Najtrudniejsze w życiu z małym szczeniakiem nie jest wcale to, co większość ludzi sobie wyobraża.
To nie te spacery, gdy leje, przeszywający mróz, kiepsko przespane noce czy serce pełne niepokoju.
To nie odmawianie sobie wyjazdów czy wspólnych spotkań, bo słyszysz: Przyjedź, ale bez niego.
To nie sierść na pościeli, ubraniach, a nawet w jedzeniu.
To nie ciągłe mycie podłogi, choć wiesz, że za pół godziny znów będzie tak samo.
To też nie rachunki za wizyty u weterynarza ani lęk, że przeoczysz coś ważnego.
To nie jest nawet utrata odrobiny wolności, bo ta wolność to już my.
To również nie fakt, że twoje serce nie należy już tylko do ciebie
To wszystko jest miłość.
To właśnie jest życie.
To sam sobie wybrałeś.
Najtrudniejsze przychodzi niepostrzeżenie jak ból w kościach pojawiający się, gdy zmienia się pogoda. Jak wilgoć na krakowskiej ulicy, której na początku się nie czuje, a która jednak wnika głęboko.
Pewnego dnia dociera do ciebie:
on już nie może, tak jak kiedyś.
Stara się ale nie daje rady.
Biegnie do ciebie, jak zwykle ale to już nie to samo.
Jego oczy nadal są twoje, ale jest w nich to zmęczone światło, mówiące:
Jestem, ale każdego dnia robi się trochę trudniej.
I przypominasz sobie, jaki był.
I widzisz go teraz całego twojego, ufa ci do końca.
On zawsze ci wierzył:
że będziesz obok,
że mu pomożesz,
że go uratujesz.
I zrobiłeś to.
Ale teraz nie potrafisz ochronić go przed starością.
Najboleśniejsze jest to, że dla ciebie był otuchą
a dla niego byłeś WSZYSTKIM:
całym życiem,
całym światem,
całą nadzieją.
A ty nie jesteś gotów.
Nie jesteś gotów puścić.
Nie jesteś gotów patrzeć, jak gaśnie ktoś, kto nauczył cię kochać bez granic.
A potem zapada cisza.
Ciężka cisza.
Puste miejsce na poduszce.
Miska, której już nikt nie wylizuje.
A twoje serce rozbite.
Wychodzisz znowu na dwór.
Ale już bez niego.
I łapiesz się na tym, że mówisz do powietrza:
Chodź, mój malutki
Gdybym mógł cofnąć czas
wybrałbym znowu to samo.
Wybrałbym wszystko: zmęczenie, smutek, oddanie.
Bo ta miłość jest prawdziwa.
Mieć psa to wpuścić w życie ogień.
Taki, który grzeje do końca,
nawet gdy już go nie ma.
Bo pies ma tylko jedno zadanie na tym świecie:
dać ci swoje serce.
