Moi rodzice zawsze mieszkali daleko ode mnie, zostawiając mnie u dziadków, gdy byłem dzieckiem, ze względu na ogrom obowiązków zawodowych. Chociaż nie mieliśmy problemów finansowych, dla nich praca była ważniejsza niż wspólnie spędzony czas. W rezultacie to właśnie z dziadkami stworzyłem wyjątkową więź to oni byli moim wsparciem i motywatorem przez całe życie.
Gdy osiągnąłem pełnoletniość, odziedziczyłem po nich dwa mieszkania, co dało mi szansę udowodnić rodzicom, że potrafię samodzielnie sobie poradzić. Sprzedałem te mieszkania i za uzyskane pieniądze kupiłem dom w Krakowie, gdzie studiowałem na uczelni. Przez cały ten okres moi rodzice pozostawali dla mnie niemal zupełnie obcy i nauczyłem się funkcjonować bez ich obecności.
Niestety, kiedy byłem jeszcze na studiach, zmarli moi ukochani dziadkowie, a to doświadczenie tylko pogłębiło mój dystans względem rodziców. Miałem poczucie, że nie odegrali większej roli ani w moim wychowaniu, ani w dorastaniu, przez co trudno było mi znaleźć dla nich czas tak jak im trudno było znaleźć czas dla mnie, gdy byłem młody.
Kiedy rodzice wyrazili swoje rozczarowanie, że nie dostali żadnej części pieniędzy po sprzedaży tych mieszkań, nie czułem absolutnie żadnego obowiązku, by się z nimi dzielić. Uważałem, że skoro nie byli obecni w najważniejszych momentach mojej młodości, mam pełne prawo stawiać swoje potrzeby na pierwszym miejscu. Ich narzekania na brak mojego czasu zupełnie ignorowałem, bo sam nauczyłem się, że praca i własne dobro to priorytety dokładnie tak, jak mnie tego nauczyli swoim przykładem.
Moja odpowiedź na ich żale była prosta: Nie mam czasu, jestem w pracy. Uważałem, że to właśnie oni najlepiej ze wszystkich powinni rozumieć, czym jest poświęcenie się zawodowym zobowiązaniom, bo od dawna sami tak żyją. Decyzja, by skupić się na własnej przyszłości i celach, była dla mnie sposobem na pogodzenie się z ich brakiem i na przedłożenie własnego szczęścia nad wszystko inne.
