Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, tego nawet w filmach nie pokazują W trakcie rozwodu bogaty mąż postanowił zostawić żonie zapomnianą, podupadłą wiejską posiadłość gdzieś na Mazurach dosłownie w środku niczego. Ale rok później wydarzyło się coś, czego absolutnie się nie spodziewał.
Przemek, wiesz, że kompletnie mnie tu nie potrzebujesz, prawda? powiedziała zdecydowanie Zofia. Radzę Ci wracać do Warszawy.
Jakiego miasta? odburknął zmęczony już dyskusją Przemek. Był obrażony, choć to on zawiódł ją najbardziej. Oni oboje zaczynali od zera, sprzedali nawet swoje mieszkanie, a cały kapitał, jaki mieli, wrzucili w firmę. Przemek dorzucił się wtedy tylko do starego pokoju w bloku, a Zofia to ona, swoim rozumem i zawziętością, wszystko ciągnęła. Ciasno im się żyło; przeprowadzali się, wynajęty pokój za pokojem, ale w końcu wyszli na prostą.
Im więcej czasu mijało, tym Przemek zachowywał się jak pan i władca. Sprytem przepisał cały majątek na siebie, tak by po rozwodzie Zofia została z niczym. Kiedy był już pewny swego, wniósł sprawę o rozwód.
Ty serio uważasz, Przemek, że to w porządku?! zapytała rozczarowana.
Wzruszył ramionami, absolutnie obojętny:
Daj spokój, ile już czasu nic nie robiłaś? Ja wszystkim się zajmuję, a Ty odpoczywasz.
Przecież sam mi kazałeś zwolnić, żebym się sobą zajęła rzuciła spokojnie Zofia.
Przemek przewrócił oczami:
Mam dość tych bezsensownych rozmów. Wiesz co pamiętasz starą gospodarkę na Mazurach, którą zostawił mi mój były szef, pan Grabowski? Nic nie jest warta, idealna dla Ciebie. Jeśli nie chcesz, nie dostaniesz nic.
Zofia, gorzko się uśmiechając, wiedziała już, z kim żyła przez te dwanaście lat.
OK, ale mam jeden warunek: chcę, żeby ziemia była oficjalnie przepisana tylko na mnie.
Nie ma sprawy, chętnie zaoszczędzę na podatkach powiedział szyderczo Przemek.
Nic już wtedy nie mówiła. Spakowała się i wyprowadziła do pensjonatu. Była zdecydowana zacząć wszystko od początku, niezależnie od tego, czy to będzie farma widmo czy kawał zmarnowanego pola. Mówiła sobie, że sprawdzi, a jak nie będzie warto, wróci do Warszawy albo znajdzie inny sposób na życie.
Do auta wrzuciła tylko najpotrzebniejsze rzeczy, reszta została u Przemka i jego nowej partnerki. Jeśli jeszcze myślał, że będzie mógł liczyć na jej wiedzę i spryt, bardzo się mylił. Tamta kobieta, którą widziała pare razy, była chyba bardziej zuchwała niż mądra.
Gdy podpisali papiery, Przemek uśmiechnął się złośliwie:
Powodzenia.
Tobie też, Przemek, odpowiedziała Zofia spokojnie.
Wyślij mi potem zdjęcie tych swoich krów, rzucił jeszcze.
Bez słowa zamknęła drzwi od samochodu i odjechała. W pewnym momencie, już za miastem, łzy zaczęły spływać jej po twarzy. Nie wiadomo, jak długo siedziała, aż lekkie pukanie w szybę przywróciło ją do rzeczywistości.
Wszystko w porządku, złotko? My z mężem widzieliśmy, jak stoisz tu już dobrą chwilę zapytała ciepło starsza pani.
Spojrzała na kobietę, potem w tylne lusterko dostrzegła przystanek autobusowy. Uśmiechnęła się delikatnie.
Tak, tylko chyba wszystko mnie przerosło
Pani pokiwała głową ze zrozumieniem:
Wracamy właśnie ze szpitala. Nasza sąsiadka tam leży samotna, nikt jej nie odwiedza. Jedziesz dalej w kierunku Giżycka?
Zofia uniosła brwi:
Giżycka? Tam jest ta farma?
Tak, choć dzisiaj trudno ją nazwać farmą. Właściciel zmarł, nikt się tym nie zajmuje, tylko paru sąsiadów zagląda, żeby nie zaniedbać zwierząt.
Zofia zdobyła się na uśmiech:
No to przypadek, bo jadę dokładnie w tamto miejsce. Wskakujcie, podwiozę Was.
Starsza pani usiadła z przodu, mąż z tyłu.
Mam na imię Zofia, przedstawiła się.
Ja Kazimiera, a to mój mąż, Stanisław odparła kobieta życzliwie.
Po drodze Zofia usłyszała historię o gospodarstwie: kto jeszcze kraje siano, kto podbiera mleko, a kto dba o parę krów z czystej sympatii do zwierząt. Kiedy tam dojechała, zastała puste pola, rozpadającą się ziemiankę i dwadzieścia krów. Mimo wszystko postanowiła zostać i zawalczyć o swoją nową przyszłość.
Rok później Zofia patrzyła z dumą, jak osiemdziesiąt krów spokojnie pasło się na jej zielonych łąkach. Przemieniła zaniedbaną posiadłość w dobrze prosperującą firmę. Było ciężko musiała nawet sprzedać rodzinne złoto, żeby kupić paszę, przejadała ostatnie oszczędności, ale z czasem zaczęła zbierać owoce pracy i produkty z jej gospodarstwa były coraz bardziej rozchwytywane nawet w sąsiednich województwach.
Któregoś dnia młoda dziewczyna, Jagoda, przyniosła jej gazetę z ogłoszeniem: chłodnie do kupienia, w świetnej cenie. Zofia od razu poznała numer telefonu należał do firmy Przemka. Poprosiła więc Jagodę, żeby zadzwoniła i zaproponowała 5% więcej pod warunkiem, że nie pokaże pojazdów innym kupcom.
Kiedy pojechała obejrzeć ciężarówki, sam Przemek wyszedł jej naprzeciw, zupełnie zbity z tropu.
Ty to kupujesz?! nie mógł uwierzyć.
Tak, dla tej farmy, którą mi dałeś. Rozrosła się na tyle, że muszę się rozwijać powiedziała Zofia bez cienia emocji.
Przemek nie potrafił wykrztusić słowa. Kiedy jego świat się sypał, Zofia zostawiła przeszłość dawno za sobą.
W końcu Zofia poznała swoją prawdziwą miłość Jana, mechanika, który pomógł jej rozwinąć i unowocześnić gospodarstwo. Razem świętowali chrzest córeczki, a Przemek mógł już tylko z daleka patrzeć, jak jego życie się rozsypuje, podczas gdy Zofia rozkwita.
