Nie chcę

Wszystko jest na mojej głowie! Ile jeszcze można? oburzała się Aldona.

Mąż nie odpowiedział ani słowem. Tak jak zwykle, wolał schować głowę w piasek z nadzieją, że sprawy same się ułożą. Przeważnie się nie układały to Aldona rozwiązywała wszystkie trudności. Pracowała zdalnie w domu przy komputerze, miała elastyczny grafik. Początkowo pensja była skromna, ale Aldona się dokształciła i zaczęła zarabiać więcej niż mąż. Z jej wypłat opłacali raty za samochód, wyjazdy na wakacje, kupowali sprzęty AGD i ubrania. Potem przyszedł czas na urlop macierzyński. Aldona, nie zwalniając tempa, urodziła dziecko. Było jej ciężko, ale nie chciała stracić dobrej posady.

Syn poszedł do żłobka. Zrobiło się lżej, więc Aldona, cała w skowronkach, podejmowała się jeszcze większej ilości zadań. Od teraz jednak musieli płacić także za żłobek, nie był to byle jaki Aldona starannie wybrała placówkę; dla swojego dziecka chciała przecież najlepszych warunków. Mąż, jak zwykle, ufał jej we wszystkim, tak jak w większości spraw.

Przez ten czas mieszkali w osobnym mieszkaniu, które Aldona odziedziczyła po babci. Jej mąż, Artur, własnego kąta nie miał. Przed ślubem mieszkał z matką i siostrzenicą, córką jego starszej siostry. Siostry już nie było od trzech lat. Los nie oszczędził matki Artura, Walerii, której zdrowie bardzo się pogorszyło. Często dochodziło do nagłych skoków ciśnienia.

W momencie, gdy Artur żenił się z Aldoną i wyprowadzał, siostrzenica studiowała już na uniwersytecie i prowadziła własne, niezależne życie. Spotykała się z przyjaciółkami, wyjeżdżała, chodziła na randki, rzadko bywała w domu.

Waleria ze wszystkim przychodziła do rodziny syna. A ściślej do Aldony. Bo inni nie potrafili pomóc. Ale gdy chodziło o siostrzenicę Marysię nie szczędziła jej żadnych wydatków. Przecież to sierota, wychowana przez samotną matkę. Temat był bolesny, teściowa Aldony nie lubiła go poruszać.

W ten sposób żyli. Wszystko toczyło się normalnie, aż Waleria trafiła do szpitala. Skutki ciężkiego ataku były poważne. Leżała. Po trzech tygodniach spędzonych tam jej stan nieco się poprawił, ale nie mogła chodzić, nie było też żadnych prognoz, co dalej.

Artur tradycyjnie się wycofał i oddał sprawy w ręce żony.

Kobiety lepiej wiedzą, jak się tym zająć rozłożył ręce.

W czym, proszę? zdziwiła się Aldona.

No opieka nad chorym rehabilitacja mamrotał Artur, drapiąc się po głowie.

Jestem projektantką, nie pielęgniarką. Wiem tyle, co ty westchnęła Aldona. Dobrze. Pojadę posłuchać, co powie lekarz.

Nie przepadała za teściową. Między nimi panowało kruche, dyplomatyczne zawieszenie broni. Początki były burzliwe, nie brakowało kłótni. Z czasem postanowiły nie eskalować konfliktów, zwłaszcza że nie mieszkały razem. Każda z nich miała własne poglądy, ale nie wypowiadała ich na głos. Aldona tolerowała teściową z grzeczności i szacunku. Teściowa doceniała, że syn ma taką żonę bo mąż do zarabiania się nie nadawał, cała kasa szła od synowej.

Wnuka widywała rzadko. Ciągle coś jej dolegało, zawsze trafiały się bóle głowy albo ciśnienie rosło wtedy, kiedy akurat trzeba było zostać choćby na chwilę z wnukiem. O jakiejkolwiek pomocy ze strony teściowej nie było więc mowy.

Teraz jednak wszyscy liczyli na Aldonę. To ona odebrała Walerię ze szpitala (pracując w domu, mogła sobie pozwolić wyjść; Artura nie puszczali do domu z pracy). Ustalono, że cała rodzina na jakiś czas zamieszka u Walerii, by jej pomagać.

Zamieszkali. Po trzech tygodniach Aldona schudła tak, że wyglądała jak wieszak. Jakoś udawało jej się wykonywać swoją pracę i jeszcze opiekować teściową. Gotowała jej lekkie zupy, przecierała warzywa i owoce, karmiła, myła, przewracała.

Marysia, ukochana wnuczka, skradała się do swojego pokoju, żeby nie musieć pomagać i przesiedziała całe wieczory cicho jak myszka. Koniec końców wybiegała rano na uczelnię, a potem już tylko spotkania i zabawa. Babcia babcią, ale świat idzie do przodu.

Mąż też zbytnio nie pomagał. Aldona próbowała przemówić mu do rozsądku:

Przecież to twoja matka! Pomóż mi chociaż trochę!

Ja nie potrafię to kobiece sprawy bełkotał Artur. Byłem w sklepie, zrobiłem zakupy. Czego jeszcze chcesz?

“Kobiece sprawy” były naprawdę poważne. Waleria nie wracała do zdrowia, stawała się coraz bardziej drażliwa, złościła się na Aldonę, syna, wszystkich po kolei. Wybuchy gniewu były coraz ostrzejsze; Aldona słyszała wiele przykrych słów. Oczywiście (według teściowej) Aldona miała niesamowite szczęście: zdobyła wykształcenie, pracę wystarczy siedzieć w domu, popijać kawę i coś tam klikać w komputerze, a dobre pieniądze same spływają. Artur natomiast biedny, nie miał szczęścia do nauczycieli, potem nie dostał się na uniwersytet, także przez niefart.

Waleria zacisnęła pasa i wzięła pożyczkę na studia dla syna. Uczył się średnio, ledwo nie wyleciał ze studiów. Mimo że płatne, trzeba było pracować solidnie, a tu ciągle nieobecności. Ile nerwów kosztowało zanim “synek” zdobył dyplom! Ale wszystko przez tych pedagogów ze szkoły A do tego starsza córka najpierw chorowała, potem ją straciła. Matka nie wiedziała w co ręce włożyć. I jeszcze wnuczka też trzeba było myśleć o jej przyszłości. Szczęściem Marysia sama dostała się na studia, bezpłatnie(!) powód do dumy i dowód na to, że jednak dobrzy i źli nauczyciele mają znaczenie. Marysia uczyła się w najlepszym liceum, wtedy jeszcze wszystko pokrywała córka.

Aldona po raz setny wysłuchiwała tych opowieści, coraz bardziej udręczona. Wszyscy są w porządku. Wszyscy. Oprócz niej. Bo jej po prostu się poszczęściło.

No tak, szczególne to szczęście myślała smutno Aldona Czym się w ogóle kierowałam, wybierając Artura? Gdzie miałam oczy i rozum? Coraz częściej o tym myślała. W końcu zaproponowała Arturowi, żeby zatrudnili opiekunkę dla jego matki i wrócili do swojego mieszkania.

Opiekunka?! zdziwił się mąż. Ależ to przecież drogie Nie stać mnie na to Decyduj sama. Jeśli ci zależy, to zatrudnij, ale z twoich pieniędzy.

Od dawna mieli z Arturem układ: on płaci rachunki, kupuje podstawowe produkty, Aldona resztę. Więc i opiekunkę oczywiście pokryć miała ona. To jasne jak słońce złościła się kobieta Ale JAK to zostało powiedziane! Jestem czyjąś służącą? Wystarczy! Mam też swoje życie. Stałam się cieniem samej siebie, a nikogo to nie rusza

W pewnym momencie zrozumiała, że nie może już dłużej. Nie chce i nie potrafi. Pewnego dnia, mówiąc teściowej, że idzie do sklepu, po prostu uciekła, łapiąc po drodze syna z przedszkola, i wróciła do swojego mieszkania.

Jak dobrze myślała, leżąc na wielkim małżeńskim łóżku i patrząc w sufit Wreszcie w domu! Niczego nie chcę. Chcę tylko poleżeć. Tak bardzo się zmęczyłam

Zawołała synka Romka na kolację. Jedli w ciszy, a Aldona zastanawiała się, czy w domu teściowej już jej nie szukają. Starszą panią nie zostawiła bez jedzenia czy zmiany ubrania; ledwie po godzinie, półtorej, miał wrócić z pracy Artur zostawiła mu liścik, że nie może tak dłużej, odchodzi, życzy Walerii zdrowia i prosi, by nie miała żalu.

Telefon wyłączyła.

Artur pojawił się tego samego wieczoru, ale Aldona nie wpuściła go nawet do mieszkania. Rozmawiali przez drzwi. Nie było o czym gadać. Męża nie obchodziła Aldona, ani powód jej odejścia. Nie mówił o miłości do niej czy do syna. Przejmował się jedynie tym, co zrobi bez niej.

Radzę ci zatrudnić opiekunkę. Profesjonalna opieka jest lepsza powiedziała poważnie Aldona. I jeszcze jedno. Składam pozew o rozwód. Nie chcę być pociągowym koniem dla wszystkich. Do widzenia.

Artur odszedł z niczym. Telefon Aldona potem włączyła gdyby z pracy dzwonili.

Dzwoniła Waleria. Prosiła, by wróciła, nie zostawiała jej i “Arturka”. Przepraszała za swoje słowa i niewdzięczność, lecz w głosie pobrzmiewała wyższość. Wszystko brzmiało jak: No już, wybacz nam i wracaj do obowiązków.

Aldona wyjaśniła, że nic nikomu nie jest winna. Waleria ma przecież syna i wnuczkę Marysię oni powinni jej pomagać. Teściowa się rozłączyła.

Nastąpił rozwód.

Tak to, nieoczekiwanie, Aldona stała się rozwódką. Okazało się wtedy, że w zasadzie nic w jej życiu się nie zmieniło. Jak radziła sobie sama, tak dalej sobie radzi. Tyle że trosk mniej. Dzięki temu doświadczeniu zrozumiała, jak ją traktowali ludzie, których uważała za bliskich.

Waleria szybko doszła do siebie. Dużo pomogła dobra opiekunka, która nie tylko pielęgnowała ją, ale prowadziła specjalne ćwiczenia rehabilitacyjne. Artur, o ironio, znalazł dodatkową pracę (No proszę, da się! pomyślała z uśmiechem Aldona, gdy dowiedziała się tego przypadkiem od Marysi) i mogli już pozwolić sobie na opiekunkę. Wcześniej, zanim się znalazła, Marysia opiekowała się babcią: karmiła, pomagała, okazało się, że mogła i umiała. Wszystko jakoś się ułożyło.

W końcu wszyscy na tym wyszli lepiej rozważała Aldona, pracując przy kolejnym projekcie przy komputerze Dobrze, że się ich wszystkich pozbyłam z karku. To mnie nauczyło rozsądku na przyszłośćZupełnie niespodziewanie, któregoś wieczora, gdy Romek bawił się klockami na podłodze, Aldona poczuła spokój. Nie taki chwilowy, łapany ukradkiem, lecz cichy, kojący i pewny. Uśmiechnęła się do syna i pomyślała, że po raz pierwszy od lat śmieje się bez wyrzutów i zmęczenia. W kuchni zaparzyła kakao dla niego i dla siebie, nie szukając w tym głębszego sensu, nie próbując nikomu dogadzać.

Położyła się obok Romka na dywanie, słuchając, jak opowiada o swoim przedszkolnym świecie. Zamiast smutku, poczuła wdzięczność za odzyskaną codzienność, za ciepło, za wolność wyborów. Ostatni raz spojrzała w lustro i dostrzegła tam kobietę, która przestała się spieszyć, zabiegać, usprawiedliwiać czy tłumaczyć. Była po prostu sobą.

A przez uchylone okno wkradało się wieczorne powietrze, pachnące nową wiosną. Wtedy Aldona zrozumiała, że to jej czas. Może przyszłość nie będzie usłana różami, ale nareszcie to ona będzie decydowała, w którą stronę pójdzie.

I tak, z kubkiem kakao i dzieckiem wtulonym w ramię, Aldona zamknęła oczy, pozwalając sobie na spokojny sen. Bo kiedy wszystko jest naprawdę na własnej głowie można wreszcie zacząć żyć po swojemu.