Mój mąż, Andrzej, i ja przeżyliśmy razem ponad dwadzieścia lat. Nasze życie było spokojne, pełne codziennych rytuałów. Mieliśmy działkę pod Warszawą, gdzie co weekend pieliliśmy grządki i odpoczywaliśmy od zgiełku miasta. Andrzej zazwyczaj sprzątał nasze mieszkanie, a ja gotowałam nasze ulubione potrawy. Wydawało mi się, że tak już będzie zawsze, aż do późnej starości.
Aż pewnego dnia Andrzej wyznał mi coś, czego zupełnie się nie spodziewałam:
Haniu, przepraszam Cię. Odchodzę. Poznałem inną kobietę i bardzo się w niej zakochałem!
Miałam wtedy 38 lat i nie byłam naiwna. Doskonale widziałam, że z naszym małżeństwem dzieje się coś niedobrego, zauważałam jego coraz częstsze nieobecności. Znajome nawet pokazywały mi zdjęcia Andrzeja z tamtą kobietą. Przymykałam na to oko myślałam, że nigdy mnie nie zostawi. Ale któregoś dnia po prostu spakował rzeczy i wyszedł. To był dla mnie szok.
Dobrze się złożyło, że nasza córka, Jolanta, była w tym czasie na wakacjach z przyjaciółkami nad Bałtykiem. Gdy potrzebowałam wsparcia, powiedziałam koleżankom, że Andrzej mnie zostawił.
Spotkałyśmy się w moim mieszkaniu. Jedna radziła mi, żebym schudła i natychmiast znalazła sobie nowego mężczyznę. Druga podpowiadała, żebym jak najszybciej poszła do wróżki i odczarowała Andrzeja. Trzecia znów mówiła, bym nie przejmowała się i szukała szczęścia na nowo.
Zaś Basia stwierdziła: Haniu, żyj tak jak dotąd! Zobaczysz, będzie Ci lżej! Ale ja nie potrafię! To zbyt boli Od tego jest życie. Czas uleczy rany, uwierz. Sama już trzy razy przechodziłam przez rozwód. Sprzątaj mieszkanie, gotuj, chodź do pracy, oglądaj filmy, czytaj książki. Ale dla kogo mam gotować? Dla nas! Będziemy przychodzić do Ciebie co wieczór i spróbujemy wszystkiego, co ugotujesz!
Podziękowałam wszystkim za wsparcie, lecz przez długi czas nie wiedziałam, której rady posłuchać.
W końcu postanowiłam odwiedzić wróżkę w Pradze. Wzięłam ze sobą zdjęcie Andrzeja z kochanką. Kobieta rozłożyła karty, wypaliła świecę i powiedziała, że Andrzej wróci do mnie po dwóch tygodniach.
Ale tydzień mijał za tygodniem, miesiąc za miesiącem, a Andrzej nie wracał. Poza tym zostawiłam u wróżki połowę swojej pensji. Było mi bardzo smutno i dotkliwie brakowało męża. Wtedy zaczęłam zajadać smutek ciastami i pączkami kupowanymi w cukierni na rogu. Po dwóch tygodniach, gdy weszłam na wagę, aż nie mogłam uwierzyć przytyłam siedem kilogramów!
Wiedziałam, że tak dalej być nie może. Zabrałam się więc do generalnych porządków w domu, wyprałam firanki, wyczyściłam każdy kąt, przesadziłam kwiatki, poprzestawiałam meble. W mieszkaniu zrobiło się naprawdę przytulnie! Zapisałam się także na zajęcia taneczne, żeby zrzucić choć trochę tych pączków. Co dzień gotowałam krupnik, który Andrzej tak bardzo uwielbiał. Do wieczornego obiadu zawsze wpadały moje koleżanki i wszystko zjadały, a potem razem oglądałyśmy film lub serial.
Kiedyś z Andrzejem słyszeliśmy dużo o Grze o tron, ale nigdy nie mieliśmy czasu jej obejrzeć. Teraz wpadałam w ten serial bez pamięci po samotnych wieczorach.
I nagle, pewnego wieczoru, gdy siedziałam z kubkiem herbaty na kanapie, ktoś zapukał do drzwi. Otwieram, a to Andrzej. Rozejrzał się po wysprzątanym mieszkaniu, poczuł zapach ulubionego krupniku. Siedziałam spokojnie, zapatrzona w ekran.
Dobry wieczór, Haniu. Przyszedłem po rzeczy, których ostatnio nie zabrałem. Jasne! Już mam wszystko spakowane. Masz torbę? Nie. A ja mam.
Podałam mu torbę z rzeczami.
Gotowałaś może krupnik? Gotowałam. Chcesz trochę? Andrzej chwilę się wahał, w końcu skinął głową.
Nalałam mu talerz zupy. Zjadł dwa. Potem powiedział: Dziękuję, Haniu. Idę już. Idź, ja muszę obejrzeć jeszcze odcinek serialu. Co oglądasz? Gra o tron. Chcieliśmy ją kiedyś razem obejrzeć. Pamiętam
Wyszedł. Płakałam trochę, potem obejrzałam do końca odcinek i poszłam spać.
Dwa tygodnie później wrócił, tym razem ze wszystkimi walizkami.
Haniu, przepraszam, kocham Cię. Bardzo mi brakowało Twojego krupniku, naszej kuchni, domu i Ciebie. Wybacz mi, proszę. Tylko krupniku Ci brakowało? Brakowało mi wszystkiego. Ale najbardziej… Ciebie. Dobrze. Wejdź. Wstyd mi bardzo przed Tobą i naszą Jolą. Nic jej nie powiesz? Nie powiem. Chcesz kolację? Chcę. Dziękuję ci, Haniu.
Tak to było… Cóż, życie raz górą, raz dołem, ale zawsze z nadzieją na lepsze jutro.
