Gdy traktorzystom skończyła się praca na polu i szykowali się do powrotu do domu, przy wyjeździe czekało na nich coś, co wszystkich wprawiło w zdumienie
Dzień powoli chylił się ku wieczorowi. Jeden po drugim, traktory mruczały i opuszczały szerokie pole, które przez cały dzień pachniało słomą i olejem napędowym. Chłopacy, zmęczeni lecz zadowoleni, rozmawiali przez krótkofalówki, żartowali i wyobrażali już sobie, jak zaraz usiądą na ganku z herbatą, albo, co bardziej prawdopodobne, z kieliszkiem domowej nalewki.
Słońce schodziło nisko nad horyzontem, złocąc łany zboża ciepłym światłem. Ostatni jechał stary Ursus dziadka Stanisława wiejskiego nestora, z twarzą pooraną zmarszczkami niczym spękany od upału grunt. Postanowił jeszcze raz rozejrzeć się dookoła tak, na wszelki wypadek, żeby mieć pewność, że nic nie zostało.
Wtedy ją ujrzał.
Na skraju pola, tuż obok starego kamienia, przy którym kiedyś pasły się krowy, coś malutkiego drżącego z zimna i zmęczenia czaiło się w trawie. Dziadek Stanisław zmrużył oczy, podszedł ostrożniej i serce mu ścisnęło: to było cielątko, całkiem samo, z wielkimi, przelękłymi oczami, które żałośnie pobekiwało. Wyglądało na porzucone matka gdzieś znikła, a ono pozostało, jakby zupełnie zapomniane.
Traktorzyści, już zbierający się do wyjazdu, też je zauważyli. Przez chwilę panowała zaskoczona cisza. Dopiero młody chłopak z rudymi piegami powiedział cicho:
Musimy je zabrać nie da się go tu zostawić.
Dziadek Stanisław zszedł z traktora i powoli podszedł do cielaka. Mały cofnął się kilka kroków, ale poczuł ciepło jego dłoni i zbliżył się ostrożnie. Futro miał wilgotne od rosy, a chude nóżki drżały jak listek na wietrze.
No dobrze, maluszku odezwał się dziadek Stanisław, pochylając się znajdziemy ci dom.
Traktorzyści pomogli załadować cielątko na przyczepę. W drodze do wsi malec zasnął spokojnie, jakby od razu zrozumiał, że teraz nikt go nie porzuci. We wsi zebrało się całe sąsiedztwo, by przyjrzeć się niespodziewanemu gościowi. Ktoś przyniósł ciepły koc, inny wiadro świeżego mleka.
Dziadek Stanisław powiedział:
Nazwiemy ją Jagusia. Żeby każdego dnia witała nas o świcie.
Tak oto cielątko Jagusia trafiło pod ludzkie skrzydła i do ciepła, a traktorzyści, po ciężkiej pracy, poczuli nagle niewytłumaczalną radość: bo czasami mały cud pojawia się właśnie tam, gdzie najmniej się go spodziewasz. Jagusia wyrosła na zdrową, silną krowę, a dziadek Stanisław mawiał:
Niekiedy ratunek przychodzi sam, gdy wcale się go nie spodziewasz
A pole już na zawsze pozostało miejscem, gdzie małe serce odnalazło swój dom.
I może właśnie w tym jest sens żeby mieć oczy i serce otwarte na tych, których los wystawił na próbę.
