Każdego ranka Zuzanna budziła się w swoim śnie, słysząc kapki deszczu odbijające się o parapet, a za oknem wisiały ołówkowe chmury, jakby pogoda była jej odzwierciedleniem niespokojna, nieokreślona, pełna dziwnych wątpliwości. Było tak, jakby świat powstał z czekoladowego kremu, a ona zapomniała, jak oddychać pod wodą.
Już trzeci tydzień z rzędu jej mąż, Marek, pakował sportową torbę i ze śpiącymi, niepokojącymi oczami mówił:
Rodzice chorują, muszę pojechać do nich na kilka dni.
Za pierwszym razem Zuzanna przyjęła te wieści ze zrozumieniem. Pani Ewa, teściowa, niedawno miała operację woreczka żółciowego, pan Jan, teść, ciągle narzekał na ciśnienie. W wieku sześćdziesięciu paru lat faktycznie można mieć trudności ze zdrowiem.
Jasne, jedź odpowiedziała spokojnie. Pozdrów ich ode mnie, powiedz, że też się martwię.
Marek zawsze wyjeżdżał wieczorem w piątek, wracał cicho w poniedziałek rano, zmęczony i jakby nieobecny, jakby przebudził się w szpitalu, w którym nikt nie rozmawia. Na pytania o stan rodziców odpowiadał jednostajnie:
Lepiej. Ale słabo jeszcze.
A co dokładnie boli mamę? chciała wiedzieć Zuzanna.
Wszystko boli. Taki wiek machał ręką, jakby odganiał muchy.
Drugi raz powtórzył się tydzień później.
Znowu źle? zapytała Zuzanna, czując jak sen rozciąga się pod jej stopami jak dywan.
Mama upadła, stłukła się. Tata się martwi. Muszę jechać mówił Marek i układał świeże koszule w torbie.
Może pojadę z tobą? Pomogę?
Nie trzeba, tam za ciasno. Lepiej, żebyś została w domu.
Zuzanna zgodziła się, bo relacje z rodzicami Marka były jak lustro w mglisty poranek grzeczne, bez ciepła, bez większego zaangażowania. Ewa zawsze była powściągliwa, uprzejma, ale nigdy nie zapraszała do rozmowy, a dom teściów pachniał starością i sznurkiem do bielizny.
Trzeci wyjazd nastąpił w kolejną sobotę.
Co tym razem? spytała Zuzanna, obserwując, jak Marek pakował dżinsy i sweter, a torba wydawała się większa niż zwykle.
Tacie bardzo się pogorszyło, ciśnienie wariuje. Mama sama nie daje rady.
Wzywaliście lekarza?
Tak, ale wiesz, jacy są teraz lekarze rodzinni. Przepisał tabletki, poszedł.
Marek mówił przekonująco, ale ton jego głosu był wyćwiczony, jakby odgrywał rolę w teatrzyku marzeń, bez prawdziwego lęku.
Może trzeba ich położyć do szpitala? Jeśli jest tak poważnie?
Nie chcą. Boją się tych szpitali. Twierdzą, że w domu im lepiej.
Marek zamknął torbę i pocałował Zuzannę w policzek.
Nie martw się. Wracam szybko.
Po jego wyjściu, Zuzanna została sama, a jej niepokój pączkował jak drożdżowe ciasto. Próbowała sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz rozmawiała przez telefon z teściową wyszło, że około miesiąc temu, Ewa dzwoniła, by pogratulować nowej pracy koleżanki. Wtedy rozmawiały żywo, Ewa opowiadała o sadzie i planach na zimę, nie wspominała o żadnym cierpieniu. Wręcz przeciwnie, chwaliła się ogromem pomidorów i radością ze słoików.
Dziwne powiedziała do siebie Zuzanna, patrząc na drżący deszcz. Jeśli mama tak choruje, czemu nie dzwoni? Przecież zawsze informowała, jak coś jej dolegało.
W poniedziałek Marek wrócił jeszcze bardziej milczący.
Jak rodzice? zapytała żona.
Tacie lepiej, mama jeszcze słaba.
A co lekarz powiedział?
Jaki lekarz? odpowiedział Marek, jakby nie słyszał pytania.
No, rodzinny. Mówiłeś, że byliście.
Ach, on powiedział żeby obserwować. Gdyby się pogorszyło, ma być szpital.
Marek szybko zmienił ubrania i wskoczył na komputer, a rozmowa zawisła jak mgła w lesie.
Wieczorem, kiedy Marek poszedł pod prysznic, Zuzanna po raz pierwszy w życiu wzięła jego telefon. Miała wrażenie, że palce poruszają się same, jakby chciała dotknąć czegoś, czego nie ma.
Połączeń z rodzicami nie było. Ani wyjściowych, ani przychodzących. Od dwóch tygodni żadnego kontaktu z Ewą czy Janem.
Jak to możliwe? mówiła cicho, jakby śniła sen bez wyraźnych konturów. Jeśli Marek mieszka u nich, nie musi dzwonić?
Zawsze, gdy Marek gdzieś wyjeżdżał, rodzice choć raz dzwonili do Zuzanny. Tym razem cisza.
Czwarta podróż wydarzyła się w piątek.
Znowu rodzice? zapytała Zuzanna.
Tak. Mama ma gorączkę. Pewnie się przeziębiła.
Marek, może jednak pojadę z tobą? Pomogę przy opiece.
Po co ci kłopoty? odpowiedział ostro. Sama masz dużo pracy.
To nic trudnego. W końcu to też moi rodzice.
Zuza, nie trzeba. Tam ciasno. Jeszcze się zarazisz.
Marek mówił przekonująco, ale nie patrzył jej w oczy. Pakował rzeczy w pośpiechu, jakby za chwilę miał odlecieć balonem.
Na którą kupiłeś bilet? zapytała żona.
Na zwykłą SKM-kę. O siódmej wieczorem.
Chcesz, żebym cię odprowadziła na dworzec?
Nie trzeba. Dam sobie radę.
Marek pocałował ją i wyszedł, a Zuzanna została w mieszkaniu, pełnym dziwnych skojarzeń i niedokończonych rozmów.
Sobotę spędziła w zamglonych myślach. Myśli plątały się jak sznurki na bieliźnie, nie pozwalając zasnąć na jawie. Z jednej strony, oskarżanie męża bez dowodów byłoby niesprawiedliwe. Z drugiej zbyt wiele niepokojących elementów zebrało się przez ten miesiąc.
Czy jestem, aż taką podejrzliwą żoną? zganiła siebie Zuzanna. Może rodzice faktycznie chorują, a ja wymyślam sobie głupoty?
Około południa, podjęła decyzję. Jeśli teść i teściowa są chorzy, na pewno ucieszą się z troski synowej. Zuzanna upiekła autorski sernik wg przepisu swojej mamy, kupiła owoce, zebrała paczkę gościnnego i postanowiła ich odwiedzić.
Zrobię im niespodziankę, a przy okazji Mareka zaskoczę uznała.
W kuchni panował przytulny chaos: ciasto rosło pięknie w piekarniku, Zuzanna wróciła z targu z pomarańczami, gruszkami oraz sokiem.
O trzeciej po południu wszystko było gotowe. Pachnący sernik studził się na stole, paczka owoców czekała przy drzwiach. Zuzanna ubrała się elegancko, delikatnie się umalowała i wyruszyła na dworzec.
W SKM-ie uśmiechała się, wyobrażając jak zaskoczy Marka swoim nagłym pojawieniem się. On otworzy drzwi, zamruga oczami, a potem się uśmiechnie.
Zuza? Skąd ty tu? powie Marek.
Przyjechałam was odwiedzić. Zobaczyć chorych.
Droga do domu rodziców zajęła półtorej godziny. Ewa i Jan mieszkali w małym miasteczku pod Warszawą, w dwupiętrowym domu z ogrodem. Marek dorastał w tym dziwnym domu, znał tam każdy zakamarek.
Zuzanna podeszła do znajomego ogrodzenia i nacisnęła dzwonek. Po chwili otworzyła drzwi teściowa.
Zuza? zdziwiła się Ewa. A co ty tu robisz?
Wyglądała świeżo, policzki jej były rumiane, oczy błyszczały, żadnych objawów choroby. Miała na sobie domowy dres, włosy związane w kucyk.
Dzień dobry, pani Ewo wymamrotała Zuzanna. Przyjechałam was odwiedzić. Marek mówił, że jesteście chorzy.
Chorzy? roześmiała się serdecznie Ewa. Ależ skąd! Zdrowe my jak konie! Skąd ten pomysł?
Zuzanna poczuła napływającą krew do twarzy. Serce biło jak marzycielskie bębny, a paczki wydawały się nagle ciężkie jak cegły.
Marek mówił że opiekuje się wami. Że źle się czujecie.
Opiekuje? Ewa pokręciła głową. Zuzanko, my syna nie widzieliśmy od tygodnia, może i dłużej!
Z głębi domu dobiegł głos teścia:
Ewa, kto przyszedł?
Zuzanna do nas przyszła! odpowiedziała teściowa.
Jan pojawił się w korytarzu. Siedemdziesięcioletni mężczyzna, biały jak chmura, ale silny, w roboczych spodniach i w kratę koszuli, chyba właśnie naprawiał coś w piwnicy.
O, synowa! ucieszył się teść. Cóż za nowość! Rzadko do nas zaglądasz!
Panie Janie, a gdzie Marek? spytała prosto Zuzanna.
Skąd mam wiedzieć? wzruszył ramionami. Może w pracy? Może u was w domu?
Przecież mówił, że u was przebywa. Mówił, że jesteście chorzy i trzeba się wami zająć.
Teść spojrzał na żonę ze zdziwieniem.
Zuza, jesteśmy zdrowi. Marek dawno tu nie był. Ostatnio kiedy to było, Ewa?
Na Jana przypomniała teściowa. W lipcu. Przyszedł na urodziny do taty.
Dokładnie. Od tej pory nawet nie dzwonił dodał Jan.
Wszytko w Zuzannie się rozsypało jak puzzle. Każda opowieść Marka, każda podróż do chorych rodziców okazała się kłamstwem, czystym i białym jak śnieg.
Zuzanko, co się stało? zapytała Ewa z troską. Wyglądasz blado. Wchodź, napij się herbaty.
Dziękuję, ale muszę wracać szepnęła synowa.
Jak wracać? Dopiero przyszłaś! Widzę, że sernik masz w torbie! nie odpuszczała Ewa.
Innym razem podała paczki. To dla was. Smacznego.
A gdzie Marek? nie rozumiał teść. Czemu nie z tobą?
Nie wiem odparła szczerze Zuzanna.
Teść i teściowa odprowadzili ją do bramy, spoglądając na siebie, próbując odkryć dziwną tajemnicę. Zuzanna szła dziwnym krokiem do przystanku, nie czując stóp na chodniku.
W jej głowie pojawiły się fragmenty myśli: gdzie Marek spędzał weekendy? Z kim? Czemu używał rodziców jako przykrywki? Jak długo trwało to kłamstwo?
Autobus jechał przez pół godziny przez szare wrześniowe krajobrazy. Zuzanna patrzyła w okna jakby przez mgłę, próbując ułożyć wszystko na nowo. Każda podróż Marka do chorych rodziców była jak szyderstwo, każda wymówka jak szpiczasta szpilka.
Więc gdy ja martwiłam się o jego rodziców, on… nie potrafiła dokończyć myśli.
W SKM-ie wyjęła telefon, chciała zadzwonić, ale zaraz się rozmyśliła. Co miałaby zapytać? Gdzie jesteś? Z kim? Dlaczego kłamiesz?
Lepiej poczekać w domu i spojrzeć mu w oczy, kiedy będzie tłumaczyć kolejne kłamstwo.
Wróciła o ósmej wieczorem. W mieszkaniu było cicho, pusto jak w starym kinie. Usiadła na kanapie i czekała.
Marek wrócił w poniedziałek rano, jak zawsze. Klucze brzęknęły w zamku, drzwi się otworzyły. Wszedł zmęczony, niewyraźny, z tą samą sportową torbą.
Cześć burknął Marek, idąc do sypialni. Jak weekend?
Normalnie powiedziała spokojnie Zuzanna. A u ciebie?
Ciężko. Rodzice coraz gorzej.
Tak? Co konkretnie?
Mama gorączkowała, tata mierzył ciśnienie całą noc. Męczyli się.
Marek mówił bez patrzenia na nią, układał brudne rzeczy do kosza, wyciągał z torby leki.
Marek odezwała się cicho. Spójrz na mnie.
Mąż podniosł głowę, oczy miał przestraszone i zmęczone.
Gdzie byłeś przez te wszystkie dni? zapytała wprost.
U rodziców. Przecież mówiłem.
Twoi rodzice są zdrowi. Nie widzieli cię od tygodni.
Marek zastygł z koszulą w dłoni.
O czym mówisz?
Wczoraj pojechałam do nich. Chciałam pomóc. Ewa śmiała się, gdy zapytałam o chorobę.
Twarz Marka pobladła jak mleko.
Po co tam pojechałaś?
Bo ci uwierzyłam. Myślałam, że naprawdę są chorzy.
Zuza, nie rozumiesz…
Czego nie rozumiem? przerwała mu. Że przez miesiąc mnie okłamywałeś? Że rodzice byli tylko przykrywką?
To nie kłamstwo…
A co? Zuzanna zbliżyła się. Marek, gdzie spędzałeś weekendy? Z kim?
Mąż odwrócił się do okna.
Nie mogę teraz powiedzieć.
Nie możesz, czy nie chcesz?
Zuza, zaufaj mi. To nie to, co myślisz.
A co myślę? spytała chłodno.
No… że mam kogoś. Inną kobietę.
A czy nie o to chodzi?
Marek milczał. Przeszło minuta, a potem kolejna. W końcu westchnął ciężko.
Jest przyznał cicho.
Zuzanna kiwnęła głową. Dziwne, ale nie czuła złości. Tylko pustkę i dziwną jasność.
Rozumiem.
Zuza, to nie jest poważne! Po prostu… tak wyszło…
Miesiąc temu wyszło?
Nie, wcześniej. Nie wiedziałem, jak ci powiedzieć.
Więc wymyśliłeś chorych rodziców.
Chciałem uporządkować sobie w głowie. Zrozumieć, czego chcę.
I zrozumiałeś?
Marek znów milczał.
Marek, pytam: wiesz czego chcesz?
Nie wiem odpowiedział szczerze.
Ja wiem powiedziała spokojnie Zuzanna. Potrzebuję kogoś, kto nie kłamie. Kogoś, kto nie używa rodziców jako wymówki dla przygody.
To nie przygoda…
Nazywaj jak chcesz. Skutek ten sam przez miesiąc mnie okłamywałeś.
Kobieta weszła do sypialni, wyciągnęła ze szafy małą walizkę.
Co robisz? zapytał Marek niepewnie.
Pakuję się. Zuzanna składała najpotrzebniejsze rzeczy. Przeniosę się do przyjaciółki. Póki nie uporamy się z tym.
Z czym się uporamy?
Ty ze swoimi uczuciami. Ja z papierami na rozwód.
Nie spiesz się! Porozmawiajmy spokojnie!
O czym? zamknęła walizkę. O tym, jak przez miesiąc mnie zwodziłeś? O moich troskach o twoich rodziców?
Nie chciałem cię zranić…
Więc zraniłeś dwa razy bardziej.
Zuzanna wzięła dokumenty z sejfu, zapakowała telefon i ładowarkę.
Jeśli chcesz coś wyjaśnić zadzwoń. Wątpię, żeby znalazł się argument dla miesięcznego kłamstwa.
A co z naszym domem? Naszą rodziną?
Rodzina to zaufanie odpowiedziała. Dom można podzielić przez adwokata.
Zuzanna podeszła do drzwi, a Marek jeszcze raz spróbował:
Zaczekaj! Może spróbujemy jeszcze raz? Zakończę wszystko, zaczniemy od nowa…
Z czego zaczniemy? Od kolejnego kłamstwa o chorych rodzicach?
Nie będę już kłamać, obiecuję.
Marek zatrzymała się w progu. Obiecałeś być wiernym. Widzisz, jak wyszło z obietnicami.
Zuzanna wyszła z mieszkania, zamknęła drzwi na klucz. W korytarzu cisza, tylko na górze grała cicha muzyka.
Na dworze padał drobny deszcz, taki sam jak miesiąc temu, kiedy wszystko zaczęło się jak sen. Podniosła kołnierz kurtki, ruszyła w stronę metra.
Telefon zadzwonił, gdy schodziła do podziemia, na ekranie pojawiło się imię Marka. Odrzuciła połączenie i schowała telefon do torby.
Decyzja zapadła. Nie mogła żyć z człowiekiem, który przez miesiąc używał chorych rodziców jako przykrycia dla zdrady. Zaufanie zostało rozbite, rodzina również.
Przed nią rozmowy z adwokatami, podział majątku, nowa rzeczywistość. Ale przynajmniej ta przyszłość będzie uczciwa, bez kłamstw o chorych rodzicach i ukrytych wyjazdów do innej kobiety.
Metro zabierało Zuzannę w stronę nieznanego, lecz szczerego jutra.
Mąż pojechał do „chorych” rodziców, postanowiłam zrobić niespodziankę i przyjechałam bez uprzedzenia…