Przez ponad piętnaście lat mieszkałam z mężem, zaczynaliśmy życie razem. Po ślubie zamieszkaliśmy z moją teściową i razem chodziliśmy do pracy w zakładzie produkcyjnym. Przydzielono nam pokój w akademiku, więc wyprowadziliśmy się od teściowej. Wszystko układało się całkiem dobrze, zrozumiałam jednak, że mąż potrzebuje wykształcenia, aby zrobić karierę. Namówiłam go, żeby się zapisał na studia, a potem sama robiłam za niego większość pracy pisałam mu referaty, eseje, prace semestralne. Gdy tylko odebrał dyplom, zaniósł go do pracy i awansował. Byłam dumna z męża. Moja kariera nie szła jednak gładko. Chociaż skończyłam uniwersytet, wciąż byłam na urlopie macierzyńskim. Gdy nasz syn dorastał, zaszłam w ciążę z córką. Później wróciłam do pracy, ale dzieci często chorowały, więc musiałam brać zwolnienia lekarskie.
Nie przejmowałam się jednak. Może nie miałam szczęścia w pracy, ale w rodzinie tak. Mąż pracował ciężko, zostawał po godzinach. Po kilku miesiącach udało nam się kupić przestronne mieszkanie. Dzieci były zachwycone, wreszcie miały własne pokoje. Zaczęłam coraz rzadziej widywać męża. Wkrótce spotkałam dawną koleżankę. Opowiedziała mi, że jej mąż zdradza ją ze swoja podopieczną. Nie wstydzą się robią to nawet w biały dzień, zamyka się z nią w gabinecie. Obdarowuje ją prezentami przed wszystkimi, kiedyś nawet ją przytulił. Powinnaś go zostawić, wstydu nie ma. Podjęłam decyzję, że pójdę do pracy męża, porozmawiam z jego kochanką i poproszę, by zostawiła mojego męża w spokoju. Ma rodzinę, dzieci. Dziewczyna mnie poniżyła przy wszystkich, wyśmiała. Mąż zdradza ją z piękną kobietą, a ona płacze. Lepiej się ogarnij.
Wyszedł z gabinetu mąż, zobaczył mnie i wpadł w złość. Co tu robisz? Wszystko się wydało, prawda? To nawet lepiej, bo mam dość podwójnego życia. Jutro składam pozew o rozwód. Wynajął najlepszych adwokatów, zabrał mi wszystko. Potem wyrzucił mnie z dziećmi na ulicę. Nie obchodziło go gdzie zamieszkamy, za co będziemy żyć. Były mąż był pochłonięty nową kobietą. Wtedy rodzice mi pomogli. Udało mi się kupić małe mieszkanie za oszczędności i wsparcie rodziny. Znalazłam pracę, życie stopniowo zaczęło się układać. Rok później zadzwonił były mąż i żądał wsparcia. Nie przeprosił za zdradę. Zawsze był zarozumiały, ale dostał nauczkę. Okazało się, że zwolniono go z pracy, a nowa żona zostawiła go na lodzie. Potem miał wypadek i leży w szpitalu. Odmówiłam mu pomocy. Zostawił mnie i dzieci, zabrał nam wszystko i nigdy nie zadzwonił. Nie interesowały go nasze losy, a teraz nadeszła moja kolej.
Czasem dopiero gdy wszystko stracimy, widzimy kto naprawdę nas wspiera. W życiu najważniejsze są te, których nie zapomina się w trudnych chwilach. Szacunek dla siebie samej i swoich dzieci zawsze powinien być najważniejszy.
