Ależ skąd, że niby jestem sama? odpowiadała, śmiejąc się. No co wy, mam przecież sporą rodzinę!
Katarzyna od kilku lat mieszkała sama w niewielkim domku na obrzeżach wsi. Lubiła wspominać beztroskie chwile i żartować z plotek, które krążyły o niej po okolicy.
Ależ skąd, że niby jestem sama? odpowiadała, śmiejąc się. No co wy, mam przecież sporą rodzinę!
Wiejskie kobiety kiwały głowami ze sztucznym współczuciem, a prywatnie przewracały oczami i kręciły palcem przy skroni, twierdząc, że Katarzyna ma “swoje dziwactwa”, bo przecież nie ma ani męża, ani dzieci tylko zwierzęta…
To właśnie o tych zwierzętach Katarzyna mówiła “moja rodzina”. Nie przejmowała się opinią sąsiadów, którzy utrzymywali, że zwierzęta powinno się hodować dla pożytku krowę albo drób, co najwyżej jednego psa stróżującego i kota do łapania myszy.
U Katarzyny mieszkało pięć kotów i cztery psy. I uwaga wszystkie mieszkały w domu, a nie na podwórku, jak uważała wieś.
Sąsiadki szeptały między sobą, bo wiedziały, że przekonywanie tej “wariantki” nie ma sensu tylko wzruszyłaby ramionami i odpowiedziała z uśmiechem:
No coś wy, one mają już ulicy dość, u nas wszystkim dobrze razem.
Pięć lat temu Katarzyna straciła męża i syna w jeden dzień. Wracali z ryb wyprawy i w drodze nagle ciężarówka wjechała na ich pas.
Gdy w końcu zaczęła dochodzić do siebie, zrozumiała, że nie może już żyć w tym samym mieszkaniu, w którym każdy przedmiot przypominał jej bliskich. Nie mogła chodzić po tych samych ulicach, ani robić zakupów w tych samych sklepach, co dawniej. Nie wspominając o litościwych spojrzeniach sąsiadów…
Po kilku miesiącach sprzedała mieszkanie w Warszawie i przeniosła się na obrzeża niewielkiej wsi koło Kielc, kupując domek. Przeprowadziła się z kotką Halinką. Latem obrabiała ogródek, a kiedy nastała zima, znalazła pracę w stołówce w pobliskim miasteczku.
Większość swoich obecnych zwierząt znalazła tam z czasem głodne, opuszczone, często chore i przestraszone. Ktoś został porzucony na rynku, ktoś przychodził do stołówki po resztki.
Tak zebrała się jej wielka rodzina dusze porzucone, zranione i samotne, ale pod jej dachem znalazły ciepło i spokój. Serce Katarzyny potrafiło uleczyć ich strachy, a one odwdzięczały się jej oddaniem.
Wystarczało jej miłości dla wszystkich.
Zawsze starczyło i jedzenia; choć łatwo nie było. Katarzyna powtarzała sobie, że więcej zwierząt nie przygarnie, ale każdego razu, gdy mówiła “ostatni raz”, rzeczywistość ją zaskakiwała.
W marcu, kiedy po kilku ciepłych dniach znowu wróciła sroga zima z przenikliwym śniegiem i wiatrem, Katarzyna wracała po pracy na ostatni autobus do wioski. Po drodze wstąpiła do sklepu po zakupy jedzenie dla siebie i swojej futrzastej rodziny oraz trochę smakołyków wyniesionych ze stołówki. Obie ręce ciągnęły ciężkie torby.
Przypominając sobie własną obietnicę, szła prosto, nie rozglądając się na boki, myśląc o zwierzakach czekających w domu.
Jednak, jak to mówią: “Czego serce nie widzi, tego oczy nie wypatrzą”. Nagle coś ją zatrzymało. Odruchowo spojrzała pod ławkę przy przystanku.
Leżała tam suka. Patrzyła na Katarzynę prawie nieprzytomnym wzrokiem, przykryta śniegiem. Leżała długo ludzie przechodzili obok, nikt nie reagował.
Serce ścisnęło jej się z bólu. Zapomniała o autobusie i wszystkim innym, rzuciła siatki i podeszła do zwierzaka, wyciągając do niej rękę. Suczka mrugnęła słabo.
Dzięki Bogu, żyjesz! odetchnęła Katarzyna. No chodź, kochana, idziemy do mnie…
Suka nie stawiała oporu, poddała się losowi była już pogodzona z odejściem ze świata.
Katarzyna nie pamiętała potem, jak pokonała drogę z psem na ramionach przez plac, z dwiema ciężkimi torbami.
W poczekalni autobusowej usiadła w kącie i zaczęła rozgrzewać ginącą z zimna i głodu sukę, masując jej łapy.
No już, moja kochana, jeszcze wrócimy razem do domu, będziesz piątą suczką, to będzie w sam raz. mruczała do zwierzaka.
Wyjęła kotlet z torby i podała zwierzakowi. Na początku ta odmówiła, ale gdy trochę się rozgrzała, spojrzała Katarzynie w oczy z nową nadzieją i zjadła jedzenie.
Po godzinie, po odjeździe ostatniego autobusu, Katarzyna z nową podopieczną łapały okazję autostopem, improwizując smycz z własnego paska. Suczka, nazwana Miła, szła blisko pani, nie odstępując jej na krok.
Po kilku minutach, w końcu mieli szczęście zatrzymał się samochód.
Serdecznie dziękuję! Proszę się nie martwić, położę psa na kolanach, nie pobrudzi zapewniała Katarzyna.
Proszę bardzo, może nawet jechać na siedzeniu, nie trzeba na kolanach odpowiedział kierowca. Suczka niemała przecież…
Ale Miła i tak tuliła się do Katarzyny, cała drżąca, ale już spokojna.
Nam razem cieplej uśmiechnęła się Katarzyna.
Kierowca tylko kiwnął głową, spojrzał na pasek zamiast obroży i włączył ogrzewanie. Jechali w ciszy, patrząc jak śnieg tańczy w światłach przed autem.
Zauważył, że Katarzyna, zmęczona, ale spokojna, tuli wyciągniętego z biedy psa. Domyślił się, że go przygarnęła wydała mu się szczęśliwa.
Podwiózł je pod sam dom i pomógł zanieść siatki, bo śnieg już dawno zakopał furtkę. Szarpnął za nią i stara furtka puściła z trzaskiem.
Proszę się nie przejmować, już dawno trzeba było to naprawić westchnęła Katarzyna.
Za drzwiami domu rozległo się ujadanie i miauczenie. Pani pośpieszyła do drzwi, na zewnątrz wybiegła cała jej gromadka.
No proszę, już wróciłam, jakże bym mogła was zostawić! Poznajcie nową koleżankę.
Miła niepewnie wystawała spoza nóg swojej wybawicielki, a psy i koty machały ogonami i interesowały się torbami, które trzymał jeszcze kierowca.
No chodźcie, proszę do domu! Jeśli nie przeraża was ta nasza rodzina, zapraszam na herbatę… odezwała się Katarzyna.
Kierowca przyniósł siatki, ale nie został:
Już późno, pojadę. Wy się zajmijcie rodziną, na was czekali…
Na następny dzień, około południa, na podwórku zatrzymał się samochód. Katarzyna narzuciła kurtkę i wyszła na zewnątrz. To był ten sam kierowca.
Aktywnie majsterkował przy furtce, wymieniał zawiasy nowymi, rozłożywszy narzędzia. Na widok Katarzyny uśmiechnął się szeroko:
Dzień dobry! Zepsułem wam wczoraj furtkę, to naprawić przyjechałem. Jestem Wojciech, a pani?
Katarzyna…
Psiaki i koty ciekawie obwąchiwały gościa. Wojciech kucnął i pogłaskał kilka z nich.
Pani Kasiu, niech pani nie marznie. Idźcie do domu, zaraz skończę i bardzo chętnie napiję się herbaty. Mam nawet ciastko w samochodzie i małe smakołyki dla pani podopiecznych.
Jeśli spodobała wam się ta opowieść, zostawcie komentarz i polubcie stronę aby nie przegapić kolejnych historii!
