13 maja
Dziś miałam trudny dzień i czuję potrzebę wszystko to opisać, by lepiej sobie z tym poradzić Może codzienny żal odchodzi, kiedy odpowiednio się go nazwie?
Rano, kiedy parzyłam kawę, Zygmunt powiedział spokojnie: Wiesz, Justynko, po mojej śmierci będziesz musiała się wyprowadzić. Mieszkanie zostawiam synowi. Już wszystko załatwiłem u notariusza. Mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe? Przecież masz dzieci, to one się tobą zaopiekują.
Przysiadłam ciężko przy stole, jakbym pierwszy raz w życiu uderzyła w ścianę, a przecież przez te lata życie nie raz już mnie testowało. Przecież nie miałam lekko. Dzieciństwo spędziłam w domu dziecka w Lublinie, rodziców nie pamiętam. Wyszłam za mąż młodo, z wielkiej miłości. Z Michałem mieliśmy dwoje dzieci, ale szczęście trwało zbyt krótko Michał zginął w wypadku, miałam dwadzieścia osiem lat i dwójkę maluchów na wychowaniu. Przez pięć lat było tylko przetrwanie: praca księgowej, liczenie każdego grosza, by Paulina i Kuba nie brakowało niczego. Na szczęście miałam dach nad głową mieszkanie po Michale. Potem poznałam Zygmunta starszego ode mnie o trzynaście lat, z własnym trzypokojowym mieszkaniem na Gocławiu i stabilną pracą. Szybko zaproponował mi, bym z dziećmi wprowadziła się do niego. Paulina była wobec niego nieufna, ale z czasem przekonała się i nawet polubiła. Kuba od razu zaczął mówić do niego tato. Zygmunt nie szczędził swoim pasierbom ani czasu, ani pieniędzy. Dali mu w zamian wdzięczność i szacunek.
Odkąd dzieci dorosły i się wyprowadziły, życie toczyło się monotonnym rytmem. Paulina wyszła wcześnie za mąż, opuściła dom, osiadła na Bemowie. Kuba, który zawsze marzył o pracy w wojsku, mieszkał w Szczecinie, własne życie, własne mieszkanie z kredytem. Dziesięć lat temu zebrałam ich oboje na kawę w mojej kawalerce na Ochocie i powiedziałam:
Chciałabym sprzedać tamto mieszkanie. Nikt tam nie mieszka od lat, a my remont w tym potrzebujemy zrobić. Podzielimy się pieniędzmi, dobrze?
Paulina tylko wzruszyła ramionami:
Mamo, ja nie mam żadnych roszczeń co do własności, a pieniądze się przydadzą, nie ukrywam. Szymon musi na rehabilitację, muszę zawieźć go do Warszawy na kolejny turnus. Walczymy, by jeszcze postawił się na nogi.
Jej syn urodził się z rzadką chorobą mięśni wysiłek, by mógł chodzić, wymagał pieniędzy Kuba też nie miał nic przeciwko:
Jasne, mamo, oddaj moją część Paulinie. Moje mieszkanie powoli spłacam, niech Szymon ma szansę na leczenie.
Tak sprzedałam mieszkanie na Ochocie i pieniądze podzieliłam: połowa dla Pauliny, resztę wydałam na remont u Zygmunta: wymiana instalacji, kafelki, meble kupowałam z własnych oszczędności. Wtedy nie przyszło mi do głowy, jak wszystko się potoczy.
Cztery lata temu Zygmunta zaczęły dręczyć coraz poważniej kolana. Niekiedy nie mógł samodzielnie wstać z łóżka. Prosiłam:
Zygmuś, idź do lekarza, przebadaj się, przepisać leki, może pomoże, ja pójdę z Tobą!
Tylko machał ręką:
Nie chcę leków, i tak nie pomogą. Zresztą kolana mnie bolą od młodości. Teraz mam tyle lat, co tu się dziwić.
Paulina próbowała mu przemówić do rozumu, Kuba zadzwonił kilka razy, aż w końcu udało się namówić Zygmunta na wizytę u ortopedy. Lekarz tylko pokręcił głową:
Trzeba zadbać o redukcję masy ciała, stawy są w złym stanie. Dieta, panie Zygmuncie! Od dziś!
Zabrałam się za gotowanie lekkich, zdrowych obiadów, o słodyczach zapomniał przynajmniej próbowałam mu o tym przypomnieć. Nie będę jeść tej trawy, Justyna, nie przesadzaj! krzyczał. Ale w końcu zgodził się na leczenie i dietę. Przynajmniej częściowo.
Z czasem przyszły gorsze wieści: serce zaczęło szwankować, ciśnienie szalało, Zygmunt ledwo chodził, musiałam go podpierać do łazienki. Paulina i Kuba zaczęli się częściej do nas zjeżdżać. Razem jakoś przeżyliśmy kilka najgorszych miesięcy.
Pół roku temu, podczas kolejnego nawrotu, Zygmunt trafił do szpitala. Nie odstępowałam go na krok. Pewnego dnia, pakując jedzenie do pojemników, odwiedził mnie młody mężczyzna. Przedstawił się:
Dzień dobry, jestem Jakub, syn Zygmunta.
Zamurowało mnie. Teraz widzę, na kogo on tak strasznie podobny był, cała twarz Zygmunta z dawnych lat! Zaprosiłam go do środka, przedstawiłam sytuację, usiedliśmy, porozmawialiśmy. Okazało się, że Zygmunt miał syna z pierwszego małżeństwa, o którym nigdy mi nie powiedział. Rozeszli się, bo jego pierwsza żona zdradziła go z kuzynem. Syn zniknął na lata. I teraz sam go odnalazł.
Po powrocie Zygmunt zaczął spotykać się z Jakubem regularnie, Paulina i Kuba sprawiali wrażenie, jakby zaakceptowali przybranego brata, choć wszyscy czuliśmy dystans. Ucieszyłam się dla Zygmunta, to przecież jego własna krew Ale potem zaczęły się dziwne sprawy z pieniędzmi.
Oszczędności, które miałam na koncie w PKO, były moją poduchą na czarną godzinę. Wpłacałam każdego miesiąca trochę z mojej pensji z pracy zdalnej, bo jeszcze nie przeszłam na emeryturę. Pewnego dnia zobaczyłam przypadkowo SMS z banku: 37 tysięcy złotych zniknęło! Nigdy nie wypłacałam tej sumy. Karta zniknęła.
Zapytałam Zygmunta o kartę. Był zaskakująco spokojny.
Oddałem ją Kubie, potrzebował pieniędzy. To mój syn, pomogłem mu. W czym problem?
Byłam wściekła, ale próbowałam rozmawiać spokojnie. Zygmunt był tylko coraz bardziej opryskliwy:
Justyna, Kuba jest moim synem, mogę mu pomagać! Ty nie masz tu nic do gadania!
Wzięłam sprawy w swoje ręce, zablokowałam kartę i zadzwoniłam do banku. Wieczorem Jakub przyszedł z pretensjami:
Karta nie działa, miałem opłacić meble!
Wtedy zrobiłam awanturę: Moje pieniądze, Kuba! Moja praca! Jeśli będziesz potrzebował pomocy, powiedz. Ale nie sięgaj po moje oszczędności. Od teraz wszystko finansowe decyduję ja.
Jakub obraził się i wyszedł. Zygmunt przez kilka dni był na mnie obrażony, nie odzywał się. Dla świętego spokoju wyjechałam na kilka dni do Pauliny, by odpocząć.
Po powrocie, późnym wieczorem, Zygmunt był znów łagodny i podekscytowany.
Byłem dziś u notariusza. Przepisałem mieszkanie na syna.
I dlaczego? zapytałam chłodno.
Bo to mój syn. Jedyny prawdziwy spadkobierca.
No to, Zygmunt, dziękuję. Najwyższa pora zatroszczyć się o siebie powiedziałam i zaczęłam pakować rzeczy.
Justyna, co się dzieje, po co ten teatr?
Nie teatr, Zygmunt, tylko życie. Odchodzę, rozwodzę się, jestem wolna. I już nie będę dłużej służyć ci, a twoim synem niech się teraz kto inny opiekuje.
Przeniosłam się do Kuby swojego syna, który mieszkał sam w trzypokojowym mieszkaniu w Warszawie. Paulina też proponowała, żebym zamieszkała u niej, ale nie chciałam być ciężarem. Zygmunt nie chciał się zgodzić na rozwód, w sądzie stawiał opór, ale sędzia dała nam czas do namysłu i w końcu po kilku miesiącach formalności, orzekła rozwód.
Nie wiem, jak to wszystko się potoczy dalej, ale dziś wiem jedno: każda kobieta powinna umieć stać na własnych nogach i nie liczyć, że los jej wynagrodzi za lata poświęcenia. Choć syn Zygmunta zyskał mieszkanie, a były mąż uznał mnie za interesowną, mam swoje dzieci i swoje życie. Może dobrze, że w końcu zatroszczyłam się o siebie.
