Gdy tylko wróciłam do domu, sąsiadka niespodziewanie zagadnęła mnie: W twoim mieszkaniu codziennie ktoś krzyczy. Jakiś mężczyzna, już wszyscy mamy tego dosyć. Ale jak to możliwe, skoro mieszkam sama?
Następnego dnia postanowiłam nie iść do pracy. Schowałam się pod łóżkiem, chcąc sprawdzić, co się dzieje. Dokładnie o 11:20 nieznany mężczyzna otworzył drzwi własnym kluczem a to, co wtedy zobaczyłam, wprawiło mnie w przerażenie.
Gdy wróciłam pewnego popołudnia do domu, sąsiadka już czekała przy wejściu. W tym mieszkaniu jest za głośno w dzień powiedziała. Krzyczy tam jakiś facet.
Zdziwiło mnie to. To niemożliwe odpowiedziałam. W dzień nikogo tu nie ma, mieszkam sama i całe dnie spędzam w pracy.
Sąsiadka pokręciła tylko głową. Słyszałam to nie raz, około południa, męski głos. Nawet pukałam, ale nikt nie otworzył.
Spróbowałam uśmiechnąć się i rzuciłam, że pewnie zostawiłam włączony telewizor. Odeszła, lecz jej słowa długo nie dawały mi spokoju.
Weszłam do mieszkania, od razu ogarnęło mnie złe przeczucie. Obejrzałam wszystkie pokoje wszystko było na swoim miejscu, drzwi i okna zamknięte, nic nie zginęło, żadnego śladu włamania. Rozum podpowiadał, że nie stało się nic złego, ale w środku czułam coraz większy niepokój.
Tej nocy prawie nie spałam.
Rano podjęłam decyzję. Zadzwoniłam do pracy, zgłaszając chorobowe. Tuż przed ósmą wyszłam z domu, by sąsiedzi widzieli, wsiadłam do auta, odjechałam kawałek, po czym wróciłam, wyłączyłam silnik i cicho weszłam bocznym wejściem. W sypialni szybko schowałam się pod łóżkiem, naciągając kołdrę, by w ogóle nie było mnie widać.
Czas dłużył się nieskończenie. Zaczynałam już wątpić w swój rozsądek, kiedy około 11:20 usłyszałam, jak ktoś otwiera drzwi wejściowe.
Kroki powolne, pewne siebie, jakby ten człowiek znał każdy zakamarek tego mieszkania rozległy się na korytarzu. Odruchowo rozpoznałam nawet znajomy stukot butów.
Kroki zatrzymały się w sypialni.
Wtedy usłyszałam męski, zirytowany głos:
Znowu zrobiłaś tu bałagan…
Wypowiedział moje imię.
Ten głos był aż nazbyt znajomy. Ogarnął mnie lęk, kiedy dotarło do mnie, kim był ten nieznajomy.
Dopiero później, gdy wszystko już się wyjaśniło, poznałam całą prawdę.
Właściciel mieszkania wchodził tu za każdym razem, gdy szłam do pracy. Miał swoje klucze. Doskonale znał mój grafik sama opowiedziałam mu kiedyś, o której wychodzę i wracam, zupełnie nieświadomie, gdzieś między rozmowami.
Nie wchodził, by coś ukraść, nie szukał kosztowności. Po prostu sobie tu żył.
Zdejmoał buty w przedpokoju jak u siebie; siadał na kanapie, włączał telewizor, jadł jedzenie z mojej lodówki, korzystał z łazienki, czasem układał się na moim łóżku.
Wiedział, gdzie co leży, bo sam przed laty urządzał to mieszkanie i wybierał wszystko pod wynajem. Dla niego to wciąż było jego terytorium.
Czuł się do niego uprawniony.
Od czasu do czasu mówił na głos narzekał na bałagan, komentował moje nawyki, ubrania zostawione na krześle. Drażniło go, że nie dbam o mieszkanie tak, jak powinnam. Sąsiedzi słyszeli jego głos dlatego właśnie skarżyli się na hałas.
Znał moje imię, moje przyzwyczajenia. Wiedział, że nie wrócę przed wieczorem.
Nie spodziewał się, że tym razem ja usłyszę jego głos jako pierwsza.
Gdy zabrała go policja, był szczerze zdziwiony. Powtarzał, że nie widzi w tym nic złego. Przecież mieszkanie jest jego. Klucze są jego. Przychodził tylko sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Od tamtej pory już nigdy nie wynajmuję mieszkania, nie wymieniwszy zamków pierwszego dnia.
