieliśmy wysiadać przed resztą pasażerów. Wytłumaczyłam kierowcy, że mam bilet również dla syna, więc poprosiłam, by nie obsadzał jego miejsca.
Wyjechaliśmy wtedy z Warszawy. Na trasie autobus zatrzymał się, bo na przystanku czekała korpulentna pani. Miejsca wolne były jeszcze z tyłu autobusu, więc kierowca zatrzymał pojazd. Kobieta wskoczyła do środka dosłownie, bo autobus się nawet zakołysał. Wysiadła z niemałym zamieszaniem, pasażerowie obserwowali ją w milczeniu. Gdy wreszcie siedziała i zamknęła drzwi, słyszałam westchnienie kierowcy.
Autobus ruszył, a pani zaczęła przemieszczać się w stronę siedzeń. Dziewczyno, posadź syna na kolana zwróciła mi uwagę. Spokojnie odparłam, że zapłaciłam za miejsce Olka i nie zamierzam go sadzać na kolanach. Kierowca włączył się w rozmowę, proponując pani, żeby przeszła do wolnych miejsc z przodu. Ta odparła, że jej trzeba ustąpić, bo regularnie jeździ tym autobusem i zawsze siedzi przy oknie.
Nie oddałam naszego miejsca, choć autobus przyspieszał i kobieta nadal stała przy nas, nie chcąc pójść na tył. Czułam się coraz bardziej zdenerwowana, ale nie chciałam robić skandalu przy synku. Zaczęłam z nim rozmawiać, żeby odciągnąć uwagę od tamtej pani. Ona była wyraźnie zła na moją spokojną postawę i krzyczała: No rusz wreszcie dziecko i pozwól mi usiąść! Odpowiedziałam opanowanym głosem, że nie ustąpię: syn jest duży i ma własny bilet; skoro byliśmy pierwsi, usiedliśmy tam, gdzie chcieliśmy nie ma tu numerowanych miejsc.
Kierowca nie przerywał jazdy, ale czułam, że doświadczył już podobnych sytuacji. Pasażerowie początkowo ignorowali awanturę. Jedni mieli słuchawki, inni przysypiali. W końcu zaczęli doradzać: Proszę pani, są wolne miejsca z tyłu. Nie krzycz pani, to nie pani dom. Kobieta twierdziła, że nie przejdzie dalej, bo jej trudno ze względu na rozmiar, choć wszyscy widzieli, że upiera się wyłącznie z przekory upatrzyła sobie nasze miejsce.
Zrobiło się głośno w autobusie. Wtedy wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Kierowca zatrzymał pojazd, wysiadł zza kierownicy, wyciągnął bagaże pani na zewnątrz i grzecznie wyprowadził ją z autobusu. Oszołomiona i oburzona kobieta nawet nie zdążyła zareagować, a kierowca szybko ruszył dalej. Zapadła cisza. Wszyscy pasażerowie zaczęli zbierać pieniądze, by zrekompensować kierowcy koszt niewydanego biletu. Gdy dotarliśmy na miejsce, oddaliśmy zebrane złotówki, a kierowca uśmiechał się z ulgą, obiecując, że już nigdy nie wpuści tej pani do autobusu, bo zawsze robi zamieszanie.
Wyjeżdżając stamtąd, pomyślałam: czasami warto stanowczo bronić swojego prawa, ale trzeba robić to z kulturą i szacunkiem. Spokój oraz solidarność ludzi pozwalają rozwiązać nawet najtrudniejsze sytuacje.
