Marek wrócił do swojego mieszkania w Warszawie. Żona zniknęła bez śladu. Po kilku minutach odkrył, że jego syn przebywał u sąsiadki pani Kowalskiej…

Marek wrócił do swojego mieszkania w bloku na warszawskim Ursynowie. Już od progu poczuł coś dziwnego w powietrzu krążyła podejrzana cisza, a nigdzie nie było widać jego żony, Zofii. Ani śladu ich rocznego synka. Marek, choć facet z niego był raczej z tych spokojnych, poczuł, jak nerwy tańczą polkę po jego żołądku.
Porzuciwszy buty pod drzwiami, ruszył do sąsiadki, pani Grażyny, kobiety, która wiedziała o wszystkich i wszystkim na klatce. I akurat, jakby jej ktoś napisał scenariusz, wyszła przed drzwi niosąc na rękach synka Marka, Maćka.
Jak się okazało, Zofia rzuciła tylko krótkie: Pani Grażyno, muszę lecieć, proszę chwilę popilnować Maćka, po czym zniknęła. Żadnej listy zakupów, żadnych wskazówek tylko niemowlę i dom pachnący mikrofalówkową lasagne, którą Zosia wspaniałomyślnie zostawiła mu na talerzu.
Marek przez godzinę krążył po mieszkaniu z dzieckiem na rękach, myśląc: Co takiego się mogło stać, że Zofia nagle przepadła bez śladu? Może znowu zacięła się w windzie? Albo wybrała się do Piotra po radę?.
Minuty mijały pół godziny, godzina, dwie, pięć. Komórka Marka rozgrzała się od prób połączenia z żoną, ale Zosia, chyba trenując cierpliwość w jakimś ukrytym zakonie, nie odbierała. Marek zrobił Maćkowi kąpiel, przeczytał dwie bajki (z czego jedną sam wymyślił na poczekaniu), aż w końcu padli razem do łóżka.
Gdy w mieszkaniu zrobiło się już ciemno jak w Bieszczadach po sezonie, zadzwonił w końcu telefon. Marek złapał za słuchawkę szybciej, niż emeryci łapią promocje w Biedronce, po czym wypalił do Zofii lawiną pytań, gdzie jest, co robi, czy potrzebuje pomocy i czy wie, że on nie nadaje się do robienia kaszki na mleku.
Zosia zamiast odpowiedzieć, uciekła od konkretów powiedziała tylko, że nie planuje wracać do domu, a Maćka zostawia w całości pod jego opieką. Na zawsze. Jakby oddawała kota sąsiadce na wieczne przechowanie, a nie własnego syna.
Marek stał, jakby nagle ktoś oblał go zimną wodą w środku stycznia. Wlepiał wzrok w telefon, mając cichą nadzieję, że zaraz usłyszy Żartowałam! i usłyszy klucz w zamku. Nie to był ten moment, kiedy został pełnoetatowym tatą, półetatową mamą, a kaszka niezaprzeczalnie stała się jego nową życiową pasją.