Nie, Zosiu, to wy macie już swoje dziecko, sam zajmijcie się Andrzejem odrzekła stanowczo teściowa, Jadwiga Iwanowa. Ja już nie mam sił, żeby kręcić się przy maluchach.
Jadwiga Iwanowo, co to za kręcenie się? zakłóciła się Stasia. Andrzej ma dopiero trzy lata, jest sprytny i spokojny. Proszę tylko, żeby go przyjść, nakarmić i włączyć telewizor, a potem po prostu poczeka, aż sam się pobawi. To i nie na zawsze później sam będzie chodził.
Trzy, siedem jaka różnica? Dziecko to dziecko, to wielka odpowiedzialność! A ja mam już problemy z kręgosłupem i wysokie ciśnienie Nie, już trochę się poddałam.
Stasia zarumieniła się ze wściekłości i rozczarowania, odłożyła słuchawkę i nie odpowiedziała już nic więcej. Gdyby to była inna osoba, mogłaby przyjąć odmowę, ale w przypadku Jadwigi sprawa była inna zdrowie jej podpowiadało, że może pomagać tylko w wybranych momentach.
Całe lato teściowa spędziła na swoim domku letniskowym w Biedruscie. Tam, jakby w jakiś sposób, jej ciśnienie i kręgosniak nie dawały rady. Co więcej, udało jej się tam rozkręcić mały rodzinny biznes.
Słuchaj, Zosiu, i tak będziecie kupować ziemniaki na zimę, prawda? zaproponowała Jadwiga, rozważnie. Dlaczego mielibyście płacić innym? Sprzedam wam moje, z rabatem, żeby tylko zwrócić koszty. W ten sposób obaj wyjdziecie na dobre.
Ziemniaki to nie jedyne, co oferowała. Jadwiga sprzedawała też jabłka, wiśnie i bakłażany. W ich rodzinie bakłażany nie były lubiane, ale zarówno Stasia, jak i jej mąż Krzysztof chcieli pomóc starszej pani.
Jadwiga leczyła się nie tylko na Biedruscie, ale i nad morzem. Rok temu wywalczyła dla siebie wycieczkę do Mielna na urodziny.
Rozumiem, że Sopot jest drogi, a z małym Andrzejem to niełatwe powiedziała teściowa, starając się być hojna. Ale są też inne możliwości. Ja pojechałabym na spokojnie do Mielna, w końcu nie odpoczywałam od dwudziestu lat. Wychowywałam syna i nie miałam czasu na takie wypady.
Koniec końców trzeba było zaciągnąć pasy, żeby zadowolić Jadwigę. Symboliczne prezenty na Nowy Rok, podarte skarpetki, odłożona wizyta u rodziców Stasi w innym mieście Wszystko dla teściowej, głównie pod naciskiem Krzysztofa.
Marzenie Jadwigi w końcu się spełniło: spędziła tydzień w Mielnie, kąpała się w słońcu i nie przejmowała się ciśnieniem.
Kiedy Krzysztof co miesiąc przekazywał jej jedną trzecią pensji i od czasu do czasu przynosił warzywa, teściowa nie miała problemu z rachunkami.
Ojej, mam wielki problem pewnie pojawiły się karaluchy. Będę musiała wezwać dezynsekcję i chyba wymienić kanapę. Krzysztofie, pomożesz? Nie zostawisz mnie samej? błagała Jadwiga. Gdyby mój mąż żył, daliśmy radę sami, ale ja jestem już sama Muszę płacić za ludzi, kupować nową kanapę, wyrzucać starą Nie mam pojęcia, ile to wszystko będzie kosztowało.
Krzysztof nie stał z boku. Pomagał, jak mógł, ale Jadwiga nie odwdzięczała się równie hojnie. Jej pomoc zawsze była połączona z rachunkiem: mogła zabrać Andrzeja na spacer, ale pod koniec dnia liczyła za bułkę w parku i za zabawkę, której cena była wyższa niż rodzice kiedykolwiek wydałby. To i tak taniej niż niania, mawiała, mając na myśli swoją jedną emeryturę.
Brzmiało to logicznie, lecz zostawiało gorycz. Stasia czuła się jak klient, a nie członek rodziny.
Mimo że nie chcieli obciążać starszej pani, okoliczności zmuszały ich. Krzysztof i Stasia kupili dwa lata temu mieszkanie w nowej dzielnicy na obrzeżach Warszawy, którą deweloper opisywał jako przyszły zielony zakątek.
To teraz przedmieścia, zapewniał Krzysztof. Za kilka lat będą przedszkola, szkoły, wszystko w planie.
W rzeczywistości w pobliżu był tylko nieogrodzony plac budowy. Najbliższa szkoła znajdowała się pół godziny jazdy autobusem, z dwiema przesiadkami. Dla pierwszoklasisty to nie tylko trudna trasa, ale i niebezpieczna. Z drugiej strony, do mieszkania babci było tylko pięć minut piechotą.
Stasia zwróciła się więc do Jadwigi, licząc, że teściowa pomoże. Jednak Jadwiga odmówiła, co było dla Stasi szokiem i ciosem pod żołądek. Co zrobić? Szkoły bliżej nie było, przeprowadzka to nie opcja, rodzice mieszkali za daleko, a praca ledwo pozwalała na spłatę rachunków.
Wtedy Stasia przypomniała sobie słowa Jadwigi: To i tak taniej niż niania.
Twoja mama nie chciała nam pomóc oznajmiła Stasia Krzysztofowi wieczorem. Mam pomysł: odciąniemy część wsparcia od twojej mamy i przeznaczymy te pieniądze na opłacenie niani.
Krzysztof najpierw podniósł brew, potem zmarszczył czoło. Nie zgadzał się z planem.
Co ty! Nie mogę przestać pomagać jej! Wychowała mnie, a teraz sama żyje z jedną emeryturą. Nie da rady sama!
Krzysztofie, przypomnij sobie, że twoja mama nie głoduje. Żywi się z ogrodu i handluje warzywami. A my czasem bierzemy od niej więcej, niż potrzebujemy.
Ile ona z tego zarabia? Kopiejki! Gdyby prywatni kupcy mogli wyłupiwać się za nią, to by ją wykiwali!
Stasia westchnęła ciężko. Może miał trochę racji, ale to i tak nie rozwiązywało ich problemu.
Co proponujesz? Niania nie wytrzyma naszych wydatków, a ja nie mogę rzucić pracy. Nie prosimy o pieniądze, tylko o rozsądną pomoc Twoja mama sama powiedziała: zajmujcie się nim sami. Posłuchajmy jej rad.
Rozpoczęła się długa, trudna rozmowa. Krzysztof walczył o dług, Stasia o poczucie winy i manipulację ze strony teściowej. Ostatecznie zwyciężyła rzeczywistość.
Krzysztof sam poinformował Jadwigę o zmianach w budżecie. Jadwiga wpadła w gniew, oskarżając Stasię o podstęp i kradzież ostatnich groszy, ale Krzysztof nie ustąpił i bronił interesów Andrzeja.
Mamo, nie zostawiłaś nam wyboru podsumował pod koniec rozmowy.
W międzyczasie Stasia odnalazła w rodzinnym czacie Annę, mamę kolegi Andrzeja, która mieszkała blisko szkoły. Anna, będąca na urlopie macierzyńskim z drugim dzieckiem, chętnie przyjmowała obu chłopców po lekcjach, gotowała im obiad i opiekowała się nimi za niewielką opłatą.
Mijał miesiąc. Anna solidnie wywiązywała się z obowiązku, a Stasia przywoziła do domu najedzonego i szczęśliwego Andrzeja. Chłopcy świetnie się dogadywali, razem grali i oglądali bajki. Budżet domowy lekko się wyrównał, bo okazało się, że Jadwiga kosztuje ich więcej niż niania.
Pierwsze tygodnie teściowa była obrażona i próbowała wywołać litość, ale nie uzyskała pożądanej reakcji i w końcu się uspokoiła. Jej zainteresowanie wnukiem także przygasło.
Czas ułożył wszystko na swoje miejsce. Może kiedyś Stasia i Krzysztof pozwoliliby sobie na chwilę słabości, ale zrobili to z miłości. Właściwie znaleźli siłę, by powiedzieć nie i skierować środki tam, gdzie naprawdę były potrzebne w bezpieczeństwo i szczęście własnego syna. Bo to oni go urodzili i tylko oni mogą się nim naprawdę zająć.
