Moja była żona chciała mnie pozwać o połowę mieszkania, ale nie wiedziała, że wszystko wcześniej zabezpieczyłem i przewidziałem

Mój związek z byłą żoną zakończył się dramatycznym spotkaniem w warszawskim sądzie. Nie zamierzam wskazywać, kto był winny, bo przecież w każdym małżeństwie odpowiedzialność zawsze spada na obie strony.
Jednak prawdą jest, że moja druga żona, Jadwiga, znalazła sobie kochanka. Był to wpływowy przedsiębiorca, który osiedlił się w Krakowie wiele lat temu, a potem otworzył niewielką, elegancką kawiarnię przy rynku. Na początku próbowała ukrywać swój romans z nim, lecz z czasem wszystko stało się jasne i przestali się z tym kryć.
W końcu Jadwiga przyszła do mnie pewnego wieczoru, zimno oświadczając, że zamierza złożyć pozew o rozwód oraz wystąpić o połowę naszego mieszkania. Liczyła na to, że stracę panowanie nad emocjami, że będę się niepokoił i błagał, ale mieszkanie kupiłem wyłącznie za własne, ciężko zarobione złote. Jadwiga nie miała do niego żadnych praw poza tym, że spędziła w nim dwa lata, a teraz śmie się domagać jego połowy.
Zachowałem spokój nawet nie próbowałem jej przekonywać, by odpuściła sąd. Po prostu czekałem, aż przegra sprawę i będzie musiała pokryć koszty postępowania. Miałem już gorzkie doświadczenia z pierwszą żoną, Anną. Proces ciągnął się ponad trzy lata, a każde posiedzenie sądu było jak scena z dramatu: krzyki, oskarżenia, upokorzenie.
Anna w końcu osiągnęła swój cel zdobyła połowę mojego majątku. Trafiła na sprytnego mecenasa z Poznania, który swoimi trikami odebrał mi mieszkanie po ojcu. Straciłem wszystko, co odziedziczyłem, i musiałem zaczynać od nowa.
Lecz z drugą żoną byłem znacznie bardziej ostrożny. Kiedy poznaliśmy się, miałem już nowe mieszkanie w Gdańsku, które własnoręcznie wyremontowałem. Zapisałem je jednak na nazwisko mojego brata, Tomasza człowieka, któremu ufam bezgranicznie. Dzięki temu, kiedy nadszedł czas rozwodu, okazało się, że nie mam żadnego majątku, który można mi zabrać.
Po pierwszym nieudanym małżeństwie wiedziałem jedno żadna kobieta już mnie nie przechytrzy. W sali sądowej patrzyłem Jadwidze prosto w oczy: w tej walce to ja byłem przygotowany, a ona została z niczym, poza własną dumą.