Tajemnica
W miasteczku przypominającym bardziej sen niż rzeczywistość, gdzie rzeka płynęła pod górę, a kury gdakały na dachu stodoły, mieszkała dziewczynka o imieniu Bronisława. Pewnego letniego dnia jej mama, która wierzyła w czary, omen i szeptuchy, zabrała ją do wiejskiej wróżki, pani Genowefy ze Starego Zakrętu.
Karty leżały rozsypane na wyszywanym obrusie, gdy stara Genowefa powiedziała:
Będzie szczęśliwa twoja Bronka, wszystko jej się uda. Ale mężczyzny przy niej nie widzę, ani jednego.
Bronisława miała wtedy dziesięć lat i myślała, że widzi świat przez szkło witrażowe, bo słowa wróżki rozlały się w głowie jak rozlanie kisielu w wielkanocny poranek. Sens całkiem jej umknął, ale uczucie pozostało jak cień w starym sadzie.
Minęły lata, miasteczko ledwo się zmieniało, a Bronisława wyrosła wysmukła, z oczu jej błysk sennych historii. Chłopcy z okolicy szaleli na jej widok jeden podarował jej bukiet mleczy na św. Jana, drugi przyniósł kaszankę od mamy, a trzeci próbował zaklinać deszcz tylko dla niej. Bronka jednak wciąż przechodziła przez życie, jakby szukała czegoś, co chowa się za mgłą poranka. Umawiała się to z Jarkiem, to z Mietkiem, ale żadnego do serca nie dopuściła.
Mimo dobrych ocen nie wybrała się ani na politechnikę do Gdańska, ani na uniwersytet do Warszawy. Została w rodzinnym Kocierzynie, podjęła pracę w tamtejszej mleczarni. Mówiono, że pani Bronka ma romans z pewnym kierownikiem, lecz razem ich nikt nie przyłapał.
Koleżanki z mleczarni powtarzały świeżutkiej Staśce:
Uważaj, Bronisławo, nie zasiedzisz się tu i nie prześpij życia! W Krakowie by cię na rękach nosili.
Bronka uśmiechała się tylko i milczała.
Nagle, jakby przez sen, rozniosła się po miasteczku wieść: “Bronka w ciąży!” Zaczęły się szeptane analizy: Kiedy? Z kim? Kto był takim szczęśliwcem? Żadnych imion, żadnych podejrzeń tylko cień przebłyskiwał pod płotem.
Matka Bronki, pani Jadwiga, była stanowcza jak masło na zimnym chlebie:
Samaś sobie winna mówiła. Wstydu przyniosłaś! Nie licz na moją pomoc. Dam ci miesiąc, byś sobie dom znalazła.
Dobrze, mamo, spokojnie odpowiedziała Bronka wyprowadzę się. I więcej mnie nie wołaj z powrotem.
Dwa tygodnie później Bronka kupiła stary, ale ciepły domek na końcu wioski, ze stodołą pełną tajemnic i szafą pamiętającą zabory. Sąsiedzi dziwili się: jakim cudem, skąd miała choćby te parę tysięcy złotych? Nikt nie wiedział, a dom kupiony po babci, którą dzieci wzięły do Poznania, przeszedł na nią jak w opowieści o czarodziejskim ptaku.
I zaczęły się dziwy, jakby we śnie. Domek szybko przemienił się w miejsce urokliwe, tynk się sam odnowił, ogrodzenie wyrosło z ziemi, a na podwórku pojawiła się studnia ze sznurkiem pachnącym snem. Przyjeżdżali obcy ludzie, wybudowali to i owo zaraz, bez słowa.
Z czasem Bronka zamówiła przez internet lodówkę, zmywarkę, a nawet nowy stół. Rozpakowywała paczki, śmiejąc się dźwięcznie jak skowronek w maju. Nie wyglądała na opuszczoną czy nieszczęśliwą wręcz przeciwnie.
Jesienią urodził się Antoś. W ogrodzie stanęła błękitna gondola, nowa jak sen dziecka. Bronisława szybko przeżyła połóg, wyładniała, stała się pewna siebie. Chodziła po Kocierzynie w barwnej chuście, zadbana i z wysoko podniesioną głową. W domu czekała na nią robota: dziecko, ogródek, piec do napalenia, zakupy, pranie. Bronka się nie skarżyła, a robotę miała zawsze w ręku, bo od małego nauczyła ją tego mama. Nikomu nie narzekała.
Sąsiadki, widząc, jak Bronka tyra, w końcu ją polubiły. Pomagały nawet z Antosiem, jak musiała pobiec do apteki czy po zakupy. Jedna przez drugą słały do niej mężów do przekopywania grządek, a czasem same przychodziły z kopaczką.
Gdy Antoś miał już dwa lata, Rozalia z sąsiedztwa przybiegła do Teodory z oczami wielkimi jak spodki:
Słyszałaś? Bronka znowu w ciąży!
Co mówisz!?
Swoje widziałam!
Znów w miasteczku zaszeptały plotki: kto teraz dopełnił szczęścia naszej pięknej? Ale znów: nikogo nie widziano, żadnych śladów, tylko wiatr i tęczowe cienie.
Bronka nie przejmowała się plotkami. Żyła w swoim śnie nowa łaźnia wyrosła na podwórzu, gaz podłączyli specjalnie szlakiem do niej, a na grządkach stanął nowoczesny tunel foliowy z poliwęglanu. Ludzie mówili:
Skąd ona, sama dziewczyna, ma tyle złotych? Musi mieć jakiegoś dyrektora za adoratora!
Ale tajemnic Bronki nikt nie rozwiązał.
Po roku znów stała pod płotem błękitna gondola. Antoś dostał brata: Radka. Potem jeszcze Michała. Trzech synów bez znanego ojca.
Jedni się z niej nabijali, inni podziwiali, widząc, że chłopcy czyści, zdrowi, Bronka twardo stąpa po ziemi, nie pije, nie narzeka, dzień i noc haruje. Matka Bronki trzymała się z daleka nie chciała poznać wnuków, wstydziła się.
A Bronka dalej chodziła po swojej ścieżce z dumną głową, jakby śniła własny sen, którego nikt nie rozumie.
Aż pewnego dnia, gdy stokrotki wyrosły w śniegu i słońce świeciło z południowego zachodu, pod dom Bronki podjechał ciemnozielony mercedes. Wysiadł dyrektor mleczarni, pan Zbigniew Dobrowolski, z bukietem peonii większym niż niejedna poduszka. Gdy wszedł do domu, sąsiedzi poprzylepiani do płotu stali jak słupy, zerkając przez senne firanki.
Wiadomo było, że rok temu zmarła jego żona, którą opiekował się z oddaniem aż do końca. Ale nie to zszokowało najbardziej.
Gdy Bronka wyprowadzała gości, Dyrektor Dobrowolski przyciągnął ją do siebie i pocałował na oczach wszystkich. Głośno, by całe miasteczko usłyszało, oświadczył:
Bronisława zgodziła się zostać moją żoną. Ja i nasi chłopcy zapraszamy na wesele!
Wtedy miasteczko zamarło. Nabierało powietrza, jak gdyby pierwszy raz widziało słońce. Dopiero teraz wszyscy dojrzeli, do kogo podobni są chłopcy Bronki
Gratulacje ruszyły jak fala wiosennej Wisły. Po hucznym weselu Zbigniew sprowadził Bronię z dziećmi do swojego domu, a sąsiedzi pomagali dźwigać ich rzeczy z radosnym śmiechem.
A jeszcze po roku w tym śnie narodziła się wymarzona dziewczynka…
No i uwierz tu wróżkom.
