Miałam osiem lat, gdy moja mama opuściła nasz dom w Krakowie. Wyszła do rogu ulicy, wsiadła do taksówki i już nigdy nie wróciła. Mój brat Maciek miał wtedy pięć lat.
Od tamtego dnia w mieszkaniu wszystko się zmieniło. Tata zaczął robić rzeczy, których wcześniej nigdy nie próbował: wstawał o świcie, by przygotować nam śniadanie, musiał nauczyć się prać ubrania, prasować mundurki szkolne, niezręcznie czesać mi włosy przed lekcjami. Pamiętam, jak mylił proporcje kaszy, przypalał kotlety, zapominał oddzielać białe ubrania od tych kolorowych. A mimo to nigdy nie dopuścił do tego, by czegokolwiek nam zabrakło. Wracał wykończony z pracy w fabryce, ale siadał z nami, przeglądał zeszyty, podpisywał odrabianki, przygotowywał drugie śniadania na następny dzień.
Mama nigdy już się nie pojawiła. Tata nie sprowadził do domu żadnej kobiety, nigdy nie przedstawił nikogo jako swojej partnerki. Wiedziałyśmy z Maćkiem, że czasem wychodził wieczorami, czasem wracał późno, ale jego sprawy serca nigdy nie przekroczyły progu naszego mieszkania. Tworzyliśmy mały świat tylko we troje. Nigdy nie słyszałam, by powiedział, że znowu się zakochał. Jego codziennością było pracować, wracać, gotować, prać, kłaść się spać i od nowa powtarzać ten rytm.
W weekendy zabierał nas do Parku Jordana, spacerowaliśmy bulwarami nad Wisłą, czasem oglądaliśmy wystawy w Galerii Krakowskiej choć rzadko było nas stać, żeby coś kupić, bo oszczędzał każdą złotówkę. Nauczył się robić warkocze, przyszywać guziki, przygotowywać obiady. Gdy potrzebowaliśmy stroju na szkolną akademię, robił kostiumy z tektury i starych materiałów. Nigdy nie narzekał, nie powiedział nawet raz To nie moje zadanie.
Rok temu tata odszedł do Pana Boga. Stało się to nagle, nie było czasu na pożegnania. Gdy z Maćkiem porządkowaliśmy jego rzeczy, znaleźliśmy stare notesy, w których zapisywał wydatki, ważne daty, notatki typu zaległy czynsz, kupić buty, zaprowadzić córkę do lekarza. Nie było tam miłosnych listów, zdjęć z inną kobietą, żadnych śladów romantycznego życia. Tylko ślady człowieka, który oddał wszystko swoim dzieciom.
Odkąd go nie ma, jedno pytanie nie daje mi spokoju: czy był szczęśliwy? Mama odeszła, żeby znaleźć własne szczęście. Tata został, jakby rezygnując ze swojego. Nie założył już nowej rodziny, nie zaznał domowego ciepła we dwoje, nie był już niczyim priorytetem tylko naszym.
Dopiero teraz widzę, jak wspaniałego miałam ojca. Ale też rozumiem, że był mężczyzną, który wybrał samotność, byśmy nie byli samotni my. To zostawia ślad. Bo dziś, gdy nie ma go między nami, nie wiem, czy kiedykolwiek dostał miłość, na jaką zasługiwał.
