Krewni zjawiły się, gdy wznosiłem domek nad Bałtykiem.
Urodziłem się w małej wsi na Mazowszu, mam dwadzieścia dwa lata. Mój tata, Jan Kowalski, i mama, Helena, odeszli z tego świata dopiero co, więc mogłem bez wyrzutów sumienia opuścić swoją skromną ojczyznę. Pogrzeby były niemal bezceremonialne prawie nikt z rodu nie przybył, choć rodzice mieli mnóstwo rodzeństwa.
Gdy uroczystość się skończyła, wszyscy krewni wpadają w pośpiech z jakąś pilną sprawą. Niech im Bóg sprzyja! Po pogrzebie postanowiłem wyjechać, bo wspomnienia były zbyt przytłaczające.
W mojej rodzinnej miejscowości życie nie szło najlepiej. Już w liceum byłem ofiarą żartów kolegów, a po studiach i pierwszej pracy stałem się wiecznym chłopcem do bicia dla szefów. Pomyślałem więc, że spróbuję szczęścia nad morzem. Sprzedałem dom rodziców, wydałem kilka tysięcy złotych na mały kawałek ziemi w Kołobrzegu i wybudowałem tam dom o powierzchni 150 m².
Po zakończeniu budowy wrzuciłem zdjęcia na Facebooka i Instagram. W trakcie budowy dzwoniłem do licznych krewnych, ale każdy udawał, że nic nie wie i nie oferował żadnej rady.
Gdy nadeszło lato, zaczęli dzwonić: Chcemy spędzić wakacje nad morzem, możemy zostać w twoim domu? Mógłbym zgodzić się ale po co?
Podczas pogrzebu ojca i matki nikt nie przybył, a pomoc finansowa była nieobecna; wszyscy twierdzili, że ledwo wiążą koniec z końcem. Teraz więc przyjeżdżają na wakacje, co, szczerze mówiąc, nie jest tanim rozrywką.
Odkryłem tego lata, że mam sporo rodziny, wszyscy mnie kochają i tęsknią. Nawet dawni koledzy ze szkoły, tacy jak Piotr i Marcin, zaczęli pisać, komplementować i prosić o wizyty.
Miałem już dość tej hipokryzji. Napisałem więc w mediach społecznościowych, że to moje niewinne marzenie, a potem zamieściłem zdjęcie starej rudy i tłumaczyłem, że straciłem wszystkie pieniądze na dom rodziców i dlatego mogłem kupić tylko tę rudę. Dodałem, że nie mogę się doczekać gości i ewentualnej pomocy przy naprawach. Gdy to opublikowałem, krewni i znajomi znowu zniknęli, tłumacząc się kolejnymi pilnymi sprawami. Okazało się, że są biedni jak kościelne myszy.
Teraz zastanawiam się: dlaczego ludzie tak obłudni, a świat tak okrutny? Leżę na plaży, pod słońcem, i myślę o tym, czy wrzucić te zdjęcia na swoją stronę. Postanowiłem jednak nie machać czerwonej szmaty przed bykiem i nie wywoływać zazdrości. Może w przyszłym roku pokażę prawdziwe zdjęcie mojego domu, by zobaczyć, co u rodziny.
