Ledwo weszłam do mieszkania, a tu zza drzwi sąsiadka z drugiego piętra, pani Jadwiga, zatrzymuje mnie swoim donośnym głosem:
Proszę pani, w pani mieszkaniu co dzień wrzeszczy jakiś facet! Jesteśmy już wszyscy na granicy nerwów.
Tyle że… jakim cudem, skoro mieszkam sama?
Następnego dnia postanowiłam wykręcić numer do pracy i przerzucić się na tryb nagła, tajemnicza choroba, żeby to wyjaśnić. O siódmej czterdzieści pięć przeszłam przez klatkę schodową tak, żeby cała ulica Wierzbowa widziała, jak wychodzę z domu odpaliłam nawet kilkanaście kroków samochodem! Po chwili wróciłam okrężną drogą, z kluczykami trzymającymi się cicho jak grzechy i wślizgnęłam się przez tylne drzwi. W sypialni popełzłam pod łóżko, zasłaniając się pledem babci Grażyny.
Czas dłużył się niemiłosiernie serio, nawet mecze polskiej reprezentacji w piłce nożnej szybciej mijają. Kiedy już zaczęłam podejrzewać, że wszystko ze mną w porządku (no, prawie), dokładnie o 11:20 rozległ się szczęk zamka w drzwiach wejściowych.
Kroki. Pewne, domowe, z dźwiękiem przesuwanych po panelach kapci. Oho! Idą w stronę sypialni. Ja zamarłam, a w powietrzu czuć było Antka Wywrotkę ze starą familią przy świątecznym stole.
Nadeszła chwila prawdy. Z sypialni rozległ się basowy, zniecierpliwiony głos:
No znowu wszystko rozrzucone, jak można tak żyć, Martyno
Zamarłam. Przecież to moje imię! Głosu nie dało się pomylić był aż zanadto znajomy, jak dźwięk dzwonka od listonosza z przykrótkimi spodniami.
Odkrycie to przewróciło mi świat do góry nogami. Ale najlepiej opowiem, co się okazało, już po wszystkim.
No więc cień tajemnicy rozwiał się kilka dni później. Właściciel mieszkania, pan Wiesław Kowalski, regularnie korzystał z własnego kompletu kluczy. Kiedy tylko wychodziłam do pracy, facet urządzał sobie u mnie domowe spa. Wiedział dokładnie, o której wychodzę i kiedy wracam bo sama, nieświadoma niczego, opowiadałam mu o swoim harmonogramie przy herbatce z opieką nad kapkowym kaloryferem.
Nie, nie wynosił złotych łańcuszków ani nie przekopywał się przez moje skarpetki w poszukiwaniu gotówki (której i tak nie było, bo wszystko poszło na czynsz w złotówkach). On po prostu tu… mieszkał!
Pan Wiesiek zdejmuje buty w przedpokoju, siada na mojej ulubionej kanapie, włącza telewizor, wcina pierogi, które zostawiłam na później, wyciąga się w wannie z moim szamponem rumiankowym i, jeśli akurat miał dzień totalnego luzu, robi sobie drzemkę na moim łóżku. Wszystko wiedział: co gdzie leży, co zgubiłam i gdzie wrzuciłam, bo kiedyś sam meblował tę kawalerkę pod wynajem.
W jego mniemaniu to była wciąż jego własność.
A kiedy coś mu się nie podobało krzyczał pod nosem na nieład, moje ubrania na krześle, skarpetki koło pralki. Często komentował moje przyzwyczajenia, równie często na głos, zupełnie nie przejmując się, że dźwięk niósł się przez cienkie ściany do sąsiadów za ścianą. I właśnie dlatego pani Jadwiga myślała, że u mnie mieszka jakiś wariat.
On znał moje imię, nawyki, porę wyjścia i powrotu. Ale nie spodziewał się, że to ja usłyszę jego jako pierwsza.
Na przyjazd policji patrzył z miną zdziwionego bociana na południowym Podlasiu. Gadał, że przecież o co chodzi, klucze są moje, to tylko kontrola czy wszystko gra. Ech, logika Wiesława.
Od tej przygody wiem jedno: wynajmując mieszkanie, pierwsze, co należy zrobić w Polsce, to zmienić zamki. I najlepiej jeszcze przy okazji dokupić kota, bo nikt nie krzyczy tak groźnie na intruzów jak prawdziwy polski dachowiec.
