Dziś po raz pierwszy tak naprawdę poczułem, że coś jest nie tak. Zrozumiałem to wtedy, gdy zdałem sobie sprawę, że moja żona już nie mówi mi kocham cię. Nie pamiętam, kiedy przestała czy to było tydzień temu, miesiąc, czy jeszcze dawniej. Jedno wiem na pewno: kiedyś mówiła te słowa prawie codziennie rano, gdy wychodziłem do pracy, podczas rozmowy przez telefon, przed snem. Ja zawsze reagowałem podobnie: ja też, tak samo, hehe, miłość.
Mam trzydzieści cztery lata. Pracuję całymi dniami, wstaję wcześnie i wracam późno, przemęczony. Przez długi czas myślałem, że bycie dobrym mężem to po prostu wykonywanie swoich obowiązków płacenie rachunków, robienie zakupów, obecność w domu, wierność. Wracałem, jadłem, brałem szybki prysznic, siadałem i wpatrywałem się w telefon albo telewizor. Gdy opowiadała mi o swoim dniu, odpowiadałem zazwyczaj jednym słowem: aha, tak, porozmawiamy później, jestem zmęczony. Gdy słyszałem kocham cię, nie traktowałem tego jako coś wyjątkowego stało się czymś oczywistym, rutyną. Nigdy nie pomyślałem, że któregoś dnia będzie mi tego brakować.
Zmiana zaczęła być widoczna w drobnych sprawach. Gdy jestem w pracy, już nie dostaję wiadomości kiedyś przesyłała mi SMSy: uważaj na siebie, miłego dnia, zjadłeś już obiad?. Teraz cisza. Wieczorem kładła się do łóżka z telefonem, odwrócona ode mnie, nie szukała mojej ręki, nie pytała, jak się czuję. Pewnego razu, gdy powiedziałem jej miłość, odpowiedziała tylko Tomasz bez czułości. Poczułem wtedy coś dziwnego w sercu, jakby pustkę.
Któregoś wieczoru zebrałem się na odwagę i zapytałem:
Czy wciąż mnie kochasz?
Zamilkła. Nie spojrzała mi w oczy. Powiedziała tylko:
Nie wiem Już nie czuję tego samego co kiedyś.
Dotarło to do mnie jak twardy cios. Dopytałem, czy jest ktoś inny, czy zrobiłem coś naprawdę złego. Odpowiedziała, że nie ma nikogo, tylko jest zmęczona. Zmęczona samotnością w naszym domu, brakiem towarzystwa. Zmęczona mówieniem i brakiem odpowiedzi. Zmęczona tym, że mówi kocham cię, a nie dostaje tego z powrotem nie słowem, nie gestem, nie uwagą.
Tamtej nocy przywołałem w pamięci wszystkie momenty, gdy mówiła mi kocham cię, a ja reagowałem ja też, nie patrząc na nią, nie przytulając, nie okazując zainteresowania. Przypomniałem sobie dni, gdy wracałem z pracy, a ona prosiła, żebyśmy gdzieś wyszli, żeby zrobić coś razem. Zawsze wybierałem odpoczynek, telefon, telewizor. Wierzyłem, że miłość to zapewnienie stabilizacji, dbanie o dom, finansowe wsparcie. Dopiero teraz widzę, że potrzebowała słów, czasu i mojej obecności.
Od tamtej rozmowy próbuję się zmienić. Mówię kocham cię, przytulam ją, piszę do niej. Proponuję wyjścia, spacery. Ale to jest inne patrzy na mnie z dystansem, jakby bała się mieć nadzieję. Czasem, gdy mówię jej, że ją kocham, odpowiada dziękuję. To boli bardziej niż proste nie.
Mieszkamy w jednym mieszkaniu w Warszawie, śpimy w tym samym łóżku, a jednak czuję się, jakbym próbował ugasić pożar, gdy już prawie nie ma czego ratować. Nie wiem, czy się spóźniłem, czy już o mnie zapomniała. Wiem tylko jedno: oddałbym wszystko, by wrócić do czasów, gdy mówiła mi kocham cię, bez żadnych wątpliwości i pytań.
Co byś mi doradził?
