Obsługa dla jego mamy

Obsługa dla jego mamy
Tomek, wszystko rozumiem, ale nie zgadzałam się zostać kucharką twojej mamy syknęła Zosia, wrzucając puszkę groszku do koszyka. Chciałabym po prostu wszystko rzucić, wsiąść do auta i wrócić do domu. Obiecywałeś cichy, rodzinny wieczór we troje, a skończyło się na tym, że my gotujemy na całą kompanię krewnych, podczas gdy twoja mama siedzi jak królowa. Czy to jest normalne?
Tomek, spuszczając głowę, udawał, że bardzo wciąga go skład surimi. Wyglądał niczym pies złapany na gorącym uczynku.
Zośka, ciszej, ludzie patrzą… mamrotał, próbując złapać ją za łokieć. Zosia jednak gwałtownie odsunęła rękę. Mama trochę źle obliczyła siły, każdemu się zdarza. Kupmy wszystko z listy, wróćmy i wykończmy te sałatki. Wytrzymaj dla mnie i dla tego święta.
Złe obliczyła siły. Piękna eufemizacja.
Zosia zacisnęła zęby z wściekłości. Dobrze wiedziała, że teściowa wszystko obliczyła aż za dobrze.
…Zaczęło się tydzień wcześniej od telefonu. Helena Tomczak zadzwoniła z życzeniami na Nowy Rok, po czym niespodziewanie zaprosiła ich do siebie.
Moje kochane dzieci świergotała takim słodkim głosem, że aż człowiek miał ochotę sprawdzić poziom cukru we krwi. Przyjedźcie do mnie na Boże Narodzenie. Tak się za wami stęskniłam! Posiedzimy we troje, powspominamy, pogadamy. Samotnie mi w tych czterech ścianach.
Zosia od razu poczuła się spięta. Instynkt jej podpowiadał, że kryje się za tym haczyk. Te ciche rodzinne posiedzenia u teściowej zawsze kończyły się przesłuchaniem na temat wnuków.
Za pierwszym razem Helena Tomczak poruszyła temat dzieci, zanim Zosia i Tomek byli jeszcze małżeństwem.
Zosiu, nie myślałaś o dziecku? zapytała, gdy zostali sami.
Zosia była skołowana.
No… zaczęła niepewnie, gorączkowo szukając odpowiedzi. Chciałabym mieć dzieci, ale nie teraz. Jesteśmy dopiero parą.
Och, Zosiu, ślub to nie przeszkoda machnęła Helena ręką. Tylko wiek… Czas leci, nie młodniejesz. Ja też… Tak umrę, nie zobaczywszy wnuka.
Początkowo Zosia czuła się zagubiona, żartowała, potem zaczęła się stawiać. W końcu, nieświadomie, zaczęła unikać spotkań z teściową dla świętego spokoju.
Tak się złożyło, że ona i Helena Tomczak w zasadzie się nie znały i nie kontaktowały. Zosia zdecydowanie wolałaby to utrzymać, ale Tomek był zbyt łagodny i kochający, żeby odmówić matce.
Zośka, chodź, pojedziemy namawiał ją po kolejnym telefonie, patrząc jej w oczy. Samotna jest. Tylko raz, dla mnie. Proszę.
Tomku, ja cię nie zatrzymuję. Jedź. Wiesz, że nie obchodzę Bożego Narodzenia.
Patrz na to jak na zwyczajną kolację rodzinną przekonywał mąż. Mama chce poprawić stosunki. Jesteśmy rodziną…
Zosia długo się broniła, ale w końcu uległa. Liczyła, że skończy się na uprzejmej herbacie z tortem. Jakże się pomyliła…
Już dzień wcześniej wszystko poszło źle. Helena Tomczak wymagała przybycia o ósmej rano żeby posiedzieć dłużej. Zosia jednak stoczyła bitwę o spanie i wynegocjowała dziesiątą.
Gdy, ledwo żywi, przekroczyli próg jej mieszkania… cisza. Ani zapachu mięsa, ani skwierczenia na patelni. Teściowa przywitała ich w zaplamionym szlafroku i wałkach na głowie.
No, wreszcie! Łaskawi państwo się pojawili! rzuciła zamiast powitania. Już prawie jedenasta! Goście zaraz będą, a tu nic nie gotowe. Trzeba było wcześniej wstać, będziecie mi pomagać!
Zosia stanęła jak ściana, kurtka jeszcze na ramieniu.
Jakie goście? zapytała skonsternowana.
No, przecież… Jadzia i Marek z Poznania, okazja ich zatrzymała. Ciocia Basia z trzeciego piętra wpadnie. Kuzynka obiecała zajrzeć… Nie mogłam ich przegnać! Dość gadania, do kuchni, mamy mało czasu!
Zosia pojęła całą skalę katastrofy. Zostali zaproszeni na pomoc, nie jako goście.
Święto zamieniło się w piekło. Helena Tomczak błyskawicznie przemieniła się z gospodyni w generała, uzbroiła się w ścierkę i zaczęła komenderować. Sama w gotowanie nie włożyła nawet palca. Mało tego okazało się, że z produktami też nie wyszło: czegoś zabrakło, o czymś zapomniała. Wręczyła Tomkowi listę i wysłała młodych do sklepu.
Zosia autentycznie była o krok od ucieczki, ale postanowiła wytrzymać dla męża.
Wkrótce wrócili do pracy: Zosia przy desce, Tomek przy worku z ziemniakami. Zamiast świątecznej atmosfery mieli zadania do wykonania. Zapracowali się przez pięć godzin bez przerwy.
Około czwartej zaczęli schodzić się goście. Wystrojeni, pachnący perfumami, radośni. Zosia i Tomek byli w mydle i pianie, z czerwonymi twarzami i poplamionymi ubraniami, ledwo trzymali się na nogach… Nie mieli ochoty na świętowanie, nawet na życie.
Za to Helena Tomczak zdążyła założyć elegancką sukienkę, usta na czerwono. Usadowiła się na szczycie stołu, odbierając komplementy.
Helenko, jak zawsze… Tyle przygotowałaś! zachwycała się jakaś nieznana Zośce pani, nakładając żonie załatwiony przez sobą sałatkę jarzynową.
Staram się. Wszystko dla gości, dla was odpowiedziała skromnie teściowa, uśmiechając się.
W dodatku, jakby tego było mało, Helena Tomczak znowu zaczęła opowieść o dzieciach: wzniosła toast o tykających zegarach. Gdyby nie Tomek, który ścisnął kolano żony pod stołem, Zosia wywróciłaby miskę z sałatką na stół.
To był ostatni raz powiedziała sucho do męża, kiedy późnym wieczorem wracali do domu. Więcej nie postawię nogi w domu twojej mamy. Ty jeśli chcesz, jedź i pomagaj, nawet padnij z wyczerpania, ale sam. Mam już dość.
Tomek nawet nie próbował dyskutować. Tylko milcząco kiwnął głową.
Minęły trzy miesiące. Zosi od dawna nie bolały plecy po tamtym dniu, ale niesmak pozostał. Gdy na początku marca Tomek przekazał, że mama znowu ich zaprasza, zacisnęła zęby.
Zaprasza nas na ósmego marca. Mówi, że tym razem tylko we troje. Może ciocia Krysia wpadnie na chwilkę, ale tylko pozdrowi i wyjdzie powiedział Tomek, widząc minę Zosi, szybko dodał Ale nie zmuszam cię, po prostu mówię.
Tomek cały się zwinął, spodziewając się awantury, narzekań i pretensji o zrujnowane święto. Zosia tylko spojrzała na okno, a potem…
Dobrze. Powiedz mamie, że przyjedziemy.
Zośka… Poważnie? Przecież sama mówiłaś…
Pamiętam, co mówiłam. Ale jeśli odmówię, znowu zacznie dzwonić, płakać i naciskać, jak ostatnio. Chcę załatwić sprawę raz na zawsze, żeby już nie zapraszała, nie żaliła się i nie groziła litością. Zaufaj mi, jeśli nie chcesz kolejnego harowania przy kuchni.
Tomek nie pytał o szczegóły, postawił na neutralność.
Ósmy marca, wbrew oczekiwaniom Heleny Tomczak, wcale nie zaczął się od budzika i nerwów. Zosia i Tomek leniwie wylegiwali się w łóżku, oglądali głupi serial i jedli lody prosto z pudełka. Żadnych przygotowań, makijażu czy szukania koszul.
W południe teściowa zaczęła dzwonić.
Halo, pani Heleno? Nie uwierzy pani… Dopiero otworzyliśmy oczy powiedziała z udawanym żalem Zosia. Wczoraj siedzieliśmy do późna ze znajomymi, nie usłyszeliśmy budzika.
Ale jak to, Zosiu? Czekam na was, niecierpliwie odpowiedziała Helena. Pospieszcie się, gęś stygnie.
Już się zbieramy! Godzina, półtorej i jesteśmy! obiecała Zosia i wróciła do serialu.
Tomek patrzył z nerwowością, ale milczał. Lepiej leżeć w ciepłym łóżku niż znowu harować w gorącej kuchni.
Po godzinie znowu telefon. Tym razem Zosia odczekała chwilę, zanim odebrała.
Już prawie wychodzimy, pani Heleno! Zaraz zamawiamy taxi i lecimy świergotała do słuchawki, nie opuszczając kołdry.
Jeszcze godzina i zmiana legendy.
Tu wypadek na trasie, wszystko stoi powiedziała teściowej, wyciszając serial. Straszny korek, ale pewnie niedługo się rozładuje.
Około czwartej Helena Tomczak nie wytrzymała:
Gdzie wy jesteście?! ryknęła bez porannej słodyczy. Ile można czekać?! Piechotą byście już dawno przyszli!
Zosia wyraźnie słyszała rozmowy i śmiech w tle. Zmrużyła oczy.
Pani Heleno, czy jest tam ktoś jeszcze? zapytała wprost.
Ktoś, nie ktoś… Jaka różnica? burknęła teściowa. Rodzina przyszła pogratulować. Nie kazałam im wyjść z domu. Jedziecie czy nie?! Jestem ledwo żywa, tak ciężko mi samej!
Wszystko jasne. Teściowa znów liczyła na darmową pomoc, a tu plany się posypały i musiała sama sobie radzić.
Wie pani co… Nie przyjedziemy powiedziała spokojnie Zosia.
Co?!
Źle się poczułam. Chyba mnie zemdliło w drodze. Wracamy do domu.
Najpierw była cisza, potem teściową dosłownie wybuchło.
Jak śmiesz?! Niewdzięczna! Cały dzień przy kuchni dla kogo?! Dla kogo?! rozjuszyła się Helena. Celowo to robisz! Znasz się nade mną! A jak mi teraz coś pęknie?! Tomek! Daj Tomka do telefonu!
Tomek wszystko słyszał, ale nawet nie drgnął. Spuścił wzrok. Zosia, rozważając przez sekundę, zakończyła rozmowę i wyłączyła telefon.
Co było do udowodnienia powiedziała do męża. Znów tłum gości. Liczyli na nas jak na obsługę. Niech mama sama sobie radzi, skoro zaprosiła pół rodziny.
Wieczorem pojechali do rodziców Zosi.
Już od progu widać było różnicę. Tu też był ruch, ale zupełnie inny klimat. Nikt nie siedział naburmuszony, czekając na służbę. Matka Zosi starała się zmieścić wielką salaterkę na stole, ojciec kroił kanapki.
O, młodzi przyszli! wołał radośnie na ich widok. Tomek, przynieś krzesła z sypialni, bo jeszcze nie ma gdzie usiąść.
Tomek ruszył po krzesła, Zosia stanęła obok matki, pomagając rozstawiać talerze.
Pomagali, ale z własnej woli. Tu praca nie była wyzyskiem, lecz czymś naturalnym. Każdy dokładał swoją cegiełkę, by wszystkim było dobrze.
Przy stole Zosia patrzyła na uśmiechniętą mamę i Tomka, który żartował z teściem, czując jak napięcie opuszcza ją powoli. Sprawiedliwość w końcu zwyciężyła. Może brutalnie, przez konflikt, ale Helena Tomczak raczej nie zaryzykuje znowu tego samego. Mosty między nimi zostały spalone, ale to o niebo lepsze niż bycie służącą na cudzym święcie życia…