Proszę pani, ja jestem kimś, nie mam czasu czekać jak pani!
To, co wydarzyło się potem, sprawiło, że zawstydził się przy wszystkich.
Korytarz w szpitalu pachniał środkiem dezynfekującym i zmęczeniem. Na plastikowym krześle siedziała skromnie ubrana kobieta i mocno ściskała torebkę, jakby trzymała w niej całą nadzieję i strach. Było jeszcze wcześnie. Od siódmej rano czekała przed drzwiami gabinetu. Przyjechała z daleka, prawie dwieście kilometrów. Nie narzekała, nie komentowała, tylko cierpliwie czekała.
Wokół niej było jeszcze kilka osób: mężczyzna z zabandażowaną ręką, młoda dziewczyna z podkrążonymi oczami, matka z dzieckiem śpiącym na ramieniu. Wszyscy cicho, wszyscy z tą samą miną: Boże, pomóż…
I wtedy pojawił się on, na końcu korytarza. Starszy pan, może siedemdziesięciopięcioletni, ubrany nienagannie. Drogie palto, wypolerowana laska, elegancki kapelusz. Poruszał się pewnie, jak ktoś, do kogo zawsze się ustępuje.
Nie zapytał o nic.
Nie spojrzał na nikogo. Po prostu ruszył prosto do drzwi, jakby korytarz był tylko przeszkodą między nim a tym, co chciał załatwić. Stanął przed gabinetem, sięgnął ręką po klamkę.
Wtedy kobieta powoli wstała. Nie złością, nie z awanturą, ale z godnością tych, którzy niewiele mają, ale szanują siebie i innych.
Proszę pana… ale to moja kolej. Czekam od siódmej rano. Przyjechałam z dwustu kilometrów.
Starszy pan obrócił się do niej, jakby dopiero teraz zauważył, że na korytarzu są inni ludzie. Uśmiechnął się chłodno, krótko.
Proszę pani, ja jestem kimś, nie mam czasu czekać jak pani! powiedział jeszcze ostrzejszym tonem. Kiedy osiągnie pani mój wiek i coś w życiu zrobi, zrozumie pani, że czas jest zbyt cenny, by stać w kolejkach.
Kobieta nie poruszyła się. Jego słowa spadły na nią ciężarem, nie z powodu utraconego miejsca, lecz z powodu upokorzenia.
Na korytarzu zapanowała ciężka cisza.
Nie trwała jednak długo. Drzwi do gabinetu otworzyły się gwałtownie. Wyszedł doktor, mężczyzna koło pięćdziesiątki, w lekko zmiętym kitlu, z wyraźnie zmęczonymi oczami. Popatrzył na nich.
Co tu się dzieje?
Starszy pan, pewny siebie, wyszedł krok do przodu.
Panie doktorze, przyszedłem na wizytę. Proszę mnie przyjąć od razu. Nie mam czasu czekać.
Doktor przez chwilę patrzył na niego w milczeniu, potem odwrócił się do kobiety.
Czy to pani czeka od siódmej?
Kobieta potaknęła.
Tak… Przyjechałam z dwustu kilometrów…
Lekarz westchnął i wtedy spojrzał jeszcze raz na starszego pana, tym razem z niezwykłym spokojem, który był bardziej przenikliwy niż krzyk.
Panie… poznaję pana.
Starszy pan znieruchomiał, dumny.
Lekarz mówił dalej:
Był pan moim nauczycielem w liceum.
Na korytarzu nastała cisza.
Starszy pan uśmiechnął się, jakby usłyszał właśnie dowód na to, że rzeczywiście jest kimś.
Ale lekarz nie odwzajemnił uśmiechu.
Doskonale pamiętam jedną lekcję, którą nam pan powtarzał przez lata powiedział powoli i wyraźnie. Wartość człowieka nie zależy od ubioru, pozycji czy głośnych słów… tylko od szacunku, jaki okazuje tym, którzy nie mają siły się bronić.
Starszy pan zaczął często mrugać.
Nagle przestał tak mocno ściskać laskę.
Lekarz podszedł bliżej i dodał cicho, bez złości, ale z bólem prawdy:
Dziś… nie był pan kimś.
Dziś był pan tylko człowiekiem, który zapomniał być człowiekiem.
Starszy pan poczerwieniał i zacisnął szczęki. Ludzie dookoła nic nie mówili, ale każdy wzrok był sądem.
Lekarz otworzył drzwi do gabinetu i powiedział głośno, żeby wszyscy słyszeli:
Proszę, niech pani wejdzie. To jej kolej.
Kobieta weszła do środka. Miała wilgotne oczy, lecz podniosła czoło wysoko.
Starszy pan odsunął się do ściany i usiadł.
Teraz czekał. Po raz pierwszy od dawna… zrozumiał, że być kimś nie znaczy iść po innych, lecz nie deptać ich godności.
Kiedy przyszła jego kolej, wszedł do gabinetu. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, wyszeptał tylko:
Panie doktorze… przepraszam za to, co się wydarzyło.
Lekarz uśmiechnął się ciepło.
Nigdy nie jest za późno, żeby być człowiekiem, proszę pana. Prawdziwa wartość nie tkwi w tym, jak głośno mówimy, a w tym, jak się zachowujemy. Można być kimś w oczach świata, a pozostać małym wobec sumienia. Można też być skromnym, cichym… a dorastać do godności olbrzyma.
A Ty jak byś się zachował na miejscu tej kobiety? A na miejscu lekarza?
Jeśli ta historia poruszyła coś w Twoim sercu, podziel się nią dalej. Może właśnie człowiek, który powinien sobie przypomnieć, co znaczy być CZŁOWIEKIEM, przeczyta ją dziś…
