Przeprowadziłam się do niego, wierząc, że zaczniemy wszystko od nowa, z czystą kartą. Ostatecznie spałam na kanapie w mieszkaniu, które miało być też moim domem. Kiedy zgodziłam się zamieszkać z Pawłem, wierzyłam, że stworzymy razem nasze miejsce zostawiłam swój osiedle na Ochocie, swoją rutynę i rzeczy, zabierając tylko ubrania, marzenia i nadzieję na wspólny dom jak prawdziwa para. On miał niewielką kawalerkę na Pradze, mówił, że tylko na chwilę tu zamieszkamy, a potem znajdziemy coś większego. Uwierzyłam mu.
Pierwsze miesiące były dobre. Spaliśmy razem, gotowaliśmy, wieczorami oglądaliśmy seriale na TVP. Było ciasno, to prawda, ale wtedy to była nasza przestrzeń. Pewnego dnia wrócił do domu z wieścią, że jego mama ma kłopoty finansowe, a siostra została bez mieszkania obie musiały się wprowadzić. Na kilka dni, tylko póki nie staną na nogi, tak tłumaczył. Nie chciałam wyjść na egoistkę, zgodziłam się.
Problem w tym, że te kilka dni zamieniło się w tygodnie. Sypialnia stała się pokojem jego matki i siostry, bo mama jest już w wieku, potrzebuje łóżka. Siostra przejęła szafę, łazienkę, jakby to był jej dom. Ja wylądowałam na rozkładanej kanapie w salonie. Na początku łudziłam się, że to tylko przejściowe, że jeszcze znajdziemy jakieś rozwiązanie. Ale nikt nie mówił już o wyprowadzce. Każdego wieczoru rozkładałam kanapę, przykrywając ją pledami, a rano składałam, żeby salon wyglądał jak należy.
Z czasem narastały kolejne niewygody. Nie miałam własnego kąta, rzeczy trzymałam w torbie pod ławą, nie mogłam odpocząć. Wracałam z pracy zmęczona, nie miałam gdzie się położyć. W dodatku jego mama komentowała wszystko jak gotuję, jak się ubieram, o której wracam. Siostra nie pracowała, wstawała po południu, zostawiała bałagan w kuchni, a ja czułam się gościem we własnym życiu.
Najbardziej bolało jednak, kiedy zrozumiałam, że Paweł nic nie robi. Ani razu nie powiedział: Oliwia też ma prawo do swojego miejsca. Nie określił żadnych granic. Wręcz przeciwnie, prosił o cierpliwość, tłumaczył, żebym była wyrozumiała, żebym nie robiła scen. Pewnego wieczoru, wykończona po kolejnej nieprzespanej nocy, powiedziałam, że musimy coś zmienić, że nie mogę dłużej spać na kanapie jak sublokatorka. Usłyszałam w odpowiedzi: To jest moja mama, to jest moja rodzina. I wtedy pojęłam, że w tym zestawieniu mnie nie ma.
Zadzwoniłam do własnej mamy i wróciłam na Ursynów, do mieszkania, w którym dorastałam. Paweł czasem jeszcze do mnie dzwoni, mówi, że możemy być razem, byle nie mieszkać znów pod jednym dachem. A ja sama nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.
