Jechałam zimową szosą wzdłuż lasu pod Warszawą, gdy nagle drogę przecięła wataha wilków. Jeden z nich wskoczył mi na maskę samochodu, i w tym właśnie momencie, kiedy byłam już pewna, że to mój kres, wydarzyło się coś zupełnie niepojętego
Droga była mi dobrze znana, pokonywałam ją już tyle razy. Po obu stronach śnieżna puszcza, biel sięgała daleko w dal. Innych samochodów ledwie kilka; czułam się jak w pustce. Włączyłam radio, pozwoliłam myślom błądzić.
I nagle przed oczami rozbłysł czerwony blask hamulców.
Auto tuż przede mną nagle stanęło dęba. Rzuciłam się na hamulec z całej siły; cudem nie stuknęłam w zderzak. Serce zamarło, ścisnęło się w gardle.
Co jest szepnęłam i uniosłam wzrok znad kierownicy.
I wtedy zobaczyłam powód.
Na środku drogi stały wilki. Cała grupa. Nie dwa, nie trzy cała zgraja szarych futer.
Wynurzały się spomiędzy drzew, wolno, pewnie, jakby dzień ten należał do nich. Zamglone cienie na śniegu. Ich ślepia odbijały światła reflektorów, jakby w nich kryły się omamy.
Zamrzałam. Wilki sunęły prosto ku naszym samochodom.
Jeden z nich zatrzymał się tuż przy mojej szybie, wbił we mnie wzrok. Czułam się, jak bym była całkowicie przezroczysta. Nie mogłam oderwać spojrzenia. Przez kilka upiornie długich sekund patrzyliśmy sobie w oczy.
Spróbowałam cofnąć auto. Spojrzałam w lusterko i doznałam dreszczu. Wilki były wszędzie. Za mną, po bokach, wśród brzóz i sosen. Otoczyły moją skodę szczelnym pierścieniem.
Oddychałam płytko, palce wczepiły się w kierownicę, aż zbielały. Wtem jeden z wilków skoczył. Cisza rozdarła się tępym uderzeniem, gdy sierściuch wylądował na masce. Łapy ślizgały się po karoserii, pazury zgrzytały po metalu. Zadarł pysk ku szybie i zawył nisko, przejmująco, aż ciarki przeszły mi po plecach.
Krzyknęłam.
Jechałam zimową szosą wzdłuż lasu, gdy nagle wataha wilków zastąpiła mi drogę, jeden z nich dosłownie przylepił mi się do maski i gdy już byłam całkiem pewna końca, nastąpiło coś nieprawdopodobnego
Byłam przekonana, że zaraz szyba pęknie, że przedostaną się do środka. Jedyna myśl, która obijała mi się o czaszkę: To już naprawdę koniec.
I właśnie wtedy, gdy zamknęłam oczy, wydarzyło się coś surrealistycznego. Dalszy ciąg w następnym śnie
Nagle z głębi boru rozległ się inny dźwięk. Bardziej prastary niż krzyk, głębszy niż ryk jakby zew.
Przeszył mi klatkę piersiową, poczułam go nawet przez samochód. Wilk na masce natychmiast znieruchomiał, uszy mu się podniosły. Ostro obrócił łeb w stronę lasu. Spomiędzy śnieżnych drzew wytoczył się inny wilk. Ten był większy, z sierścią jak z popiołu i lodu. Sunął tuż nad ziemią, hipnotyzująco spokojny, pewien swego prawa. W jego ruchach było panowanie i siła zupełnie bez gniewu.
Wystarczył mu jeden gest. Jedno spojrzenie.
Wilk z mojej maski zeskoczył. Cicho, bez szmeru, bez gniewu. Reszta także zaczęła się cofając, jeden za drugim. Wataha usłuchała tamtego dźwięku posłusznie, bezdyskusyjnie. Alfa znów wydał krótki, przytłumiony pomruk.
W jednej chwili pojęłam: to nie atak, lecz rozkaz.
Jechałam zimową szosą wzdłuż lasu, kiedy wilki otoczyły mnie tak szczelnie, że byłam pewna końca, aż wydarzenie przekroczyło granice logiki.
Jakby mówił: Nie od dziś wiadomo człowiek to nie zdobycz, samochód nie wróg. Całe stado uległo jego woli w pełnym milczeniu. Zwracały się z powrotem ku lasowi bez walki, bez buntu. Na końcu odszedł przywódca.
Tuż przed tym, nim znikł w gęstwinie, zatrzymał się na sekundę i spojrzał mi prosto w oczy. Było w nim zimne opanowanie, brak złości, ale i coś więcej jakby rozumiał, po co to wszystko.
A potem rozwiał się w śnieżnej głuszy. Cisza oplotła szosę jak mgła.
Jeszcze kilka chwil siedziałam bez ruchu, obie dłonie wciąż mocno na kierownicy, gotowa do ucieczki. Dłonie drżały. Wiedziałam już, że gdyby nie ten starszy wilk z głębi boru, los napisałby inną wersję tego dziwnego snu.
