Ty beze mnie sobie nie poradzisz! Niczego nie będziesz umiała! krzyczał mąż, upychając swoje koszule do wielkiej torby.
Ale dała radę. Nie poddała się. Może gdyby pozwoliła sobie na dłuższą chwilę zamyślenia, wyobrażając sobie, jak przetrwa sama z dwiema córkami, nakręciłaby spiralę czarnych myśli i nawet wybaczyłaby zdradę. Ale na to nie było czasu. Zaraz musiała odprowadzić dziewczynki do przedszkola i pędzić do pracy. Mąż wrócił do domu ledwie pół godziny wcześniej, promieniejąc pewnością siebie i nową miłością.
Zakładając płaszcz, Tatiana zdecydowanie wydawała polecenia:
Ola, pomóż Marysi zapiąć kurtkę i dopilnuj, żeby w przedszkolu zjadła obiad. Pani narzekała, że nie chce jeść kaszy.
Piotrek, postaraj się zabrać od razu wszystko, co należy do ciebie. Po co to przeciągać? I wrzuć klucz od mieszkania do skrzynki na listy. Do widzenia.
Ola przyszła na świat równo pół godziny przed Marysią i to ona była starszą siostrą. Obie miały cztery lata i były już samodzielne, choć bardzo różniły się charakterem. Gdy Ola zje nielubianą kaszę, bo tak trzeba, Marysia od razu protestuje: Są grudki, nie będę tego jeść.
Na szczęście przedszkole jest tuż obok domu, dziesięć minut spaceru. Dziewczynki rozmawiają po drodze, nie dając matce czasu na zamartwianie się przyszłością. Nawet w pracy nie ma kiedy pomyśleć przychodnia pełna pacjentów, a potem jeszcze wizyty domowe. Dopiero wieczorem, widząc pusty wieszak, gdzie zwykle wisiały kurtki męża, Tatiana zrozumiała, że od dziś jest naprawdę sama. Ale ona nie była z tych, co się rozpływają w żalach i narzekają: wszystko powinno być jak zawsze, a nawet lepiej. W każdej sytuacji można poddać się rozpaczy albo działać i szukać rozwiązań chociażby zacząć od kolacji.
Co się właściwie zmieniło? myślała przy krojeniu warzyw na sałatkę. Odszedł mąż. Co teraz spadnie na moje barki? Nic, z czym bym sobie nie poradziła, tylko grafiku dnia trzeba lekko zmienić. Dam radę. Trzeba wierzyć, że będzie coraz lepiej. Nie chcę żyć, ciągle się zastanawiając, gdzie on jest. Sama to trudniejsze, ale spokojniejsze. Lepiej tak. Przeczytała dziewczynkom fragment Przygód Koziołka Matołka na dobranoc, ucałowała córki i poszła rozwiesić pranie z pralki.
Przed snem zaparzyła sobie herbatę z melisy, porządkowała myśli i planowała następny dzień. Bliźniaczki były do siebie podobne jak dwie krople wody. Dwie córki może to trudniejsze, ale Tatiana nigdy o tym nie myślała w tych kategoriach. Nawet dziwiła się, gdy inni jej współczuli.
U nas wszystko dobrze, nikt tu nie wypruwa sobie żył odpowiadała spokojnie. Woda w czajniku zaczęła się gotować, więc zaparzyła ulubioną herbatę z melisy, zapaliła delikatną lampkę. Za oknem śnieg z deszczem, a w domu ciepło, tylko zegar tyka…
Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Tatiana była zdziwiona, widząc sąsiadkę starszą panią, której z reguły nie darzyła sympatią. Samotna emerytka codziennie rankiem wyprowadzała swoją brzydką suczkę na spacer i witała się z Tatianą z ledwo dostrzegalnym skinieniem. Psa Tatiana widziała już kilka razy koło śmietnika chuda, zaniedbana, patrzyła żałośnie na śmieci. Widocznie starsza pani się nad nią zlitowała i zabrała do domu. Panią Janinę nikt nigdy nie odwiedzał, a ona sama poza sklepem tylko z psem wychodziła.
Proszę wybaczyć, że przeszkadzam powiedziała staruszka, otulając się chustą ale widziałam dzisiaj, jak pański mąż pakuje rzeczy do samochodu. Zostawił panią?
To nie pani sprawa odpowiedziała gwałtownie Tatiana.
Ma pani rację, to nie moja sprawa odpowiedziała spokojnie. Chciałam tylko powiedzieć, że jeśli będzie pani potrzebna pomoc, wystarczy się do mnie zgłosić. Mogę posiedzieć z dziewczynkami czy pomóc w czymś innym.
Proszę wejść zaproponowała Tatiana. Jak pani ma na imię? spytała, nalewając herbatę do dwóch filiżanek. Postawiła na stole koszyk z ciastkami. Proszę się poczęstować.
Nazywam się Janina Zawadzka. A pani to Tatiana, wiem. Pani Tatiano przełamała się ciastkiem nie narzucam się. Chcę tylko, żeby pani wiedziała jakby co, jestem do pomocy. Nie za pieniądze, broń Boże! Po prostu tak, bo mam z tego satysfakcję.
Janina Zawadzka upiła łyczek herbaty i powiedziała:
Bardzo smaczna herbata. To melisa? Mam jej dużo na działce. Niech pani latem przyjeżdża odpocząć. Miejsca nie zabraknie, jabłonka, pysze jabłka…
Tatiana patrzyła na sąsiadkę i sama nie wiedziała, dlaczego kiedyś ją tak oceniała. Może dlatego, że Janina nie uśmiechała się sztucznie i nie dopytywała czy nie za trudno z bliźniaczkami, nie wtrącała się do życia prywatnego, tylko przechodziła cicho obok. Wydawała się przez to wyniosła i zamknięta. Teraz jednak nie wypytywała o męża i nie rozdrapywała rany, po prostu zaoferowała pomoc.
Tatiana spojrzała na sąsiadkę życzliwszym okiem: była zadbana, jasny sweterek z koronkowym kołnierzykiem, włosy w kok, nowe pantofle. Pachniała delikatnymi perfumami.
Słuchała opowieści o działce, jabłoniach, maleńkiej saunie, jeziorze, gdzie całe lato pływają kaczki, a zmartwienia odlatują Czuła spokój i ciepło.
Tatiana pamięta ten wieczór, chociaż minęło już pięć lat. Pamięta słowa męża: Nie dasz rady! Nie umiesz! ale to już przeszłość.
Czas mija. Janina Zawadzka zwinnie kroi jabłka, układa je na cieście i wsadza blachę do rozgrzanego piekarnika. Sałatki już gotowe, pieczeń się dusi. Dziś u kochanej sąsiadki imieniny. Sierpień. Drzwi i okna w otwartym na oścież letnim domku na działce. Cała kuchnia pachnie szarlotką.
Tyle razy mi pomogła! Tatiana patrzy na zarumienioną przy piecu Janinę Zawadzką z wdzięcznością.
Co bym bez niej zrobiła? Dziewczynki kochają babcię Jankę. Przecież mogła wtedy zamknąć drzwi, odmówić pomocy A tymczasem Ola i Marysia mają już po dziewięć lat i każde lato spędzają właśnie tu, na tej gościnnej działce tu jezioro, przyjaciele i ukochana babcia Janka. Kochana, bliska, dobra…
Idę zebrać jeszcze trochę jabłek na kompot mówi Tatiana, biorąc koszyk i wychodząc do ogrodu.
Pod jabłonią, w cieniu, leży suczka Balbinka. Kto by pomyślał, że to ta sama obdarta, zaniedbana psina, którą Janina zabrała spod śmietnika, zamieni się w pięknego labradora?
Wszystko dzięki miłości. To miłość nas ratuje myśli Tatiana, podając Balbince ciastko na dłoni…
Bo nawet gdy życie rzuca wyzwania, odrobina dobra i życzliwość otwierają nowe drzwi, a serce drugiego człowieka potrafi być największym wsparciem.
